Η εκλογή Obama στις Η.Π.Α. είναι ένα ακόμα ιστορικό γεγονός από τα πολλά που ζούμε στις μέρες μας. Οι μεγαλύτεροι επικριτές των Η.Π.Α., οι πιο αρνητικοί απέναντι στη χώρα και τα πάσης φύσεως προϊόντα της, οι δογματικοί, οι - ποικιλοτρόπως - δυστυχήσαντες από την πολιτική αυτού του κράτους δεν μπορούν να αρνηθούν ότι αυτό το πολιτικό σύστημα δίνει πολλές ευκαιρίες και έχει μεγάλες δυνατότητες ανανέωσης.
Η εκλογή απέδειξε επίσης - για μια ακόμη φορά - ότι υπάρχουν όρια στον τρόπο άσκησης της πολιτικής εξουσίας, των οποίων η υπέρβαση κινητοποιεί και στις μέρες μας, ακόμα και στη χώρα της Coca-Cola, μεγάλες μάζες ανθρώπων που μπορούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, έστω και στα ασφυκτικά περιθώρια των δυτικών αστικών δημοκρατιών.
Ειλικρινά, πιστεύω ότι υπάρχει μια ευκαιρία εδώ για κάτι καλύτερο και ελπίζω ο πρόεδρος που ξανάβαλε μικρά παιδιά στο λευκό οίκο να μην έχει το τέλος που είχε ο τελευταίος πρόεδρος με μικρά παιδιά στο λευκό οίκο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2008
Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008
Περί δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας για μια αριστερή αριστερά
Συνεχίζω τη μελέτη της πρότασής σου «για μια αριστερή αριστερά», με το δεύτερο τμήμα που αφιερώνεις στη δημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας.
Δεν θα έλεγα ότι συμφωνούμε, αλλά ούτε και το αντίθετο. Για να είμαι σαφής θα έλεγα ότι μια αριστερή αριστερά μπορεί να ξεκινήσει από τις βάσεις που θέτεις και να καταλήξει εκεί που θέλω εγώ που βέβαια είναι αυτό που απορρίπτεις ως ανέφικτο, δηλαδή την άμεση δημοκρατία. Το θέμα το έχω θίξει και το έχουμε συζητήσει, εδώ σε μένα, στις 28/10 και 4/11/2007. Ειδικά σε σχόλιό μου στις 9/11/2007 στην ανάρτηση «Σε ποια κοινωνία ζούμε» αναφέρομαι με περισσότερη λεπτομέρεια στη δική μου αντίληψη δημοκρατικής οργάνωσης. Δεν επανέρχομαι λοιπόν. Θέλω, όμως, να κάνω κάποιες επισημάνσεις στο κείμενό σου. Λες:
«Γιατί η εμπειρία μας είναι από διαδικασίες ΔΗΘΕΝ δημοκρατικές, όπου οι στόχοι είναι αφενός να χειραγωγηθεί το αποφασίζον σώμα αφετέρου να διαχέεται η ευθύνη και να μην βρίσκεις άκρη, να μην βρίσκεις υπεύθυνο».
Έχω 5 παρατηρήσεις σ’αυτή την πρόταση (δεν φταίω εγώ που είναι τόσες πολλές):
- Η εμπειρία μας στην οποία αναφέρεσαι και η οποία είναι πολύ περιορισμένη σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο αφορά εφαρμογή αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών από τους ταγούς του φαλιρισμένου συστήματος της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» μας ή αλλιώς της ολιγαρχικής μασκαράτας μας. Δεν μπορείς να ακυρώνεις ως δήθεν δημοκρατική μια διαδικασία που δεν την ενεργοποίησαν ποτέ αυτοί που την πιστεύουν αλλά αυτοί που τους συνέφερε. Δεν φταίει, δηλαδή, η διαδικασία για την κακιά εμπειρία μας, αλλά 100% αυτοί που την υλοποίησαν.
- Επειδή μας αρέσει να ακριβολογούμε και επειδή χαρακτηρίζεις τη δημοκρατία ως μια διαδικασία θα πρέπει να πω ότι δεν υπάρχουν δήθεν διαδικασίες. Υπάρχουν διαδικασίες που αλλού στοχεύουν και αλλού οδηγούν, εξαιτίας (πάλι) των χειριστών τους. Αλλά οι διαδικασίες ως περιεχόμενο για να είναι «δήθεν» πρέπει να μην υλοποιούνται σύμφωνα με τις προδιαγραφές τους. Μιλάς για τη δημοκρατία ως μια διαδικασία αλλά δεν προσδιορίζεις το ακριβές περιεχόμενό της ως κάτι επιπλέον του διαδικαστικού. Για μένα και ο Σεραφείμ δημοκρατικός ήταν καθώς δεν διόρισε μητροπολίτη, αλλά εξέλεξε με τους όρους υλοποίησης της δημοκρατικής διαδικασίας τους. Εάν πάμε στον αδιαπραγμάτευτο πυρήνα αυτής της διαδικασίας που είναι η ελεύθερη έκφραση δια της ψήφου, τότε καμιά ψηφοφορία δεν είναι δήθεν, εκτός εάν η ατομική ψήφος εκβιάζεται. Επομένως δεν υπάρχουν δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες, εκτός εάν αναφέρεσαι σε άσκηση οποιουδήποτε είδους βίας στον ψηφοφόρο.
- Δεν αντιλαμβάνομαι πώς χειραγωγείται το «αποφασίζον σώμα» από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Πάλι πέφτουμε στην ίδια παγίδα. Εάν ο ταγός της αντιπροσωπευτικής ολιγαρχικής μασκαράτας οδηγηθεί για οποιοδήποτε λόγο σε δημοψήφισμα και επιχειρήσει με οποιοδήποτε μέσο να χειραγωγήσει τον πολίτη δεν φταίει η διαδικασία του δημοψηφίσματος γι’αυτό. Σχεδόν δεν φταίει ο μασκαράς. Και σχεδόν δεν χειραγωγείται ο κόσμος. Τελευταίο δημοψήφισμα που θυμάμαι ήταν της Κύπρου. Πιστεύεις ότι χειραγωγήθηκε ο λαός στο ΟΧΙ από μια ηγεσία που καλά –καλά δεν συμφωνούσε, εάν θέλει ή δεν θέλει την εφαρμογή του σχεδίου Ανάν; Θα έλεγα ότι ολόκληρη η κινδυνολογία που αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή για τις συνέπειες της άρνησης της Κύπρου ήταν σαφής προσπάθεια χειραγώγησης η οποία δεν απέφερε αποτέλεσμα γιατί μια ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ διαδικασία λειτούργησε σωστά: Δηλαδή, κατέδειξε τη θέληση του λαού (προσωπικά θα έβλεπα με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα, εάν το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο).
- Η τελευταία πρόταση της τρίτης παρατήρησης είναι πάσα για την τέταρτη. Διόλου δε διαχέονται οι ευθύνες. Είναι απολύτως σαφείς και καταγεγραμμένες. Ο κάθε ψηφοφόρος είναι υπεύθυνος και συλλογικά όλοι μαζί οι ψηφοφόροι για τις επιλογές του εκλογικού σώματος. Το αντίθετο συμβαίνει με το αντιπροσωπευτικό σύστημα. Υπεύθυνος είναι ο αντιπρόσωπος (που στη δική μας παραφθορά, ούτε αυτός δεν είναι υπεύθυνος ποτέ και για τίποτα), ο οποίος αναλαμβάνει τις ευθύνες της όποιας επιλογής του. ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΜΑΝΤΑΡΑ ΠΟΙΟΣ ΤΙΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ; ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΜΟΝΙΜΩΣ ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΧΡΗΣΤΟ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟ ΠΟΙΟΣ ΤΙΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ; Προσωποποιεί η απαίδευτη κοινωνία τις ευθύνες στους απαίδευτους αντιπροσώπους της κι έτσι βγαίνει λάδι η ίδια και αλαλάζουσα φέρουσα τη ρομφαία………Ενώ όταν η απόφαση είναι αμεσοδημοκρατική φταίνε όλοι. Εκείνοι που οδήγησαν στη λάθος επιλογή, οι άλλοι που δε μετείχαν στη διαδικασία, εκείνοι που δεν έπεισαν για το ορθό της δικής τους επιλογής,…….όλοι με διαφορετικό βαθμό ευθύνης βεβαίως.
- Από θέση αρχής πρέπει να δεχτούμε ότι δεν νοείται ανεύθυνος ψηφοφόρος. Ήδη η αριστερή αριστερά που προτείνεις, ως πρώτο βήμα, εκπαιδεύει τον ενεργό πολίτη. Επομένως, θεωρώ ότι κινούμαστε στο ίδιο μήκος κύματος ως προς τη θεώρησή μας για τη συγκρότηση και τις ευθύνες του ψηφοφόρου. Έτσι, δεν μπορεί ο ίδιος ψηφοφόρος, στο ένα σύστημα να είναι «ανεύθυνος και χειραγωγούμενος» και στο άλλο «συνεπής και αποτελεσματικός».
Μια άλλη επισήμανση είναι ότι δεν καταλαβαίνω τη δημοκρατία ως διαδικασία αλλά ως πολίτευμα. Οι διαδικασίες μπορεί να είναι δημοκρατικές, αλλά η δημοκρατία διαδικασία…….μου φαίνεται πολύ περιοριστικό. Νομίζω ότι αντιλαμβάνομαι τι θέλεις να πεις, αλλά δε συμφωνώ με την ορολογία. Δεν έχει νόημα όμως να μπλέξουμε στους ορισμούς των λέξεων. Διακρίνω την ύπαρξη διάστασης στη φιλοσοφία που είναι και σημαντικότερη. Για σένα η δημοκρατία είναι μέσο. Δε διαφωνώ……αλλά και το μπρίκι είναι μέσο…….και δεν συμφωνώ με την αίσθηση που αφήνεις ότι η δημοκρατία είναι μπρίκι. Βλέπεις ο σκοπός των δύο μέσων είναι εντελώς διαφορετικής βαρύτητας. Στην περίπτωση του πολιτεύματος, είναι τόσο μεγάλη η βαρύτητα που δικαιολογημένα μπορεί να συγχέεται το μέσο, με τον σκοπό. Οι αγώνες για τη δημοκρατία δεν γίνονται για την επιλογή μιας διαδικασίας αντί των υπολοίπων. Εγώ τους αντιλαμβάνομαι ως αγώνες για την ελεύθερη έκφραση, για την ισχύ της συλλογικότητας, για την κατοχύρωση των αδυνάτων έναντι των δυνατών. Αυτά είναι πολύ περισσότερα πράγματα από στοιχεία μιας διαδικασίας. Είναι περισσότερα ακόμα και από τον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης. Είναι στάση ζωής, αρχές και αξίες. Δεν θα περιόριζα λοιπόν τη δημοκρατία σε μια απλή διαδικασία.
Λες ότι ο σύγχρονος πολίτης δεν μπορεί να είναι τόσο συγκροτημένος επί παντός επιστητού για να μπορεί να παίρνει θέση σε αμεσοδημοκρατικές αποφάσεις από το πετρέλαιο της οικοδομής έως την επένδυση σε δομημένα ομόλογα. Συμφωνώ. Ποιος είπε ότι πρέπει να είναι απόλυτα συγκροτημένος; Γιατί απαξιώνουμε την παλιά καλή κοινή λογική που μπορεί να βοηθά των καθένα μας να κάνουμε σωστές κρίσεις χωρίς να είμαστε επαΐοντες; Δεν είναι απαραίτητο ο συμμετέχων σε αμεσοδημοκρατική διαδικασία να κατεβάζει «πλατφόρμα» για την αγορά του πετρελαίου………Είναι απαραίτητο σε εύλογο χρόνο να γνωρίζει τις βασικές διαστάσεις του ζητήματος (η γενική παιδεία που έχεις αναφέρει), ώστε να μπορεί να αξιολογήσει τις προτάσεις εκείνων των ενοίκων που έκαναν τον κόπο να ψάξουν τα πάντα για την καλύτερη προμήθεια πετρελαίου. Η διαφορά του αντιπροσωπευτικού συστήματος με το αμεσοδημοκρατικό στο παράδειγμά σου είναι θεμελιώδης: Είναι άλλο να εκλέγεις το διαχειριστή, έστω στη βάση της αξιοσύνης του, και στη συνέχεια να του εκχωρείς το δικαίωμα της απόφασης για την προμήθεια του πετρελαίου, μέχρι τις επόμενες εκλογές και άλλο να ακούς τον εκάστοτε άξιο ένοικο της οικοδομής (εδώ δεν είναι αποκλειστικά ο αντιπρόσωπος αυτός) να επιχειρηματολογεί κάθε φορά και να σε οδηγεί να αποφασίσεις μόνος σου πώς θα πάρεις πετρέλαιο (εναλλάσσοντας και τους προμηθευτές).
Και μήπως μπορούν να είναι τόσο καταρτισμένοι όσο τους περιγράφεις οι αντιπρόσωποι μας (όχι αυτοί που έχουμε, αλλά, έστω, οι ιδανικοί); Εάν μεν μπορούν κάποιοι να είναι τόσο καταρτισμένοι, τότε θεωρητικά μπορούν όλοι. Εάν δεν μπορεί κανένας, τότε γιατί να έχουμε αντιπρόσωπο;
Επανέρχομαι πάντως και κλείνω μ’αυτό που είπα στην αρχή: Νομίζω ότι μια σύγχρονη αριστερή αριστερά μπορεί να ξεκινήσει από τα πρακτικά ζητήματα που θέτεις εδώ και μακροπρόθεσμα να καταλήξει εκεί που θέλω εγώ. Βαδίζουμε στην ίδια προοπτική……
Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008
Περί αυτεξούσιων, άφοβων πολιτών για μια αριστερή Αριστερά
Αγαπητέ Ναπολέοντα,
Ξεκίνησα, αρκετά καθυστερημένα, την ενημέρωσή μου γύρω από τις ιδέες σου για μια αριστερή Αριστερά. Επειδή, μετά χαράς μου διαπιστώνω ότι έχει αναπτυχθεί ήδη σημαντικός σχολιασμός και προβληματισμός γύρω από τα θέματα που θίγεις, θεωρώ ότι τα δικά μου σχόλια θα χαθούν ανάμεσα στα πολλά που έχουν ήδη διατυπωθεί. Γι’αυτό σκέφτηκα να καταθέσω τις απόψεις μου εδώ όπου είναι ευκολότερο να τις συζητήσουμε και ενδεχομένως να διευρύνουμε τον κύκλο των συζητητών. Αυτό μέχρι να τοποθετηθώ στις έως τώρα κατατεθειμένες απόψεις. Από την στιγμή που θα συγχρονιστούμε θα σχολιάζω στο χώρο σου συμμετέχοντας κανονικά στη συζήτηση. Στην ουσία τώρα……………..
Το θέμα μας είναι ζουμερό, επίκαιρο (από το 1989 έως σήμερα) και ελκυστικό. Και γι’αυτό………….προβληματικό. Όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί (και είμαστε τόσοι πολλοί ζωή να’χουμε) έχουμε να πούμε και από κάτι για το τι πρέπει να είναι η σύγχρονη αριστερά.
Εσύ ξεκινάς με τον πολίτη και τα ζητούμενα από τη ζωή. Κωδικοποιώντας, ελπίζω σωστά, υποστηρίζεις ότι εν αρχή είναι η αντίληψη για τη ζωή και κατ’επέκταση η παιδεία που συνδημιουργεί και υποστηρίζει αυτή την αντίληψη. Θα έλεγα ότι είναι μια σωστή και απαραίτητη βάση αυτή που θέτεις που, όμως, θα αργήσει να φέρει την αριστερή Αριστερά. Ο κύριος και σημαντικότερος λόγος είναι ότι ο άνθρωπος κατά κανόνα αδυνατεί να συλλάβει το απώτερο νόημα της ύπαρξής του ώστε να ορίζει για τον εαυτό του το «γνώθι σαυτόν». Ποιο είναι το απώτερο νόημα; Ότι είναι θνητός. Η συνείδηση του πεπερασμένου της ύπαρξης είτε δεν υπάρχει, είτε εάν υπάρχει οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα με εκείνους που δεν την κατέχουν. Το αποτέλεσμα αυτό είναι η αποκτήνωση.
Όταν δεν υπάρχει ο ορισμός της ύπαρξης δια του θανάτου ο άνθρωπος κυνηγά τα μέσα για μια υλιστικά καλύτερη ζωή θεωρώντας ότι είναι άτρωτος. Όταν υπάρχει η παραπάνω στάση ζωής, κατά κανόνα οδηγεί στην χρήση και κατάχρηση των παραπάνω μέσων στη λογική της απόλαυσης του εφήμερου. Λυπάμαι που δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στον άνθρωπο. Όταν έχει τα μέσα εξαγριώνεται και αυτό το θεωρώ κανόνα. Η πνευματικότητα που προϋποτίθεται για το «γνώθι σαυτόν» αποκτάται δια του ασκητισμού τον οποίο μπορεί να υποστηρίξει μόνο η βαθιά πεποίθηση της πεπερασμένης ύπαρξης. Επομένως, συμπεραίνω πως το «γνώθι σαυτόν» σε καθιστά κάτι παραπάνω από αριστερό. Σε καθιστά άνθρωπο και σου ανοίγει δύο δρόμους: 1. την πορεία προς την πνευματικότητα (στις θρησκείες τη θέωση) και 2. την πορεία προς τον υλισμό. Η εποχή μας όπως και όλες οι εποχές δείχνουν ότι ο άνθρωπος συντριπτικά πορεύεται στο δεύτερο δρόμο.
«Επομένως τι;», θα ρωτήσεις. Επομένως, η αριστερά και η δεξιά δεν έχουν να κάνουν με το «γνώθι σαυτόν» αλλά με το πώς διατηρείς ήμερο το θηρίο. Και εδώ είναι αποκλειστικά θέμα διαχείρισης και διανομής των πόρων. Δηλαδή, η κοινωνική σύμβαση για τη χρήση των πόρων θα είναι είτε στη λογική της εξαγρίωσης (καπιταλισμός και φιλελευθερισμός), είτε στη λογική της εξημέρωσης (σοσιαλισμός και κουμμουνισμός).
Η παιδεία και η εκπαίδευση είναι, σαφώς, θεμελιώδης παράμετρος στη λύση του προβλήματος. Αλλά δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από αυτή. Το κλειδί είναι η διανομή των πόρων. Αυτή την καθορίζει το εκάστοτε σύστημα εξουσίας. Η λογική ότι αυτό το σύστημα θα δημιουργεί πολίτες που θα το αναιρέσουν είναι εγγενώς αντιφατική. Η παιδεία δε φέρνει την αριστερά αλλά την συντηρεί. Την αριστερά, την φέρνει η ανέχεια των μαζών. Αυτά επί της αρχής……………αλλά έχω και κάποια σχόλια επί του πρακτέου.
Θίγεις το θέμα της παιδείας και κάνεις συγκεκριμένη πρόταση για μια παιδεία – εργαλείο της αριστερής κοινωνίας. Η τελική πρότασή σου όμως είναι μίγμα παιδείας, εκπαίδευσης και καλλιέργειας δεξιοτήτων. Για μένα αυτά είναι διακριτά μεταξύ τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να τα υπηρετεί όλα και ταυτόχρονα, δεν είναι η δουλειά του. Από το εκπαιδευτικό σύστημα μπορείς να ζητάς την εκπαίδευση και τις δεξιότητες, αλλά την παιδεία την καλλιεργείς με ένα σύνολο πολιτικών σε περισσότερες εκφάνσεις της κοινωνικής και ατομικής ζωής. Δηλαδή, οι κατευθύνσεις που προτείνεις εκτός ενός συνολικού πλαισίου πολιτικών δεν οδηγούν κατ’ανάγκη σε παιδευμένα άτομα κατά τη γνώμη μου. Γι’αυτό θέλω και σύγχρονα, καθαρά κτίρια και επιμορφούμενους καθηγητές και γονείς και ένα σωρό άλλα πράγματα. Και σίγουρα δεν θέλω τα σημερινά αριστερά κόμματα της Ελλάδας που δεν ορίζουν για ποιο λόγο αγωνίζονται για ένα δημόσιο, δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα δίνοντας την εντύπωση ότι υπερασπίζονται συντεχνιακές και συντηρητικές, καθεστωτικές πρακτικές.
Ας αλλάξει, λοιπόν, η στόχευση του εκπαιδευτικού συστήματος. Αλλά αφού έρθει η αριστερά. Για να έρθει πρώτα προηγούνται άλλες στοχεύσεις. Θα καταλάβεις ποιες προκρίνω όταν θα τοποθετηθώ και στις επόμενες επισημάνσεις σου.
Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2008
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι
Πριν κλείσει μήνας από την τελευταία ανάρτησή μου επανέρχομαι δηλώνοντας ότι αυτός ο χώρος δεν είναι ανενεργός. Έχουν γίνει όμως πάρα πολλά τον τελευταίο μήνα που δεν μου επέτρεψαν την πολυτέλεια να ιεραρχήσω ψηλά την ενασχόλησή μου με το tabularasa παρακάμπτοντας υποχρεώσεις και προσωπικά θέματα.
Όχι ότι άλλαξε κάτι σήμερα, αλλά είμαι υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στην παρότρυνση του φίλου (ή φίλης, συγγνώμη, δεν μπορώ να προσδιορίσω) Κλαζομενίου (βλ. σχόλια Δεσποινίς ετών 39) για να εξακολουθήσει αυτός κι εσείς να με έχετε "φίλο".
Κατόπιν μακρύ προλόγου λοιπόν θα ήθελα να ασχοληθώ με την αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΝ.
Θεωρώ την όλη συζήτηση για την εκλογή Τσίπρα πολύ κοντόφθαλμη με τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται. Για μένα δεν υπάρχει "εκλογή Τσίπρα" αλλά "κίνηση Αλαβάνου". Σήμερα, 24/02/2008 κανείς δεν μπορεί να κρίνει τον ίδιο τον Αλέξη (δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά φαντάζομαι ότι εξυπηρετεί το πολιτικό του προφίλ η προσφώνησή του με το μικρό του όνομα τουλάχιστον από συνομηλίκους του όπως εγώ). Εκτός από υποψήφιος δήμαρχος, στην πολιτική σκηνή της χώρας, δηλαδή στο Broadway της εγχώριας πολιτικής, δεν έχει παίξει κανέναν άλλο "μεγάλο" ρόλο. Και, φευ, πόσα ταλέντα δεν έκαναν το "μπαμ" στην πρώτη τους ερμηνεία η οποία και έμεινε να τους συνοδεύει για όλη τους τη ζωή... Επομένως δεν μπορούμε να συζητάμε το ρόλο του νεοεμφανιζόμενου, έστω, πολλά υποσχόμενου, πρωταγωνιστή σε ένα έργο του οποίου το σενάριο φαίνεται θολό. Μπορούμε όμως να συζητάμε για έναν εκ των σεναριογράφων, κατά τη γνώμη μου του σημαντικότερου από πλευράς συνεισφοράς, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ του κ. Αλέκου Αλαβάνου.
Εάν πραγματωθεί η εμφανιζόμενη από δημοσκοπήσεις ως κυοφορούμενη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας θα έχουν συντελέσει πολλά. Μια πολύ σημαντική παράμετρος όμως θα είναι το γεγονός της ανάδειξης από τον κ. Αλαβάνο μιας "εύπεπτης" αριστεράς για την ελληνική κοινωνία. Εξηγούμαι για τον χαρακτηρισμό: Τι θέλει, διαχρονικά, η ελληνική κοινωνία από την αριστερά; Το έχω ξαναπεί: Ένα άλλοθι για τις δεξιές πρακτικές της. Μια πλατφόρμα συναισθηματικής συνέχειας με την πάλαι ποτέ έκφραση λαϊκής κυριαρχίας τη δεκαετία του '60. Μια ωραιοποίηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού με κοινωνικές ευαισθησίες, όχι βέβαια σε επίπεδο θεσμικό (προς Θεού) αλλά περιπτωσιολογικό. Δεν είναι λοιπόν ζητούμενο για την κοινωνία η αριστερά, αλλά η "σύγχρονη" αριστερά, η "εκσυγχρονισμένη" αριστερά, η "κεντροαριστερά". Αυτή η αριστερά που χρόνια τώρα έπρεπε να βρει μια πολιτική έκφραση και για την οποία πολύ προσπάθησε το ΠΑΣΟΚ αλλά απέτυχε οικτρά, δεν μπορούσε να βρει αντίκρυσμα στο ΚΚΕ που αντίθετα με το "Μακεδονικό", στο ιδεολογικό δεν δέχεται διπλή ή σύνθετη ονομασία στην έννοια της αριστεράς. Από την άλλη πλευρά ο ΣΥΝ δεν μπορούσε να πείσει ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα forum θεωρητικών της αριστεράς ή διαλογιζομένων περί αυτής. Στην πράξη η επαμφοτερίζουσα στάση του απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, η διαρροή στελεχών του και η θολή πολιτική πρόταση που συνίστατο αποκλειστικά στο "ποιο είναι το σωστό" και όχι "πώς γίνεται το σωστό" ή έστω "με ποιον τρόπο θα δημιουργηθούν οι συνθήκες να γίνει το σωστό" δεν καθιστούσαν τον ΣΥΝ έκφραση της αριστεράς που θέλει η κοινωνία.
Ώσπου έρχεται ο κ. Αλαβάνος και, πολιτικά ευφυώς, στρίβει το καράβι. Βοηθούσης και μιας καραμπινάτης δεξιάς κυβέρνησης και της πολιτικά παράλυτης δεξιάς αντιπολίτευσης υιοθετεί δυναμικά την πρακτική του ΚΚΕ για πάλη στο δρόμο, οξύνει τη ρητορεία του και προσφέρει τη συνιστώσα που του έλειπε για να θεωρηθεί ελκυστικό αριστερό κόμμα, δηλαδή την στάση διαμαρτυρίας. Κεφαλαιοποιεί όμως ταυτόχρονα και τις πολιτικές του καταβολές: Δεν είμαστε ΚΚΕ (δεν έχει σημασία που σχεδόν όλοι οι πρωτοκλασάτοι προέρχονται από το ΚΚΕ), δεν είμαστε παλαιολιθικοί, σταλινικοί, είμαστε η σύγχρονη αριστερά που πιάνει τον κοινωνικό σφυγμό στα κινήματα, στην οικολογία, στον αντιρατσιστικό αγώνα και που μπορούμε εξίσου καλά να παίξουμε ξύλο στο πεζοδρόμιο όπως οι ΚΚέδες (ίσως και καλύτερα γιατί εμείς δεν χρησιμοποιούμε καδρόνια...).
ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν λεώ ότι ο κ. Αλαβάνος δεν εφάρμοσε την πολιτική του πρόταση, ότι έκανε απλώς μια πολιτική κίνηση, δεν μπορώ να τον αδικήσω τόσο κατάφωρα. Λέω όμως πως αυτή η κίνηση αποδείχθηκε πολιτικά αποτελεσματική για τον ίδιο και το χώρο του καθώς τον ενδυνάμωσε και, κυρίως και σημαντικότερο, του έδωσε τη δυναμική του νεωτεριστικού ρεύματος σε ένα σαθρό πολιτικό σύστημα. Αυτή η δυναμική θα ήταν πραγματικά ουσιαστική εάν συνοδεύονταν και από προγραμματική πρόταση. Η αφελής σύγκριση κάποιων δημοσκοπήσεων με την πραγματική εκλογική πορεία του ΠΑΣΟΚ του 1974-1981 και η αφελέστερη εξαγωγή συμπερασμάτων περί ομοιοτήτων είναι τραγική και ανάξια σχολιασμού. Λέω μόνον αυτό: Το ΠΑΣΟΚ το 1974 - 1981 είχε κυβερνητική πρόταση που το ανέδειξε στην εξουσία. Ο ΣΥΝ του 2008 κατά δήλωση του νεοεκλεγέντος προέδρου του δεν έχει τίποτα! Πώς κάλυψε λοιπόν, εξίσου ευφυώς ο κ. Αλαβάνος το κενό; Προκειμένου, ενόψει πραγματικών προσωπικών προβλημάτων, προγραμματισμένων εσωκομματικών διεργασιών και ανάγκης διατήρησης της δυναμικής του ΣΥΝ και μετεκλογικά, ως πολιτικά υποσχόμενου φορέα για τον τόπο, αναδεικνύει στην ηγεσία τον εκλεκτό του, ο οποίος υπερτερεί σαφώς στη σημειολογία των αντιστοίχων του στα άλλα κόμματα. Συνεχίζει, έτσι, να διεμβολίζει το σαθρό πολιτικό σύστημα προσπορίζοντας για το χώρο του κρίσιμα πολιτικά οφέλη τα οποία σε κάποιο βαθμό και με κάποιο τρόπο θα απεικονιστούν σίγουρα στην επιρροή του στην κοινωνία.
Ο ΣΥΝ λοιπόν με την ηγεσία του κ. Αλαβάνου έπαιξε από την αρχή και παίζει δυναμικά στο πολιτικό παιχνίδι με αναμφισβήτητη επιτυχία έως σήμερα. Από'δω και μπρος όμως έχει τεράστιες δυσκολίες:
Είτε η πρότασή του θα είναι κάτι παραπάνω από το αριστερό άλλοθι που θέλει η ελληνική κοινωνία, οπότε ο ΣΥΝ θα φουσκώσει και θα ξεφουσκώσει με την ίδια ταχύτητα,
είτε η πρότασή του θα είναι ακριβώς το άλλοθι που θέλει η ελληνική κοινωνία, οπότε ο ΣΥΝ θα συντελέσει σε μια μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωση των πολιτικών σχηματισμών της χώρας και ενδεχομένως σε μια βραχυχρόνια αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης. Αυτό είναι και το πιθανότερο σενάριο κατά τη γνώμη μου.....Και θα το χρωστάμε μεταξύ άλλων στον κύριο Αλαβάνο και όχι στον κ. Τσίπρα.
Όχι ότι άλλαξε κάτι σήμερα, αλλά είμαι υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στην παρότρυνση του φίλου (ή φίλης, συγγνώμη, δεν μπορώ να προσδιορίσω) Κλαζομενίου (βλ. σχόλια Δεσποινίς ετών 39) για να εξακολουθήσει αυτός κι εσείς να με έχετε "φίλο".
Κατόπιν μακρύ προλόγου λοιπόν θα ήθελα να ασχοληθώ με την αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΝ.
Θεωρώ την όλη συζήτηση για την εκλογή Τσίπρα πολύ κοντόφθαλμη με τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται. Για μένα δεν υπάρχει "εκλογή Τσίπρα" αλλά "κίνηση Αλαβάνου". Σήμερα, 24/02/2008 κανείς δεν μπορεί να κρίνει τον ίδιο τον Αλέξη (δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά φαντάζομαι ότι εξυπηρετεί το πολιτικό του προφίλ η προσφώνησή του με το μικρό του όνομα τουλάχιστον από συνομηλίκους του όπως εγώ). Εκτός από υποψήφιος δήμαρχος, στην πολιτική σκηνή της χώρας, δηλαδή στο Broadway της εγχώριας πολιτικής, δεν έχει παίξει κανέναν άλλο "μεγάλο" ρόλο. Και, φευ, πόσα ταλέντα δεν έκαναν το "μπαμ" στην πρώτη τους ερμηνεία η οποία και έμεινε να τους συνοδεύει για όλη τους τη ζωή... Επομένως δεν μπορούμε να συζητάμε το ρόλο του νεοεμφανιζόμενου, έστω, πολλά υποσχόμενου, πρωταγωνιστή σε ένα έργο του οποίου το σενάριο φαίνεται θολό. Μπορούμε όμως να συζητάμε για έναν εκ των σεναριογράφων, κατά τη γνώμη μου του σημαντικότερου από πλευράς συνεισφοράς, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ του κ. Αλέκου Αλαβάνου.
Εάν πραγματωθεί η εμφανιζόμενη από δημοσκοπήσεις ως κυοφορούμενη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας θα έχουν συντελέσει πολλά. Μια πολύ σημαντική παράμετρος όμως θα είναι το γεγονός της ανάδειξης από τον κ. Αλαβάνο μιας "εύπεπτης" αριστεράς για την ελληνική κοινωνία. Εξηγούμαι για τον χαρακτηρισμό: Τι θέλει, διαχρονικά, η ελληνική κοινωνία από την αριστερά; Το έχω ξαναπεί: Ένα άλλοθι για τις δεξιές πρακτικές της. Μια πλατφόρμα συναισθηματικής συνέχειας με την πάλαι ποτέ έκφραση λαϊκής κυριαρχίας τη δεκαετία του '60. Μια ωραιοποίηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού με κοινωνικές ευαισθησίες, όχι βέβαια σε επίπεδο θεσμικό (προς Θεού) αλλά περιπτωσιολογικό. Δεν είναι λοιπόν ζητούμενο για την κοινωνία η αριστερά, αλλά η "σύγχρονη" αριστερά, η "εκσυγχρονισμένη" αριστερά, η "κεντροαριστερά". Αυτή η αριστερά που χρόνια τώρα έπρεπε να βρει μια πολιτική έκφραση και για την οποία πολύ προσπάθησε το ΠΑΣΟΚ αλλά απέτυχε οικτρά, δεν μπορούσε να βρει αντίκρυσμα στο ΚΚΕ που αντίθετα με το "Μακεδονικό", στο ιδεολογικό δεν δέχεται διπλή ή σύνθετη ονομασία στην έννοια της αριστεράς. Από την άλλη πλευρά ο ΣΥΝ δεν μπορούσε να πείσει ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα forum θεωρητικών της αριστεράς ή διαλογιζομένων περί αυτής. Στην πράξη η επαμφοτερίζουσα στάση του απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, η διαρροή στελεχών του και η θολή πολιτική πρόταση που συνίστατο αποκλειστικά στο "ποιο είναι το σωστό" και όχι "πώς γίνεται το σωστό" ή έστω "με ποιον τρόπο θα δημιουργηθούν οι συνθήκες να γίνει το σωστό" δεν καθιστούσαν τον ΣΥΝ έκφραση της αριστεράς που θέλει η κοινωνία.
Ώσπου έρχεται ο κ. Αλαβάνος και, πολιτικά ευφυώς, στρίβει το καράβι. Βοηθούσης και μιας καραμπινάτης δεξιάς κυβέρνησης και της πολιτικά παράλυτης δεξιάς αντιπολίτευσης υιοθετεί δυναμικά την πρακτική του ΚΚΕ για πάλη στο δρόμο, οξύνει τη ρητορεία του και προσφέρει τη συνιστώσα που του έλειπε για να θεωρηθεί ελκυστικό αριστερό κόμμα, δηλαδή την στάση διαμαρτυρίας. Κεφαλαιοποιεί όμως ταυτόχρονα και τις πολιτικές του καταβολές: Δεν είμαστε ΚΚΕ (δεν έχει σημασία που σχεδόν όλοι οι πρωτοκλασάτοι προέρχονται από το ΚΚΕ), δεν είμαστε παλαιολιθικοί, σταλινικοί, είμαστε η σύγχρονη αριστερά που πιάνει τον κοινωνικό σφυγμό στα κινήματα, στην οικολογία, στον αντιρατσιστικό αγώνα και που μπορούμε εξίσου καλά να παίξουμε ξύλο στο πεζοδρόμιο όπως οι ΚΚέδες (ίσως και καλύτερα γιατί εμείς δεν χρησιμοποιούμε καδρόνια...).
ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν λεώ ότι ο κ. Αλαβάνος δεν εφάρμοσε την πολιτική του πρόταση, ότι έκανε απλώς μια πολιτική κίνηση, δεν μπορώ να τον αδικήσω τόσο κατάφωρα. Λέω όμως πως αυτή η κίνηση αποδείχθηκε πολιτικά αποτελεσματική για τον ίδιο και το χώρο του καθώς τον ενδυνάμωσε και, κυρίως και σημαντικότερο, του έδωσε τη δυναμική του νεωτεριστικού ρεύματος σε ένα σαθρό πολιτικό σύστημα. Αυτή η δυναμική θα ήταν πραγματικά ουσιαστική εάν συνοδεύονταν και από προγραμματική πρόταση. Η αφελής σύγκριση κάποιων δημοσκοπήσεων με την πραγματική εκλογική πορεία του ΠΑΣΟΚ του 1974-1981 και η αφελέστερη εξαγωγή συμπερασμάτων περί ομοιοτήτων είναι τραγική και ανάξια σχολιασμού. Λέω μόνον αυτό: Το ΠΑΣΟΚ το 1974 - 1981 είχε κυβερνητική πρόταση που το ανέδειξε στην εξουσία. Ο ΣΥΝ του 2008 κατά δήλωση του νεοεκλεγέντος προέδρου του δεν έχει τίποτα! Πώς κάλυψε λοιπόν, εξίσου ευφυώς ο κ. Αλαβάνος το κενό; Προκειμένου, ενόψει πραγματικών προσωπικών προβλημάτων, προγραμματισμένων εσωκομματικών διεργασιών και ανάγκης διατήρησης της δυναμικής του ΣΥΝ και μετεκλογικά, ως πολιτικά υποσχόμενου φορέα για τον τόπο, αναδεικνύει στην ηγεσία τον εκλεκτό του, ο οποίος υπερτερεί σαφώς στη σημειολογία των αντιστοίχων του στα άλλα κόμματα. Συνεχίζει, έτσι, να διεμβολίζει το σαθρό πολιτικό σύστημα προσπορίζοντας για το χώρο του κρίσιμα πολιτικά οφέλη τα οποία σε κάποιο βαθμό και με κάποιο τρόπο θα απεικονιστούν σίγουρα στην επιρροή του στην κοινωνία.
Ο ΣΥΝ λοιπόν με την ηγεσία του κ. Αλαβάνου έπαιξε από την αρχή και παίζει δυναμικά στο πολιτικό παιχνίδι με αναμφισβήτητη επιτυχία έως σήμερα. Από'δω και μπρος όμως έχει τεράστιες δυσκολίες:
Είτε η πρότασή του θα είναι κάτι παραπάνω από το αριστερό άλλοθι που θέλει η ελληνική κοινωνία, οπότε ο ΣΥΝ θα φουσκώσει και θα ξεφουσκώσει με την ίδια ταχύτητα,
είτε η πρότασή του θα είναι ακριβώς το άλλοθι που θέλει η ελληνική κοινωνία, οπότε ο ΣΥΝ θα συντελέσει σε μια μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωση των πολιτικών σχηματισμών της χώρας και ενδεχομένως σε μια βραχυχρόνια αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης. Αυτό είναι και το πιθανότερο σενάριο κατά τη γνώμη μου.....Και θα το χρωστάμε μεταξύ άλλων στον κύριο Αλαβάνο και όχι στον κ. Τσίπρα.
Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2008
Σεισσσσσμμμμμόοοοοοοοοοςςςς
Έφτασα λοιπόν στο αμήν...............
Μετά από τόσες ημέρες παρακολούθησης της συγκλονιστικής ιστορίας που ταλανίζει το πολιτικό σύστημα της χώρας αποφάσισα να καταθέσω τη γνώμη μου.
Οι λέξεις της προηγούμενης πρότασης δεν είναι κλισέ, ούτε υπερβολικές. Η ιστορία είναι όντως συγκλονιστική: έχει μια απόπειρα αυτοκτονίας η οποία κατά τραγικό τρόπο δεν ολοκληρώνεται....έχει μια προφυλάκιση με οριακή εφαρμογή του νόμου και έντονη αίσθηση σκοπιμότητας.....έχει την εμπλοκή του γραφείου του πρωθυπουργού......έχει τον πόλεμο μεταξύ εκδοτών και δημοσιογράφων που δεν έχει τέλος......έχει ψέμα.........έχει σπέρμα........έχει "αίμα". Έχει όλα τα χαρακτηριστικά χολυγουντιανής υπερπαραγωγής από αυτές που βγαίνοντας από την αίθουσα λες ότι κάπως έτσι είναι αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ........Εδώ όμως τα μαθαίνουμε και με ταχείς ρυθμούς. Μέσα σε 20 ημέρες βγήκαν στο γυαλί ως γεγονότα, φήμες που διαμορφώνουν μια κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Στημένοι διαγωνισμοί προσλήψεων, σεξουαλική εκμετάλλευση, το όνειρο του δημοσίου υπέρ πάντων, αμοραλισμός, προδοσία, αχαριστία, ψευτιά, πουστιά, γελοίος καθωσπρεπισμός και τρόμος........πολύς τρόμος για τη συνέχεια.
Αποφάσισα να κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί πλέον αποδείχτηκε περίτρανα η βαθιά σήψη του πολιτικού συστήματος. Μέχρι σήμερα υπήρχαν υποστηριχτές φατριών, τιμητές απίστευτων θεωριών συνωμοσίας, κράχτες - εκ του ασφαλούς - που προέτρεπαν για τα στοιχεία στον εισαγγελέα. Σήμερα όμως όλοι αυτοί κρύβονται. Κι αυτό επειδή η σαπίλα αποκαλύπτεται με ρυθμούς μεγαλύτερους από αυτούς που μπορεί να χωνέψει μια δύσπιστη, ευφάνταστη και επιρρεπής στη σκανδαλολογία κοινωνία. Το σύστημα ταλανίζεται επικίνδυνα. Για όλους εμάς που έχουμε μεγαλώσει αρκετά για να αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο λειτουργίας ενός "δημοκρατικού συστήματος εξουσίας δυτικού τύπου" είναι αναπόφευκτη η διαπίστωση ότι το χτύπημα είναι μεγάλο. Ουδέποτε στην Ελλάδα στο παρελθόν και σε ελάχιστες περιπτώσεις στην Ευρωπαϊκή και Βορειοαμερικανική πολιτική ιστορία έχουν κληθεί τόσοι άνθρωποι του πρωθυπουργού στον ανακριτή. Πολλώ δε μάλλον που ο ανακριτής αυτός έχει κάνει χειρισμούς που είναι συζητήσιμοι αφήνοντας περιθώριο για σκέψεις περί επηρεασμού της δικαιοσύνης. Ουδέποτε στο παρελθόν στην Ελλάδα υπήρξε τέτοια αποκάλυψη της πολιτικοεκδοτικής διαπλοκής και δη ΜΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΛΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ. Το ΕΘΝΟΣ από νταβατζής έγινε πάλι εθνικός κατασκευαστής...., το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ από σκληρή αντιπολίτευση έγινε (έστω κατά το 40%) δημοσιογραφικό απόρρητο.......και το ΒΗΜΑ και τα ΝΕΑ από εφημερίδες της δημοκρατικής παράταξης έγιναν ρουφιάνοι του Μαξίμου της δεξιάς (όποιος γνωρίζει και δε μιλάει είναι το ίδιο ρουφιάνος μ'αυτόν που συγκαλύπτει τα ενοχοποιητικά στοιχεία δίνοντάς τα στον "ένοχο").
Ο κόσμος δεν τελεί σε σύγχυση από τον καταιγισμό των αποκαλύψεων όπως συχνά πυκνά ακούγεται . Γνωρίζει πολύ καλά ποιοι καίγονται και ποιοι διασώζονται (;) από αυτή την ιστορία.......και παρακολουθεί με άγρια χαρά την αποκαθήλωση όλων των "επιτυχημένων " και μη, τιμητών της "νομιμότητας" και της "αλήθειας" αυτού του σάπιου συστήματος.
Και το ευτύχημα είναι ότι αυτή η κατάντια σε επίπεδο ηγεσίας (πολιτικής, δικαστικής, κοινωνικής) που εκτράφηκε επί πολλά χρόνια με την ευθύνη του ΠΑΣΟΚ - το οποίο ορθώς βρίσκεται στη γωνία από τους πολίτες ως παντελώς αναξιόπιστο περί θεμάτων διαφθοράς (όσοι δεν είναι του Καραμανλή είναι φίλοι του) - αποκαλύπτεται με άγρια, καταιγιστική ομορφιά παλιού γουέστερν όπου περιμένεις να κάτσει η σκόνη για να δεις τι έχει απομείνει. Και μέχρι να τελειώσει ο φαύλος κύκλος των αποκαλύψεων θα έχουν απομείνει ελάχιστα και για τους πιο ηλίθιους αυτής της χώρας. Αυτή είναι η ελπίδα μου............όχι μεγάλη βέβαια.............γιατί ήλπιζα και στην φυσική αντίδραση ενός ανθρώπου που βλέπει τα πάντα γύρω του να γίνονται στάχτη............και δεν αντέδρασε!
Θα θεωρούσα όμως τον εαυτό μου ένοχο συγκάλυψης εάν δεν αναδείκνυα τη σημασία μιας πολύ σημαντικής περιόδου όπως αυτή που διάγουμε.
Λυπάμαι όλους εκείνους που από συμφέρον, αδυναμία, υποχρέωση, βλακεία ή ατυχία ενεπλάκησαν στην υπόθεση και βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη από τιμητές............κατάπτυστοι. Τους λυπάμαι ανθρώπινα.............όταν τους βλέπω αμήχανους, κάθιδρους, καταβεβλημένους ή εξαφανισμένους. Πληρώνουν τα λάθη τους, βέβαια, και τις επιλογές τους...........αλλά και πάλι τους λυπάμαι.
Συμπονώ τον ανακριτή που και να θέλει να υπερασπιστεί το σύστημα που υπηρετεί είναι αδύνατον να το πράξει χωρίς βαρύτατο προσωπικό κόστος.
Χαίρομαι που επιτέλους και στην Ελλάδα υπάρχει ένα τέτοιο σκάνδαλο. Δείχνει ότι δεν είμαστε τόσο χοντρόπετσοι και ότι υπάρχουν και όρια που στέλνουν έναν άνθρωπο κάτω από το μπαλκόνι και τους υπόλοιπους σε αναμμένα κάρβουνα.
Ενδιαφέρομαι για τον άνθρωπο Ζαχόπουλο ως πειραματόζωο συμπεριφοράς. Δεν έχουμε συνηθίσει σε ανθρώπους απλούς που ανέρχονται απότομα, γίνονται μικροί "θεοί", γκρεμίζονται και λυγίζουν μέχρι του σημείου να επιλέξουν την αυτοκτονία.
Ελπίζω το πλήγμα του πολιτικού συστήματος να είναι τόσο καίριο που θα ρίξει την κυβέρνηση και θα οδηγήσει τους πολίτες έξω από τα μαντριά των μεγάλων στάβλων.
Και τέλος περιμένω ανυπόμονα: Ποιος από αυτούς που το έχουν ήδη στο στόμα, θα μας πει το μεγάλο μυστικό; Άντε γιατί θέλω να αναρτήσω θέμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα.
Μετά από τόσες ημέρες παρακολούθησης της συγκλονιστικής ιστορίας που ταλανίζει το πολιτικό σύστημα της χώρας αποφάσισα να καταθέσω τη γνώμη μου.
Οι λέξεις της προηγούμενης πρότασης δεν είναι κλισέ, ούτε υπερβολικές. Η ιστορία είναι όντως συγκλονιστική: έχει μια απόπειρα αυτοκτονίας η οποία κατά τραγικό τρόπο δεν ολοκληρώνεται....έχει μια προφυλάκιση με οριακή εφαρμογή του νόμου και έντονη αίσθηση σκοπιμότητας.....έχει την εμπλοκή του γραφείου του πρωθυπουργού......έχει τον πόλεμο μεταξύ εκδοτών και δημοσιογράφων που δεν έχει τέλος......έχει ψέμα.........έχει σπέρμα........έχει "αίμα". Έχει όλα τα χαρακτηριστικά χολυγουντιανής υπερπαραγωγής από αυτές που βγαίνοντας από την αίθουσα λες ότι κάπως έτσι είναι αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ........Εδώ όμως τα μαθαίνουμε και με ταχείς ρυθμούς. Μέσα σε 20 ημέρες βγήκαν στο γυαλί ως γεγονότα, φήμες που διαμορφώνουν μια κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Στημένοι διαγωνισμοί προσλήψεων, σεξουαλική εκμετάλλευση, το όνειρο του δημοσίου υπέρ πάντων, αμοραλισμός, προδοσία, αχαριστία, ψευτιά, πουστιά, γελοίος καθωσπρεπισμός και τρόμος........πολύς τρόμος για τη συνέχεια.
Αποφάσισα να κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί πλέον αποδείχτηκε περίτρανα η βαθιά σήψη του πολιτικού συστήματος. Μέχρι σήμερα υπήρχαν υποστηριχτές φατριών, τιμητές απίστευτων θεωριών συνωμοσίας, κράχτες - εκ του ασφαλούς - που προέτρεπαν για τα στοιχεία στον εισαγγελέα. Σήμερα όμως όλοι αυτοί κρύβονται. Κι αυτό επειδή η σαπίλα αποκαλύπτεται με ρυθμούς μεγαλύτερους από αυτούς που μπορεί να χωνέψει μια δύσπιστη, ευφάνταστη και επιρρεπής στη σκανδαλολογία κοινωνία. Το σύστημα ταλανίζεται επικίνδυνα. Για όλους εμάς που έχουμε μεγαλώσει αρκετά για να αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο λειτουργίας ενός "δημοκρατικού συστήματος εξουσίας δυτικού τύπου" είναι αναπόφευκτη η διαπίστωση ότι το χτύπημα είναι μεγάλο. Ουδέποτε στην Ελλάδα στο παρελθόν και σε ελάχιστες περιπτώσεις στην Ευρωπαϊκή και Βορειοαμερικανική πολιτική ιστορία έχουν κληθεί τόσοι άνθρωποι του πρωθυπουργού στον ανακριτή. Πολλώ δε μάλλον που ο ανακριτής αυτός έχει κάνει χειρισμούς που είναι συζητήσιμοι αφήνοντας περιθώριο για σκέψεις περί επηρεασμού της δικαιοσύνης. Ουδέποτε στο παρελθόν στην Ελλάδα υπήρξε τέτοια αποκάλυψη της πολιτικοεκδοτικής διαπλοκής και δη ΜΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΛΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ. Το ΕΘΝΟΣ από νταβατζής έγινε πάλι εθνικός κατασκευαστής...., το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ από σκληρή αντιπολίτευση έγινε (έστω κατά το 40%) δημοσιογραφικό απόρρητο.......και το ΒΗΜΑ και τα ΝΕΑ από εφημερίδες της δημοκρατικής παράταξης έγιναν ρουφιάνοι του Μαξίμου της δεξιάς (όποιος γνωρίζει και δε μιλάει είναι το ίδιο ρουφιάνος μ'αυτόν που συγκαλύπτει τα ενοχοποιητικά στοιχεία δίνοντάς τα στον "ένοχο").
Ο κόσμος δεν τελεί σε σύγχυση από τον καταιγισμό των αποκαλύψεων όπως συχνά πυκνά ακούγεται . Γνωρίζει πολύ καλά ποιοι καίγονται και ποιοι διασώζονται (;) από αυτή την ιστορία.......και παρακολουθεί με άγρια χαρά την αποκαθήλωση όλων των "επιτυχημένων " και μη, τιμητών της "νομιμότητας" και της "αλήθειας" αυτού του σάπιου συστήματος.
Και το ευτύχημα είναι ότι αυτή η κατάντια σε επίπεδο ηγεσίας (πολιτικής, δικαστικής, κοινωνικής) που εκτράφηκε επί πολλά χρόνια με την ευθύνη του ΠΑΣΟΚ - το οποίο ορθώς βρίσκεται στη γωνία από τους πολίτες ως παντελώς αναξιόπιστο περί θεμάτων διαφθοράς (όσοι δεν είναι του Καραμανλή είναι φίλοι του) - αποκαλύπτεται με άγρια, καταιγιστική ομορφιά παλιού γουέστερν όπου περιμένεις να κάτσει η σκόνη για να δεις τι έχει απομείνει. Και μέχρι να τελειώσει ο φαύλος κύκλος των αποκαλύψεων θα έχουν απομείνει ελάχιστα και για τους πιο ηλίθιους αυτής της χώρας. Αυτή είναι η ελπίδα μου............όχι μεγάλη βέβαια.............γιατί ήλπιζα και στην φυσική αντίδραση ενός ανθρώπου που βλέπει τα πάντα γύρω του να γίνονται στάχτη............και δεν αντέδρασε!
Θα θεωρούσα όμως τον εαυτό μου ένοχο συγκάλυψης εάν δεν αναδείκνυα τη σημασία μιας πολύ σημαντικής περιόδου όπως αυτή που διάγουμε.
Λυπάμαι όλους εκείνους που από συμφέρον, αδυναμία, υποχρέωση, βλακεία ή ατυχία ενεπλάκησαν στην υπόθεση και βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη από τιμητές............κατάπτυστοι. Τους λυπάμαι ανθρώπινα.............όταν τους βλέπω αμήχανους, κάθιδρους, καταβεβλημένους ή εξαφανισμένους. Πληρώνουν τα λάθη τους, βέβαια, και τις επιλογές τους...........αλλά και πάλι τους λυπάμαι.
Συμπονώ τον ανακριτή που και να θέλει να υπερασπιστεί το σύστημα που υπηρετεί είναι αδύνατον να το πράξει χωρίς βαρύτατο προσωπικό κόστος.
Χαίρομαι που επιτέλους και στην Ελλάδα υπάρχει ένα τέτοιο σκάνδαλο. Δείχνει ότι δεν είμαστε τόσο χοντρόπετσοι και ότι υπάρχουν και όρια που στέλνουν έναν άνθρωπο κάτω από το μπαλκόνι και τους υπόλοιπους σε αναμμένα κάρβουνα.
Ενδιαφέρομαι για τον άνθρωπο Ζαχόπουλο ως πειραματόζωο συμπεριφοράς. Δεν έχουμε συνηθίσει σε ανθρώπους απλούς που ανέρχονται απότομα, γίνονται μικροί "θεοί", γκρεμίζονται και λυγίζουν μέχρι του σημείου να επιλέξουν την αυτοκτονία.
Ελπίζω το πλήγμα του πολιτικού συστήματος να είναι τόσο καίριο που θα ρίξει την κυβέρνηση και θα οδηγήσει τους πολίτες έξω από τα μαντριά των μεγάλων στάβλων.
Και τέλος περιμένω ανυπόμονα: Ποιος από αυτούς που το έχουν ήδη στο στόμα, θα μας πει το μεγάλο μυστικό; Άντε γιατί θέλω να αναρτήσω θέμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα.
Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
Για μικρές γατούλες......
Επειδή πιστεύω ότι υπάρχουν σημεία καμπής στην ιστορία........
Επειδή δεν μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για μακρύ χρονικό διάστημα........
Επειδή η χρεωκοπία είναι πασίδηλη και ανυπόφορη..........
Επειδή το πολύμορφο και ισχυρά διαπλεκόμενο σύστημα αποδοκιμάζει ανοικτά την ακολουθούμενη πολιτική...............
Πιστεύω ότι υπάρχουν τα στοιχεία εκλογής ενός Αφρο-αμερικανού (ή Αφρικανο-Αμερικανού εσχάτως) στην προεδρεία των ΗΠΑ για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Τα αποτελέσματα στην Άϊοβα τα κρίνω ως πραγματικά ελπιδοφόρα για τον 46χρονο γερουσιαστή, όχι τόσο επειδή κέρδισε κάποιους λίγους εκλέκτορες ή επειδή έδωσαν μια ισχυρή ώθηση στην καμπάνια του αλλά κυρίως επειδή έχουν ποιοτικά χαρακτηριστικά που εάν επανεμφανιστούν στο Νιου Χαμσάϊρ θα σηματοδοτούν ένα συγκεκριμένο προφίλ υποψηφίου που προκρίνουν οι δημοκρατικοί για τις προεδρικές εκλογές.
Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι τα ακόλουθα (πηγή: New York Times):
1) Ψήφισαν 239000 πολίτες σε σχέση με τις 125000 του 2004. Δηλαδή, σε ποσοστό, 90% περισσότεροι ψηφοφόροι άσκησαν το δικαίωμα τους. Το 57% αυτών ήταν ψηφοφόροι για πρώτη φορά και το 41% ψήφισαν υπέρ του Ομπάμα έναντι 29% της Κλίντον. Το συμπέρασμα μου είναι ότι στην Άϊοβα οι Δημοκρατικοί παίρνουν σοβαρά την υπόθεση της υποψηφιότητας του κόμματος για τις εκλογές και οι νέοι προτιμούν το νέο.
2) Ο Ομπάμα επικρατεί της Κλίντον ανεξαρτήτως: α) φύλλου (35-23% στους άνδρες, 35-30% στις γυναίκες), β) φυλής (33-27% στους λευκούς, 72-16% στους μαύρους, 49-26% στις άλλες φυλές), γ) εισοδήματος (34-32% με εισόδημα λιγότερο από $50000, 36-23% με εισόδημα περισσότερο από $50000) και κριτηρίου προτεραιότητας γύρω από την τρέχουσα πολιτική κατάσταση: Είτε οι ψηφοφόροι θεωρούν την οικονομία, είτε τον πόλεμο στο Ιράκ, είτε το σύστημα υγείας σημαντικότερο ψηφίζουν Ομπάμα.
Επίσης:
1) Φαίνεται οι ψηφοφόροι του να είναι πιο συσπειρωμένοι αλλά να κερδίζει και τους ψηφοφόρους της τελευταίας στιγμής,
2) Τον προτιμούν οι singles (43-24%) αλλά χάνει τους παντρεμένους για μια ποσοστιαία μονάδα (28-29%),
3) Κερδίζει στις ηλικίες 17-29 (57-11%) και 30-44 (42-23%) αλλά χάνει στις ηλικίες 45-64 (27-28%) και 65+ (18-45%).
Το σημαντικότερο όμως όλων των στοιχείων είναι ότι σύμφωνα με το 52% των Δημοκρατικών ψηφοφόρων της Άϊοβα που πιστεύουν στην ανάγκη αλλαγών, το 51% πιστεύει ότι αυτός μπορεί να τις πετύχει. Μόνο το 8% πιστεύει ότι ο υποψήφιος πρέπει να έχει "εκλεξιμότητα" στις εκλογές του Νοεμβρίου, ενώ το υπόλοιπο 19% θέλει τον υποψήφιο ανθρώπινο και το 20% έμπειρο.
Η Χίλαρι Κλίντον δήλωσε (σε δική μου μετάφραση): "Το πιο σημαντικό όσο προχωρούμε στη διαδικασία (των εκλογών για το χρίσμα) είναι να εστιάσουμε στα δύο μεγάλα ερωτήματα: Πώς θα κερδίσουμε το Νοέμβριο τις εκλογές και ποιος θα είναι ο καλύτερος πρόεδρος".
QUIZ: Μήπως μπορείτε να μαντέψετε ποιος θα είναι ο υποψήφιος πρόεδρος των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ;
Επειδή δεν μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για μακρύ χρονικό διάστημα........
Επειδή η χρεωκοπία είναι πασίδηλη και ανυπόφορη..........
Επειδή το πολύμορφο και ισχυρά διαπλεκόμενο σύστημα αποδοκιμάζει ανοικτά την ακολουθούμενη πολιτική...............
Πιστεύω ότι υπάρχουν τα στοιχεία εκλογής ενός Αφρο-αμερικανού (ή Αφρικανο-Αμερικανού εσχάτως) στην προεδρεία των ΗΠΑ για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Τα αποτελέσματα στην Άϊοβα τα κρίνω ως πραγματικά ελπιδοφόρα για τον 46χρονο γερουσιαστή, όχι τόσο επειδή κέρδισε κάποιους λίγους εκλέκτορες ή επειδή έδωσαν μια ισχυρή ώθηση στην καμπάνια του αλλά κυρίως επειδή έχουν ποιοτικά χαρακτηριστικά που εάν επανεμφανιστούν στο Νιου Χαμσάϊρ θα σηματοδοτούν ένα συγκεκριμένο προφίλ υποψηφίου που προκρίνουν οι δημοκρατικοί για τις προεδρικές εκλογές.
Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι τα ακόλουθα (πηγή: New York Times):
1) Ψήφισαν 239000 πολίτες σε σχέση με τις 125000 του 2004. Δηλαδή, σε ποσοστό, 90% περισσότεροι ψηφοφόροι άσκησαν το δικαίωμα τους. Το 57% αυτών ήταν ψηφοφόροι για πρώτη φορά και το 41% ψήφισαν υπέρ του Ομπάμα έναντι 29% της Κλίντον. Το συμπέρασμα μου είναι ότι στην Άϊοβα οι Δημοκρατικοί παίρνουν σοβαρά την υπόθεση της υποψηφιότητας του κόμματος για τις εκλογές και οι νέοι προτιμούν το νέο.
2) Ο Ομπάμα επικρατεί της Κλίντον ανεξαρτήτως: α) φύλλου (35-23% στους άνδρες, 35-30% στις γυναίκες), β) φυλής (33-27% στους λευκούς, 72-16% στους μαύρους, 49-26% στις άλλες φυλές), γ) εισοδήματος (34-32% με εισόδημα λιγότερο από $50000, 36-23% με εισόδημα περισσότερο από $50000) και κριτηρίου προτεραιότητας γύρω από την τρέχουσα πολιτική κατάσταση: Είτε οι ψηφοφόροι θεωρούν την οικονομία, είτε τον πόλεμο στο Ιράκ, είτε το σύστημα υγείας σημαντικότερο ψηφίζουν Ομπάμα.
Επίσης:
1) Φαίνεται οι ψηφοφόροι του να είναι πιο συσπειρωμένοι αλλά να κερδίζει και τους ψηφοφόρους της τελευταίας στιγμής,
2) Τον προτιμούν οι singles (43-24%) αλλά χάνει τους παντρεμένους για μια ποσοστιαία μονάδα (28-29%),
3) Κερδίζει στις ηλικίες 17-29 (57-11%) και 30-44 (42-23%) αλλά χάνει στις ηλικίες 45-64 (27-28%) και 65+ (18-45%).
Το σημαντικότερο όμως όλων των στοιχείων είναι ότι σύμφωνα με το 52% των Δημοκρατικών ψηφοφόρων της Άϊοβα που πιστεύουν στην ανάγκη αλλαγών, το 51% πιστεύει ότι αυτός μπορεί να τις πετύχει. Μόνο το 8% πιστεύει ότι ο υποψήφιος πρέπει να έχει "εκλεξιμότητα" στις εκλογές του Νοεμβρίου, ενώ το υπόλοιπο 19% θέλει τον υποψήφιο ανθρώπινο και το 20% έμπειρο.
Η Χίλαρι Κλίντον δήλωσε (σε δική μου μετάφραση): "Το πιο σημαντικό όσο προχωρούμε στη διαδικασία (των εκλογών για το χρίσμα) είναι να εστιάσουμε στα δύο μεγάλα ερωτήματα: Πώς θα κερδίσουμε το Νοέμβριο τις εκλογές και ποιος θα είναι ο καλύτερος πρόεδρος".
QUIZ: Μήπως μπορείτε να μαντέψετε ποιος θα είναι ο υποψήφιος πρόεδρος των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ;
Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2007
Το καλό να λέγεται....
Πριν μπαγιατέψει εντελώς το θέμα λέω να πω δυο λόγια για την εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ.
Το κάνω μόνο και μόνο γιατί θεωρώ ότι κάποια πράγματα που είναι οφθαλμοφανή δεν μπορούν να αμφισβητούνται με κανένα τρόπο. Με εκνευρίζει αφάνταστα η αμφισβήτηση γεγονότων (όπως επίσης και η αθέτηση συμφωνιών και η υπέρβαση προθεσμιών αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Λοιπόν:
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 1: Ουδέποτε στο ελληνικό παρελθόν κινητοποιήθηκαν 738.000 πολίτες σε πολιτική διαδικασία εκτός εκλογών. Με δεδομένο ότι αυτή η διαδικασία οδήγησε σε εν δυνάμει μελλοντικό πρωθυπουργό είναι αδιαμφισβήτητο ότι μια κοινωνική συνιστώσα που προσεγγίζει το ποσοστό του εκλογικού σώματος που κατέγραψε συνολικά η κοινοβουλευτική αριστερά στις τελευταίες εκλογές ΕΛΑΒΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΘΕΣΗ για το πώς βλέπει το άμεσο μέλλον της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης και πιθανόν αυριανής κυβέρνησης.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 2: Ουδέποτε στο ελληνικό παρελθόν εξελέγη ηγέτης κόμματος (ΚΑΝΕΝΟΣ) από τόσο ευρεία βάση.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 3: Είναι αδύνατον να επηρεάσεις 407.407 πολίτες με όρους "καμαρίλας", "κολλητών", "ρουσφετιού", κλπ., όπως αντίθετα μπορείς να το κάνεις σε "συνέδρια", "συνδιασκέψεις", "κοινοβουλευτικές ομάδες" και άλλες "αναγκαίες" δομές του πολιτικού μας συστήματος.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 4: Το επιχείρημα του καταλληλότερου πρωθυπουργού απέτυχε απέναντι στο επιχείρημα της ανανέωσης της πολιτικής πρότασης. Και δεν απέτυχε απλώς, αλλά απέτυχε οικτρά δεδομένου ότι επανεξελέγη ένας τετράκις αποτυχημένος (σε εκλογές) αρχηγός, έναντι ενός υποψηφίου που μετ'επιτάσεως και αποκλειστικά μας προέβαλε την καταλληλότητά του να ανακτήσει τα "ανάκτορα".
Σταματώ εδώ με τα γεγονότα για τα οποία δεν δέχομαι αμφισβήτηση και προχωρώ στις εκτιμήσεις οι οποίες σηκώνουν συζήτηση:
ΕΚΤΙΜΗΣΗ 1: Με τον τόπο που πολιτεύτηκε ο ΓΑΠ πέτυχε: 1) Να φέρει μια βαθιά τομή στο πολιτικό σύστημα της χώρας η οποία μόνο θετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει, 2) Να αποδεσμευτεί τουλάχιστον κατ'εικόνα από τα εκδοτικά συγκροτήματα του ΠΗΓΑΣΟΥ και του ΔΟΛ (και όχι μόνο) και να έχει την ευχέρεια να θέσει τους δικούς του όρους διεξαγωγής του πολιτικού παιχνιδιού.
ΕΚΤΙΜΗΣΗ 2: Με τον τρόπο που αντέδρασε η κοινωνία έδειξε: 1) Ότι υπάρχει ακόμα πολιτικό κριτήριο σε πολύ μεγάλη μάζα πολιτών. Το 6% του εκλογικού σώματος που δεν είναι οργανωμένα μέλη του ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν μια ωραία Κυριακή με καλό καιρό και εν μέσω πολιτικής ραστώνης στην πραγματικότητα, σε μια διαδικασία για την οποία δεν ήξεραν καν εάν θα λοιδωρηθούν οι ίδιοι. Πήγαν όμως γιατί λειτούργησαν πολιτικά (δεν με νοιάζουν τα κίνητρα αλλά η επιλογή να πάνε) και αυτό δείχνει μικρόβιο μέσα τους...
ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ: Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων διαθέτουν ικανή αυτονομία έναντι των επιχειρηματικών συμφερόντων για να κάνουν τομές. Εάν συνεργαστούν μπορούν να ανανεώσουν τους όρους του πολιτικού σκηνικού (πάντα στα πλαίσια που επιβάλουν οι ευρύτερες στρατηγικές τους οι οποίες ουδόλως σχετίζονται με τα λαϊκά - κοινωνικά συμφέροντα). Θα το πράξουν; Εδώ είμαστε.....βλέπουμε και κρίνουμε...
Το κάνω μόνο και μόνο γιατί θεωρώ ότι κάποια πράγματα που είναι οφθαλμοφανή δεν μπορούν να αμφισβητούνται με κανένα τρόπο. Με εκνευρίζει αφάνταστα η αμφισβήτηση γεγονότων (όπως επίσης και η αθέτηση συμφωνιών και η υπέρβαση προθεσμιών αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Λοιπόν:
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 1: Ουδέποτε στο ελληνικό παρελθόν κινητοποιήθηκαν 738.000 πολίτες σε πολιτική διαδικασία εκτός εκλογών. Με δεδομένο ότι αυτή η διαδικασία οδήγησε σε εν δυνάμει μελλοντικό πρωθυπουργό είναι αδιαμφισβήτητο ότι μια κοινωνική συνιστώσα που προσεγγίζει το ποσοστό του εκλογικού σώματος που κατέγραψε συνολικά η κοινοβουλευτική αριστερά στις τελευταίες εκλογές ΕΛΑΒΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΘΕΣΗ για το πώς βλέπει το άμεσο μέλλον της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης και πιθανόν αυριανής κυβέρνησης.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 2: Ουδέποτε στο ελληνικό παρελθόν εξελέγη ηγέτης κόμματος (ΚΑΝΕΝΟΣ) από τόσο ευρεία βάση.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 3: Είναι αδύνατον να επηρεάσεις 407.407 πολίτες με όρους "καμαρίλας", "κολλητών", "ρουσφετιού", κλπ., όπως αντίθετα μπορείς να το κάνεις σε "συνέδρια", "συνδιασκέψεις", "κοινοβουλευτικές ομάδες" και άλλες "αναγκαίες" δομές του πολιτικού μας συστήματος.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 4: Το επιχείρημα του καταλληλότερου πρωθυπουργού απέτυχε απέναντι στο επιχείρημα της ανανέωσης της πολιτικής πρότασης. Και δεν απέτυχε απλώς, αλλά απέτυχε οικτρά δεδομένου ότι επανεξελέγη ένας τετράκις αποτυχημένος (σε εκλογές) αρχηγός, έναντι ενός υποψηφίου που μετ'επιτάσεως και αποκλειστικά μας προέβαλε την καταλληλότητά του να ανακτήσει τα "ανάκτορα".
Σταματώ εδώ με τα γεγονότα για τα οποία δεν δέχομαι αμφισβήτηση και προχωρώ στις εκτιμήσεις οι οποίες σηκώνουν συζήτηση:
ΕΚΤΙΜΗΣΗ 1: Με τον τόπο που πολιτεύτηκε ο ΓΑΠ πέτυχε: 1) Να φέρει μια βαθιά τομή στο πολιτικό σύστημα της χώρας η οποία μόνο θετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει, 2) Να αποδεσμευτεί τουλάχιστον κατ'εικόνα από τα εκδοτικά συγκροτήματα του ΠΗΓΑΣΟΥ και του ΔΟΛ (και όχι μόνο) και να έχει την ευχέρεια να θέσει τους δικούς του όρους διεξαγωγής του πολιτικού παιχνιδιού.
ΕΚΤΙΜΗΣΗ 2: Με τον τρόπο που αντέδρασε η κοινωνία έδειξε: 1) Ότι υπάρχει ακόμα πολιτικό κριτήριο σε πολύ μεγάλη μάζα πολιτών. Το 6% του εκλογικού σώματος που δεν είναι οργανωμένα μέλη του ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν μια ωραία Κυριακή με καλό καιρό και εν μέσω πολιτικής ραστώνης στην πραγματικότητα, σε μια διαδικασία για την οποία δεν ήξεραν καν εάν θα λοιδωρηθούν οι ίδιοι. Πήγαν όμως γιατί λειτούργησαν πολιτικά (δεν με νοιάζουν τα κίνητρα αλλά η επιλογή να πάνε) και αυτό δείχνει μικρόβιο μέσα τους...
ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ: Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων διαθέτουν ικανή αυτονομία έναντι των επιχειρηματικών συμφερόντων για να κάνουν τομές. Εάν συνεργαστούν μπορούν να ανανεώσουν τους όρους του πολιτικού σκηνικού (πάντα στα πλαίσια που επιβάλουν οι ευρύτερες στρατηγικές τους οι οποίες ουδόλως σχετίζονται με τα λαϊκά - κοινωνικά συμφέροντα). Θα το πράξουν; Εδώ είμαστε.....βλέπουμε και κρίνουμε...
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2007
Σε ποια κοινωνία ζούμε.....
Στην προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο "Περί δημοκρατίας..." διατυπώθηκαν θέσεις που κατά την άποψή μου αναδεικνύουν τρία κυρίαρχα ζητήματα (*) τα οποία και παραθέτω ιεραρχημένα με το βαθμό ενδιαφέροντος που τους αποδίδω:
1. Η ανάγκη μετάβασης σε άλλου τύπου εφαρμογή της δημοκρατίας ως πολιτεύματος.
2. Η ανάγκη "αναβάπτισης" της υπάρχουσας εφαρμογής της δημοκρατίας ως πολιτεύματος μέσα από διεργασίες ενεργοποίησης των πολιτών.
3. Η ανάγκη αντιμετώπισης του φασισμού από το ατομικό στο κοινωνικό επίπεδο.
Τα δύο πρώτα ζητήματα συνδέονται άμεσα καθώς το δεύτερο προκύπτει από τη θέση ότι δεν υπάρχει ρεαλιστική προοπτική σε "περισσότερη" δημοκρατία της αντιπροσωπευτικής εξαιτίας της πληθυσμιακής παραμέτρου που δεν επιτρέπει τίποτα αποτελεσματικότερο.
Αυτή η παράμετρος είναι αποτρεπτική με την επικρατούσα αντίληψη της κοινωνίας (**) και την ταύτισή της με διοικητικά όρια. Έτσι έχουμε "τοπικές κοινωνίες" που περιχαρακώνονται στα όρια του Καποδίστρια ή "κοινωνία", γενικά, που σημαίνει τους εν Ελλάδι διαμένοντες ή "κοινότητα" για υπερεθνικούς σχηματισμούς (ίδε Ε.Ε.). Ωστόσο, θα μπορούσαμε με το ίδιο σκεπτικό να "περπατήσουμε ανάποδα" και να μιλήσουμε για "κοινωνία επαγγελματιών", "κοινωνία γειτονιών", "κοινωνία πολυκατοικιών....και ορόφων". Τότε η πληθυσμιακή παράμετρος παύει (ανάλογα με το επίπεδο) να επιδρά καταλυτικά στη δυνατότητα συμμετοχής στην κοινωνική οργάνωση και οι τελευταίες δεν είναι αντιπροσωπευτικές αλλά άμεσες.
Προφανώς, δεν αναφέρομαι σε τίποτα καινούργιο. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά από την ΕΑΜοκρατούμενη κατοχική Ελλάδα και την κομμούνα του Παρισιού μέχρι την κατάληψη Βαρβάρα. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι κατά την άποψή μου ποιο είδος δημοκρατίας μπορεί να εφαρμοστεί καθώς θεωρώ ότι όλα είναι a priori εφαρμόσιμα. Το πρόβλημα το εντοπίζω στον ορισμό που κάνει ο καθένας μας ως προς την κοινωνική ομάδα στην οποία εντάσσεται. Εάν θεωρούμε ότι η κοινωνική δράση μας πρέπει να στοχεύει στα θέματα του δήμου, του νομού ή της χώρας μοιραία η μεγάλη πλειοψηφία περιορίζει την ενεργό κοινωνική συμμετοχή της στην ημέρα των αντίστοιχων εκλογών. Εάν θεωρήσουμε όμως ότι η κοινωνία μας είναι πρώτα απ'όλα η οικοδομή μας, εν συνεχεία η γειτονιά μας, κ.ο.κ. και οργανώσουμε τις κοινωνικές δομές μας μ'αυτό το μοντέλο, τότε η άμεση δημοκρατία μπορεί να πάρει σάρκα και οστά ακόμα και στα μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα.
Ο αντίπαλος εν προκειμένω είναι οι υφιστάμενες δομές και φυσικά εννοώ αυτούς που τις υπηρετούν, οι οποίοι δεν μπορούν να επιτρέψουν στους πολλούς ούτε καν να διανοηθούν άλλες μορφές οργάνωσης διότι έτσι θα απωλέσουν τα προνόμια των οφικίων τους.
*: Η σύνοψη της κουβέντας που έγινε στο "Περί δημοκρατίας..." είναι εντελώς υποκειμενική...Ελπίζω οι συμμετέχοντες εκεί να μη διαφωνούν ριζικά...αλλά πάλι εάν διαφωνούν εδώ είμαστε......
**: Αναφέρομαι στην "ελληνική κοινωνία" καθώς σε άλλα μέρη του κόσμου υπάρχουν διαφορετικές οπτικές.
Υ.Γ.: Για το τρίτο θέμα επιφυλάσσομαι να τοποθετηθώ σε άλλη ανάρτηση.
1. Η ανάγκη μετάβασης σε άλλου τύπου εφαρμογή της δημοκρατίας ως πολιτεύματος.
2. Η ανάγκη "αναβάπτισης" της υπάρχουσας εφαρμογής της δημοκρατίας ως πολιτεύματος μέσα από διεργασίες ενεργοποίησης των πολιτών.
3. Η ανάγκη αντιμετώπισης του φασισμού από το ατομικό στο κοινωνικό επίπεδο.
Τα δύο πρώτα ζητήματα συνδέονται άμεσα καθώς το δεύτερο προκύπτει από τη θέση ότι δεν υπάρχει ρεαλιστική προοπτική σε "περισσότερη" δημοκρατία της αντιπροσωπευτικής εξαιτίας της πληθυσμιακής παραμέτρου που δεν επιτρέπει τίποτα αποτελεσματικότερο.
Αυτή η παράμετρος είναι αποτρεπτική με την επικρατούσα αντίληψη της κοινωνίας (**) και την ταύτισή της με διοικητικά όρια. Έτσι έχουμε "τοπικές κοινωνίες" που περιχαρακώνονται στα όρια του Καποδίστρια ή "κοινωνία", γενικά, που σημαίνει τους εν Ελλάδι διαμένοντες ή "κοινότητα" για υπερεθνικούς σχηματισμούς (ίδε Ε.Ε.). Ωστόσο, θα μπορούσαμε με το ίδιο σκεπτικό να "περπατήσουμε ανάποδα" και να μιλήσουμε για "κοινωνία επαγγελματιών", "κοινωνία γειτονιών", "κοινωνία πολυκατοικιών....και ορόφων". Τότε η πληθυσμιακή παράμετρος παύει (ανάλογα με το επίπεδο) να επιδρά καταλυτικά στη δυνατότητα συμμετοχής στην κοινωνική οργάνωση και οι τελευταίες δεν είναι αντιπροσωπευτικές αλλά άμεσες.
Προφανώς, δεν αναφέρομαι σε τίποτα καινούργιο. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά από την ΕΑΜοκρατούμενη κατοχική Ελλάδα και την κομμούνα του Παρισιού μέχρι την κατάληψη Βαρβάρα. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι κατά την άποψή μου ποιο είδος δημοκρατίας μπορεί να εφαρμοστεί καθώς θεωρώ ότι όλα είναι a priori εφαρμόσιμα. Το πρόβλημα το εντοπίζω στον ορισμό που κάνει ο καθένας μας ως προς την κοινωνική ομάδα στην οποία εντάσσεται. Εάν θεωρούμε ότι η κοινωνική δράση μας πρέπει να στοχεύει στα θέματα του δήμου, του νομού ή της χώρας μοιραία η μεγάλη πλειοψηφία περιορίζει την ενεργό κοινωνική συμμετοχή της στην ημέρα των αντίστοιχων εκλογών. Εάν θεωρήσουμε όμως ότι η κοινωνία μας είναι πρώτα απ'όλα η οικοδομή μας, εν συνεχεία η γειτονιά μας, κ.ο.κ. και οργανώσουμε τις κοινωνικές δομές μας μ'αυτό το μοντέλο, τότε η άμεση δημοκρατία μπορεί να πάρει σάρκα και οστά ακόμα και στα μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα.
Ο αντίπαλος εν προκειμένω είναι οι υφιστάμενες δομές και φυσικά εννοώ αυτούς που τις υπηρετούν, οι οποίοι δεν μπορούν να επιτρέψουν στους πολλούς ούτε καν να διανοηθούν άλλες μορφές οργάνωσης διότι έτσι θα απωλέσουν τα προνόμια των οφικίων τους.
*: Η σύνοψη της κουβέντας που έγινε στο "Περί δημοκρατίας..." είναι εντελώς υποκειμενική...Ελπίζω οι συμμετέχοντες εκεί να μη διαφωνούν ριζικά...αλλά πάλι εάν διαφωνούν εδώ είμαστε......
**: Αναφέρομαι στην "ελληνική κοινωνία" καθώς σε άλλα μέρη του κόσμου υπάρχουν διαφορετικές οπτικές.
Υ.Γ.: Για το τρίτο θέμα επιφυλάσσομαι να τοποθετηθώ σε άλλη ανάρτηση.
Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2007
Περί δημοκρατίας......
Στο περί δημοκρατίας θέμα λοιπόν.......
Στις "Εκλεκτικές συγγένειες" η αναφορά είναι στη σύγχρονη Ρωσία και τις σύγχρονες ΗΠΑ αντίστοιχα (οικογένειες Μπους και Κλίντον). Και αν η πρώτη χαρακτηρίζεται από τους δυτικούς ως ελλειματική δημοκρατία, η δεύτερη αποτελεί πρότυπο για τους ίδιους για την ελευθερία και την επικοινωνία ιδεών. Και στις δύο περιπτώσεις ο έλεγχος της εξουσίας επιτυγχάνεται με δημοκρατικά μέσα καθώς ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει.....όπως και εδώ και παντού στις "δημοκρατίες" του πλανήτη. Βέβαια, οι ευρωπαϊκές "δημοκρατίες" είναι πιο αγκυλωτικές για τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Υπάρχει πολυφωνία, μια κάποια τέταρτη εξουσία και σχετικά κοινωνικά ανακλαστικά που απαντώνται από το συνδικαλισμό έως τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα. Δε συμφωνώ με τον/την Καραμούζα που βλέπει ενός ανδρός αρχή (αν και με το "(πολύ)" καταλαβαίνω ότι βλέπεις κι εσύ Καραμούζα μια μερική εφαρμογή της "αρχής").
Εκείνο όμως που καθιστά ίδιους τους όπου γης "δημοκράτες άρχοντες" είναι η υπηρεσία που προσφέρουν στην αναπαραγωγή του ίδιου εξουσιαστικού συστήματος, του οποίου είναι μέλη, προ πάντων και αποκλειστικά. Και το χειρότερο, ενδυόμενοι δημοκρατικό μανδύα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η ανάγκη για διαιώνιση του ίδιου συστήματος άσκησης της εξουσίας υπερέχει οποιουδήποτε πολιτεύματος στις συνειδήσεις των ουσιαστικών (με την έννοια της απήχησης) εκφραστών της πολιτικής ζωής αρκεί να έχει εξασφαλιστεί και ένα άλλοθι (δημοκρατία) για τους υποτελείς. Επομένως, ο "εχθρός",σωστά ειπώθηκε, δεν είναι το πολίτευμα αλλά η εξουσία που το φαλκιδεύει. Δεν ενδιαφέρει το προσωπείο αλλά το πρόσωπο. Δεν έχει σημασία πως ονομάζεις τον τρόπο άσκησης της εξουσίας αλλά πώς την ασκείς (κάτι που σαφώς επισημάνθηκε από όλους).
Και επειδή ρώτησε ο ναπολέων και το άφησα αναπάντητο. Το πρώτο βήμα για την ανατροπή αυτού του καθεστώτος σε κοινωνικό επίπεδο είναι η ανατροπή του σε ατομικό. Δεν το έχω πετύχει αλλά το κυνηγώ καθημερινά.....να αυτοκαταργώ την αυθεντία μου, να θέτω εν αμφιβόλω την εξουσία μου και κυρίως (και σημαντίκότερο για μένα), να παρέχω όπλα στους συνανθρώπους μου να με αμφισβητούν. Από'κει και πέρα κάνω και διάφορα άλλα τετριμμένα......
Υ.Γ.: Καραμούζα καλώς όρισες. Εύχομαι να σε βλέπουμε συχνά!
Στις "Εκλεκτικές συγγένειες" η αναφορά είναι στη σύγχρονη Ρωσία και τις σύγχρονες ΗΠΑ αντίστοιχα (οικογένειες Μπους και Κλίντον). Και αν η πρώτη χαρακτηρίζεται από τους δυτικούς ως ελλειματική δημοκρατία, η δεύτερη αποτελεί πρότυπο για τους ίδιους για την ελευθερία και την επικοινωνία ιδεών. Και στις δύο περιπτώσεις ο έλεγχος της εξουσίας επιτυγχάνεται με δημοκρατικά μέσα καθώς ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει.....όπως και εδώ και παντού στις "δημοκρατίες" του πλανήτη. Βέβαια, οι ευρωπαϊκές "δημοκρατίες" είναι πιο αγκυλωτικές για τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Υπάρχει πολυφωνία, μια κάποια τέταρτη εξουσία και σχετικά κοινωνικά ανακλαστικά που απαντώνται από το συνδικαλισμό έως τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα. Δε συμφωνώ με τον/την Καραμούζα που βλέπει ενός ανδρός αρχή (αν και με το "(πολύ)" καταλαβαίνω ότι βλέπεις κι εσύ Καραμούζα μια μερική εφαρμογή της "αρχής").
Εκείνο όμως που καθιστά ίδιους τους όπου γης "δημοκράτες άρχοντες" είναι η υπηρεσία που προσφέρουν στην αναπαραγωγή του ίδιου εξουσιαστικού συστήματος, του οποίου είναι μέλη, προ πάντων και αποκλειστικά. Και το χειρότερο, ενδυόμενοι δημοκρατικό μανδύα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η ανάγκη για διαιώνιση του ίδιου συστήματος άσκησης της εξουσίας υπερέχει οποιουδήποτε πολιτεύματος στις συνειδήσεις των ουσιαστικών (με την έννοια της απήχησης) εκφραστών της πολιτικής ζωής αρκεί να έχει εξασφαλιστεί και ένα άλλοθι (δημοκρατία) για τους υποτελείς. Επομένως, ο "εχθρός",σωστά ειπώθηκε, δεν είναι το πολίτευμα αλλά η εξουσία που το φαλκιδεύει. Δεν ενδιαφέρει το προσωπείο αλλά το πρόσωπο. Δεν έχει σημασία πως ονομάζεις τον τρόπο άσκησης της εξουσίας αλλά πώς την ασκείς (κάτι που σαφώς επισημάνθηκε από όλους).
Και επειδή ρώτησε ο ναπολέων και το άφησα αναπάντητο. Το πρώτο βήμα για την ανατροπή αυτού του καθεστώτος σε κοινωνικό επίπεδο είναι η ανατροπή του σε ατομικό. Δεν το έχω πετύχει αλλά το κυνηγώ καθημερινά.....να αυτοκαταργώ την αυθεντία μου, να θέτω εν αμφιβόλω την εξουσία μου και κυρίως (και σημαντίκότερο για μένα), να παρέχω όπλα στους συνανθρώπους μου να με αμφισβητούν. Από'κει και πέρα κάνω και διάφορα άλλα τετριμμένα......
Υ.Γ.: Καραμούζα καλώς όρισες. Εύχομαι να σε βλέπουμε συχνά!
Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2007
Συμβαίνουν...................στην Ελβετία
Ελβετία λοιπόν όπως μας λέει εύγλωττα το αρνί στη γλώσσα του. Και αν το Fort Knox της Ευρώπης παραπέμπει σε μεσοπόλεμο σχεδόν έναν αιώνα μετά.......τον μεσοπόλεμο τα ερωτηματικά είναι αμείλικτα. ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΚΛΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ; Αλλιώς το ξεφουρνίζω την Τετάρτη.......μαζί με ολόκληρη τη σχετική ανάλυση.
Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2007
Συμβαίνουν παντού
Το κουίζ γύρω από την διεθνή πολιτική συγκυρία συνεχίζεται.....Αντιγράφω από τον τύπο:
"....Η διαφαινόμενη σαρωτική νίκη του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος έχει πυροδοτήσει ένα κύμα ενθουσιασμού μεταξύ των οπαδών του, όπως εξίσου κι ένα ισχυρό κίνημα αντίδρασης από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Όμως ακόμα και οι βίαιες διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών μοιάζουν να δουλεύουν για λογαριασμό του Λαϊκού Κόμματος........Υπαριθμόν ένα εχθρός του κόμματος παραμένουν οι ξένοι μετανάστες και η στρατηγική που ακολουθεί είναι τόσο επιτυχημένη που ήδη έχει γίνει αντικείμενο μελέτης προς μίμηση από τα νεοναζιστικά κόμματα της Γερμανίας."
Θα μπορούσε να συμβαίνει παντού στον κόσμο, έτσι δεν είναι; Είναι εντελώς "οικεία" η περιγραφή. Πού όμως πραγματικά συμβαίνει; Η απάντηση μαζί με τις εκκρεμότητες από τις "Εκλεκτικές Συγγένειες" μεσοβδόμαδα.....Μήπως υπάρξουν κι άλλες απόπειρες απαντήσεων στο μεταξύ.....
"....Η διαφαινόμενη σαρωτική νίκη του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος έχει πυροδοτήσει ένα κύμα ενθουσιασμού μεταξύ των οπαδών του, όπως εξίσου κι ένα ισχυρό κίνημα αντίδρασης από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Όμως ακόμα και οι βίαιες διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών μοιάζουν να δουλεύουν για λογαριασμό του Λαϊκού Κόμματος........Υπαριθμόν ένα εχθρός του κόμματος παραμένουν οι ξένοι μετανάστες και η στρατηγική που ακολουθεί είναι τόσο επιτυχημένη που ήδη έχει γίνει αντικείμενο μελέτης προς μίμηση από τα νεοναζιστικά κόμματα της Γερμανίας."
Θα μπορούσε να συμβαίνει παντού στον κόσμο, έτσι δεν είναι; Είναι εντελώς "οικεία" η περιγραφή. Πού όμως πραγματικά συμβαίνει; Η απάντηση μαζί με τις εκκρεμότητες από τις "Εκλεκτικές Συγγένειες" μεσοβδόμαδα.....Μήπως υπάρξουν κι άλλες απόπειρες απαντήσεων στο μεταξύ.....
Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2007
Εκλεκτικές συγγένειες
Λοιπόν ακούστε τι γίνεται σε δύο "χαρακτηριστικές" "δημοκρατίες" του πλανήτη (οι δύο λέξεις είναι εσκεμμένα εντός ξεχωριστών εισαγωγικών).
Στην πρώτη ο πρωθυπουργός είναι πεθερός του υπουργού Άμυνας, ο υπουργός Ενέργειας είναι σύζυγος της υπουργού Υγείας και ο γιος του Υπουργού Δικαιοσύνης εργάζεται στο γραφείο του προέδρου και είναι παντρεμένος με την κόρη του επιτελάρχη του προεδρικού μεγάρου.
Στη δεύτερη δύο οικογένειες βρίσκονται αδιάλλειπτα στο προεδρικό μέγαρο τα τελευταία 28 χρόνια με σοβαρή προοπτική να φτάσουν τα 36.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν και ζητούν απάντηση είναι τα ακόλουθα:
1. Μήπως γνωρίζετε για ποιες δημοκρατίες μιλάμε; Εάν όχι μήπως μπορείτε να τις τοποθετήσετε χονδρικά στο χάρτη;
2. Πόσο δημοκρατίες σας φαίνονται;
3. Μήπως βιαστήκατε να ψάξετε τα γενεαλογικά δένδρα και τις συγγένειες των δικών μας, εγχώριων, πολιτικών;
4. Μήπως να δοκιμάσουμε άλλο πολίτευμα;
Οι απαντήσεις έπονται......
Στην πρώτη ο πρωθυπουργός είναι πεθερός του υπουργού Άμυνας, ο υπουργός Ενέργειας είναι σύζυγος της υπουργού Υγείας και ο γιος του Υπουργού Δικαιοσύνης εργάζεται στο γραφείο του προέδρου και είναι παντρεμένος με την κόρη του επιτελάρχη του προεδρικού μεγάρου.
Στη δεύτερη δύο οικογένειες βρίσκονται αδιάλλειπτα στο προεδρικό μέγαρο τα τελευταία 28 χρόνια με σοβαρή προοπτική να φτάσουν τα 36.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν και ζητούν απάντηση είναι τα ακόλουθα:
1. Μήπως γνωρίζετε για ποιες δημοκρατίες μιλάμε; Εάν όχι μήπως μπορείτε να τις τοποθετήσετε χονδρικά στο χάρτη;
2. Πόσο δημοκρατίες σας φαίνονται;
3. Μήπως βιαστήκατε να ψάξετε τα γενεαλογικά δένδρα και τις συγγένειες των δικών μας, εγχώριων, πολιτικών;
4. Μήπως να δοκιμάσουμε άλλο πολίτευμα;
Οι απαντήσεις έπονται......
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
