TABULA RASA

Ο πάτος του βαρελιού

2009-02-24T13:23:00.003+02:00

Η κατάσταση μου θυμίζει έναν συνεχή επιθανάτιο ρόγχο που δε λέει να καταλήξει στο απευκταίο (ίσως διότι.......ως γνωστόν.......η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!). Είναι δε τόσο μακρά η περίοδος που ο ασθενής βρίσκεται σ'αυτή την ανολοκλήρωτη, μεταστατική φάση που σε μια λανθάνουσα κατάσταση ύπνωσης έχει μάθει να ζει αλύτρωτος, ΕΝΩ οι εναλασσόμενοι θεράποντες ιατροί - δηλαδή οι εξουσίες - βλέποντας ότι τα καταφέρνει να ζει......ως πτώμα.......έχουν παραιτηθεί από τις προσπάθειες ίασης και πλιατσικολογούν με την κληρονομιά.......

Το ιδιαίτερο στην παρούσα χρονική στιγμή είναι ότι εδραιώνεται με ταχείς ρυθμούς μια αίσθηση "μετεωρισμού στο κενό" στα κύτταρα του ασθενούς, δηλαδή τους πολίτες της χώρας. Και ενώ οι "παροικούντες στην Ιερουσαλήμ" έκρουσαν από καιρού τους κώδωνες του κινδύνου.....αυτοί δεν εισακούστηκαν. Έτσι, οι πολλοί, ταρακουνούνται πλέον συθέμελα από το σεισμό της ανυπαρξίας του κράτους. Δεν είναι υπερβολή! Το καφενειακό απόφθεγμα "δεν υπάρχει κράτος", δεν συγκινεί πλέον στο άκουσμά του, καθώς η διαπίστωση ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ του αφαιρεί το χιουμοριστικό ζουμί του.

Ο ανέξοδος και καταγγελτικός σχολιασμός λειτουργούσε ανέκαθεν αποενοχοποιητικά για τον Έλληνα και τον χαρακτήριζε. Ο Έλληνας ρίχνοντας τα πάντα στους εκάστοτε κυβερνώντες ή στο ανύπαρκτο κράτος "εκπλήρωνε" το ατομικό του χρέος έναντι της κοινωνίας και των παιδιών του, καθώς επεσήμαινε εμφατικά ποιος φταίει, απέσειε τις ευθύνες από πάνω του και......άλλαζε πλευρό. Σήμερα όμως και αυτό είναι ανεπαρκές.

Σήμερα ο Ελλαδίτης νιώθει το αδιέξοδό του με τον πιο αγχωτικό και πιο εξευτελιστικό τρόπο. Και είναι ο Ελλαδίτης όλων των στρωμάτων που το νιώθει:
Ο αγρότης που κινητοποιήθηκε υπερκομματικά και μαζικά για το μέλλον του.
Ο βιομήχανος και ο εφοπλιστής που ζητά επίμονα κυβερνητική σταθερότητα για να διασφαλίσει τα κέρδη του.
Ο νοσοκομειακός γιατρός και υπάλληλος που του έταξαν και δεν του δίνουν.
Ο δημοσιογράφος και ο εργαζόμενος στον τύπο που νιώθει πλέον καυτή την ανάσα ενός αόρατου, ανεξέλεγκτου και θανατηφόρου διώκτη.
Ο μαθητής που ένιωσε και το βιολογικό του θάνατο, εκτός από το συνθλιπτικό βάρος του καταναλωτισμού, της έλλειψης επικοινωνίας, της ανεργίας, και γενικώς.......του αδιεξόδου.
Ο κάθε πικραμένος που βρήκε το θάρρος να κατέβει να κάψει μια πόλη που τον πνίγει και τον περιθωριοποιεί.

Όλοι αυτοί και όλοι οι άλλοι, είτε για πολλοστή, είτε για πρώτη φορά έχουν κυριευθεί από το μετεωρισμό στο κενό........από το βλέμμα της αγελάδας....

Υπάρχει μια συνεχής ίωση που έχει καταβάλλει τον οργανισμό, ένα σαράκι που ανενόχλητο κατατρώει, αδιακρίτως, ψυχές. Υπάρχει, πλέον, διάχυτη και βαθιά απογοήτευση. Υπάρχει ένα αίσθημα παραίτησης ακόμα και από τις "παραδοσιακές" τακτικές άμυνας. Ακόμα και αυτή η διακωμώδηση των δεινών που μας κατατρέχουν, ένας ιδιότυπος και πηγαίος σαρκασμός που λειτουργούσε καθαρτικά δε λειτουργεί πια. Δείτε τα ανεκδοτάκια με αφορμή την τελευταία απόδραση Παλαιοκώστα - στερούνται ευρηματικότητας.

Αυτό το αίσθημα του μετεωρισμού, αυτή η νωθρότητα απέναντι στο ανελέητο ξήλωμα του πουλόβερ είναι ό,τι πιο επικίνδυνο για την υπολειμματική ελληνική κοινωνία.

Συνεχίζεται

Υ.Γ.: Στο μεταξύ σχολιάζεται...........

Χιλιάδες, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια λέξεις...........για να μένουμε σιωπηλοί

2009-01-22T11:55:00.005+02:00

Μου έστειλαν πολλές με το αίτημα να τις προωθήσω ως ηλεκτρονικά μηνύματα για "να μάθει ο κόσμος τι γίνεται στην Παλαιστίνη".......
Δεν τις στέλνω με ηλεκτρονικά μηνύματα: Εάν κάποιος ήταν να τις δει στο mail του και να συναισθανθεί, το έχει ήδη πάθει. Δεν θα τρομάξει τώρα.
Εάν κάποιος ακούει αδιάφορα και φρίττει περιστασιακά, δεν θα συγκινηθεί περισσότερο.
Σε κάθε περίπτωση τόσος θάνατος και τόση φρίκη σε ένα e-mail μήνυμα.........δεν μου πάει.
Όπως δεν μου πάει και να μετέχω σε μια προπαγάνδα.........Θα μου πείτε (ίσως όλοι) υπάρχουν φωτογραφίες από την άλλη πλευρά για να δείξεις; Εσείς τι λέτε; Δεν υπάρχει καμία; Η δυστυχία είναι μονόπλευρη; Τα όπλα τα κρατάει η μια πλευρά;
Επειδή όμως δεν μου πάει και να "το θάψω" το θέμα αποφάσισα να ανεβάσω εδώ τις λίγες φωτογραφίες που επέλεξα για να τρομάξετε.......άλλη μια φορά.......
Palestine 21st century

Καλή συνέχεια

Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

2009-01-07T00:32:00.009+02:00

06/12/2008 - Δήλωση κ. Π. Παυλόπουλου, υπουργού εσωτερικών για το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, 16 ετών, μαθητή:

"Εκ μέρους της κυβέρνησης, του πρωθυπουργού και εμού προσωπικά εκφράζω την οδύνη για το περιστατικό και ιδίως για το θάνατο του νεαρού παιδιού. Θέλω να διαβεβαιώσω ότι η έρευνα για τις συνθήκες με τις οποίες συνέβη ο θάνατος αυτός ήδη ξεκίνησε, η έρευνα θα οδηγήσει στην ανακάλυψη των αιτίων και των υπαιτίων, θα υπάρξει παραδειγματική τιμωρία και το κυριότερο η λήψη των μέτρων εκείνων ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα. Η αστυνομία έχει ως σκοπό να είναι δίπλα στον πολίτη, οποιοδήποτε τέτοιο περιστατικό - το οποίο μάλιστα έχει αυτή την κατάληξη - όχι απλώς είναι καταδικαστέο, είναι πέρα και έξω από τη λογική της αστυνομίας σύμφωνα με το κράτος δικαίου και σύμφωνα με την αποστολή της."

05/01/2009 - Δήλωση κ. Π. Παυλόπουλου, υπουργού εσωτερικών για τον τραυματισμό του Διαμαντή Μαντζούνη, 21 ετών, αστυνομικού:

"Εκείνοι, οι οποίοι χτύπησαν τον Διαμαντή Μαντζούνη, είχαν ως στόχο τη δημοκρατία και την ομαλότητα. Θα αντιληφθούν σύντομα ότι η δημοκρατία είναι ισχυρή και η κοινωνία μας είναι θωρακισμένη. Και να γνωρίζουν ότι το ηθικό της αστυνομίας, η προσήλωση στο καθήκον και τα δημοκρατικά ιδεώδη είναι δεδομένα. Κι αυτά δεν πρόκειται να τα θίξει κανείς, καμιά σφαίρα, κανένας δολοφόνος."

Οι δύο δηλώσεις παρατέθηκαν αυτούσιες, όχι γιατί σε μισώ αγαπητέ αναγνώστη, αλλά για να μπορέσεις να παίξεις το παιχνίδι των διαφορών: "Στις παραπάνω δηλώσεις υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές. Βρείτε τις μέσα σε 5 λεπτά.....".

Εγώ το έπαιξα το παιχνίδι και δεν χρειάστηκα ούτε 1 λεπτό για να τις βρω, οπότε σε διαβεβαιώ ότι δε είναι καθόλου δύσκολο. Αλλού δυσκολεύτηκα.............Μια από τις διαφορές που εντόπισα, προσπάθησα να την εξηγήσω και για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι σίγουρος αν τα κατάφερα τελικά.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ του Γρηγορόπουλου είναι ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ, ενώ ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ του Μαντζούνη είναι ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΑΛΟΤΗΤΑ..........Πάμε πάλι..........:

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ και ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΛΟΤΗΤΑ........

Δεν μπορώ να το εξηγήσω..................Να υποθέσω ότι ο θάνατος είναι ήσσονος σημασίας από τον τραυματισμό; Δεν στέκει.............Να υποθέσω ότι ο αστυνομικός φρουρός ενός υπουργείου είναι η έκφραση της δημοκρατίας, ενώ ο περαστικός από το δρόμο μαθητής δεν έχει πολιτικό στίγμα; Ναι, τώρα σαν να το πιάνω.............

Δηλαδή, ο αστυνομικός που είναι κρατικός λειτουργός εκφράζει, εκτός από το κράτος και τη δημοκρατία.........Ενώ ο πολίτης, που εν ονόματι του υπάρχει το κράτος δεν εκφράζει τη δημοκρατία............Μάλιστα.........Και ο άγνωστος που πυροβόλησε τον αστυνομικό στόχευε την ομαλότητα, ενώ ο αστυνομικός που πυροβόλησε το μαθητή στόχευε.........τι; Αυτή η απάντηση μου μένει να το καταλάβω όλο........Γιατί το πολύ, το κατάλαβα κύριε Παυλόπουλε..........

Ο θάνατος του πολίτη από το χέρι του αστυνομικού δεν είναι χτύπημα στη δημοκρατία και την ομαλότητα. Πάει τελείωσε αυτό! Ο αστυνομικός (πολίτης, ψηφοφόρος, φορολογούμενος) όταν κάνει χρήση του όπλου του στοχεύει μόνο ένα πρόσωπο, το θύμα του. Δεν έχει σημειολογικές προεκτάσεις η ενεργεία του. Ας πούμε ότι είναι ένας εγκληματίας του κοινού ποινικού δικαίου.

Ενώ, ο άγνωστος (πολίτης, ψηφοφόρος, φορολογούμενος) όταν κάνει χρήση του όπλου του στοχεύει τη δημοκρατία και την ομαλότητα. Δηλαδή, εκφράζεται πολιτικά, με έναν τρόπο έκφρασης που είναι απόλυτος, βίαιος και φασιστικός.

Δηλαδή, όταν ο αστυνομικός πυροβολεί τον πολίτη, η δημοκρατία και η ομαλότητα δημιουργούν περιστατικά.......... Ενώ, όταν ο πολίτης πυροβολεί τον αστυνομικό δημιουργείτε εκτροπή.

Καλά το κατάλαβα κ. Παυλόπουλε;

Υ.Γ.: Μακάρι ο Μαντζούνης να μην έχει τελικά την τύχη του Γρηγορόπουλου.

PAY SPINE

2008-12-08T22:21:00.009+02:00

Δεν βλέπω το λόγο να αναμασήσω κλισέ. Ούτε χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κανείς αυτό το χώρο για ενημέρωση. Απορώ όμως με κάμποσα πράγματα και είπα να τα γράψω..........

Τι το συγκλονιστικό συμβαίνει σε σχέση με το παρελθόν; Πρώτη φορά βλέπουμε τέτοιες σκηνές; Και δολοφονίες εν ψυχρώ έχουμε δει, και "αντιεξουσιαστές" - πλιατσικολόγους.

Μήπως πρώτη φορά βλέπουμε την ανικανότητα αυτών που κυβερνούν; Την έχουμε δει και μάλιστα πάνω στο ίδιο θέμα (αστυνομικού δελτίου δηλαδή) δεκάδες φορές.

Τη "σιωπηρή οργή" (χα, χα) των "πολιτών" δεν είχαμε ακούσει; Ναι.......ίσως αυτή είναι η διαφορά.....Βγήκαν κάμποσοι να πλιατσικολογήσουν πίσω από τα καμμένα που αφήνει ο κρανοφόρος για να την ακούσουμε....

Δεν συμβαίνει τίποτα λοιπόν.......Χαλαρώστε.......Μια απ'τα ίδια......Η βουτιά στα σκατά συνεχίζεται και κάνουμε όλοι μαζί απλωτές να πάμε πιο μέσα......Χαλαρώστε.. Εξάλλου όσο παπά και να δείξεις εκείνες οι φάτσες τους είναι αντιαισθητικές.............. Χρειαζόμαστε και λίγο χρώμα εκτός από το μαύρο των ράσων.......Λίγο κόκκινο της φωτιάς ......Χαλαρώστε........Και μην τρώτε παπά................Σκατά οργή, σκατά αφύπνιση, σκατά αγανάκτηση.................."Αν γινόντουσαν αύριο εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα έβγαινε αυτοδύναμο".........ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ...........Έτσι εκφράζει ο "οργισμένος κόσμος" την αγανάκτησή του..........Μην τρελαίνεστε.............Όλο αυτό το μπάχαλο είναι μόνο για να τεντωθούμε λιγάκι, γιατί είχαμε αρχίσει να κοιμόμαστε....στον ύπνο μας............

Εκτός εάν υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο κατάλυσης του κράτους (όχι ότι χρειάζονταν για να καταλυθεί).

Εκτός εάν το αντάρτικο πόλεων αποσκοπεί κάπου συγκεκριμένα πέρα από τις καταστροφές (αντί να καταλαμβάνετε τον σταθμό της Πάτρας δεν καταλαμβάνετε κάνα ιδιωτικό κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας να δούμε και μεις το μήνυμά σας; Κι αν θέλετε του βάζετε και φωτιά μετά).

Εκτός εάν έχει δοκιμάζεται η κρατική και κοινωνική αποσύνθεση της χώρας.

Τότε θα έχει πλάκα! Τότε θα έχει διαφορά! Τότε θα αξίζει!

Αλλά τι λέω; Ονειρεύομαι...........Αφού σκατά έχετε κι εσείς στα μυαλά σας, σαν αυτούς που σκοτώνουν για τσαμπουκά.

Υ.Γ.1: Πλάκα επίσης θα έχει να κάνει καμιά μαλακία το βλαμμένο και να δει και ο 4χρονος γιος μου τανκς !!!!!!!!!!! Δεν είναι τόσο αδύνατο...........Τόσες μαλακίες που έχει κάνει εγώ θα την πρότεινα κι αυτή.............για την υστεροφημία του.

Υ.Γ.2: Το μόνο που στενοχωριέμαι πραγματικά είναι ότι μαζί με τον κ. Καραμανλή καταρρέει και η κοινωνιολογική και πολιτική προσέγγιση του "χαλαρά...........". Ως βέρος Σαλονικιός πραγματικά θλίβομαι που η χρυσή μου ευκαιρία να αναδείξω σε τρόπο ζωής, οργάνωσης και διοίκησης το δόγμα "χαλαρά.........." θάφτηκε οριστικά. Κύριε Καραμανλή και μόνο γι'αυτό ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ

Ιστορικά γεγονότα

2008-11-07T18:27:00.003+02:00

Η εκλογή Obama στις Η.Π.Α. είναι ένα ακόμα ιστορικό γεγονός από τα πολλά που ζούμε στις μέρες μας. Οι μεγαλύτεροι επικριτές των Η.Π.Α., οι πιο αρνητικοί απέναντι στη χώρα και τα πάσης φύσεως προϊόντα της, οι δογματικοί, οι - ποικιλοτρόπως - δυστυχήσαντες από την πολιτική αυτού του κράτους δεν μπορούν να αρνηθούν ότι αυτό το πολιτικό σύστημα δίνει πολλές ευκαιρίες και έχει μεγάλες δυνατότητες ανανέωσης.
Η εκλογή απέδειξε επίσης - για μια ακόμη φορά - ότι υπάρχουν όρια στον τρόπο άσκησης της πολιτικής εξουσίας, των οποίων η υπέρβαση κινητοποιεί και στις μέρες μας, ακόμα και στη χώρα της Coca-Cola, μεγάλες μάζες ανθρώπων που μπορούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, έστω και στα ασφυκτικά περιθώρια των δυτικών αστικών δημοκρατιών.
Ειλικρινά, πιστεύω ότι υπάρχει μια ευκαιρία εδώ για κάτι καλύτερο και ελπίζω ο πρόεδρος που ξανάβαλε μικρά παιδιά στο λευκό οίκο να μην έχει το τέλος που είχε ο τελευταίος πρόεδρος με μικρά παιδιά στο λευκό οίκο.

Τι να σου κάνει σε ένα δευτερόλεπτο....

2008-07-16T23:53:00.009+03:00

Η πρώτη επιστημονική διερεύνηση της πορείας που ακολουθούν οι μπάλες στον αέρα πραγματοποιήθηκε από τον Νεύτωνα το 1672 στο βιβλίο του «Νέα θεωρία του φωτός και των χρωμάτων», όπου διερεύνησε την απόκλιση της πορείας μιας μπάλας του τένις σε κτύπημα με spin.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα νεότερη μελέτη αφορά στο γκολ που σημείωσε ο David Beckham στον αγώνα Αγγλίας -Ελλάδας το 2001. Στην τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή εκείνου του αγώνα η Αγγλία κέρδισε φάουλ έξω από τη μεγάλη μας περιοχή, ενώ το σκορ ήταν μέχρι εκείνο το λεπτό 1-2 και άφηνε την Αγγλία εκτός των τελικών του Μουντιάλ του 2002. Το εντυπωσιακό φάουλ που εκτέλεσε ο Beckham έστειλε την Αγγλία στους τελικούς της Ιαπωνίας και της Κορέας. Η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα της ομάδας μας μετά από μια «απρόβλεπτη» πορεία, αφήνοντας εμβρόντητο τον Νικοπολίδη.

Η πορεία της μπάλας από το φάουλ του Beckham αποτέλεσε αντικείμενο κοινής ερευνητικής προσπάθειας στα Πανεπιστήμιο του Sheffield (Sports Engineering Research Group) και της Yamamata (Ιαπωνία). Οι ερευνητές προσομοίωσαν την πορεία της μπάλας με τη βοήθεια ενός μαθηματικού μοντέλου υπολογιστικής ρευστομηχανικής (Computational Fluid Dynamics – CFD). Η προσομοίωση έγινε με το μοντέλο CFD Fluent, το οποίο επέλυσε τις εξισώσεις της κίνησης του αέρα γύρω από την μπάλα (δηλαδή της διατήρησης της μάζας, της ορμής και της ενέργειας) και προσδιόρισε το πεδίο ροής, δηλαδή τις γραμμές ροής και τις ταχύτητες του αέρα γύρω από την μπάλα. Η επίλυση των εξισώσεων έγινε σε καθένα από τα 9 εκατομμύρια όγκους, στους οποίους υποδιαιρέθηκε το εξεταζόμενο τμήμα της ροής του αέρα γύρω από την μπάλα. Στην έρευνα χρησιμοποιήθηκαν σύγχρονες τεχνικές ανάλυσης φωτογραφιών και πειραματικές μετρήσεις ροής του αέρα γύρω από μια μπάλα σε αεροσήραγγες.

Πριν περιγράψουμε το φάουλ του Beckham, θα αναφέρουμε δύο σημαντικά χαρακτηριστικά της κίνησης μιας μπάλας στον αέρα.

1. Η δύναμη Magnus: Βλέπουμε στο σχήμα μια μπάλα που κινείται στον αέρα (στο σχήμα φαίνονται και οι γραμμές ροής του αέρα), ενώ παράλληλα περιστρέφεται αριστερόστροφα γύρω από έναν άξονα κάθετο στη ροή του αέρα (spin). Στο σημείο 1 (στα αριστερά τής μπάλας) η ταχύτητα ροής του αέρα αυξάνεται, με αποτέλεσμα να μειωθεί η τοπική πίεση, σύμφωνα με την εξίσωση Bernoulli. Το αντίθετο συμβαίνει στο σημείο 2 (στα δεξιά της μπάλας), όπου η ταχύτητα μειώνεται και η πίεση αυξάνεται. Η διαφορά πίεσης του αέρα μεταξύ των σημείων 1 και 2 δημιουργεί μια δύναμη στην μπάλα, κάθετα στην κίνηση της (F, δύναμη Magnus), που την ωθεί προς τη μεριά της μικρότερης πίεσης (αριστερά), δηλαδή η μπάλα παρεκκλίνει από την ευθύγραμμη πορεία της ακολουθώντας τη φορά τής περιστροφής της ή απλά «η μπάλα ακολουθεί τη μύτη της».

2. Η δύναμη αντίστασης: Από μετρήσεις που έγιναν σε πειραματικές αεροσήραγγες βρέθηκε ότι η δύναμη αντίστασης που εξασκείται σε μια κινούμενη μπάλα από τον αέρα εξαρτάται από την ταχύτητα της. Όταν η μπάλα έχει μεγάλη ταχύτητα (μεγαλύτερη από περίπου 70 km/h), η ροή του αέρα γύρω από αυτή είναι τυρβώδης (με έντονους στροβιλισμούς του αέρα) και η δύναμη αντίστασης του αέρα στην κίνηση της μπάλας είναι σχετικά μικρή. Όταν η ταχύτητα της μπάλας είναι μικρή, η ροή είναι στρωτή (σε στρώσεις αέρα, χωρίς στροβιλισμούς) και η δύναμη αντίστασης είναι μεγάλη.

Το υλικό της μπάλας, ο αριθμός των τμημάτων της (panels), οποιαδήποτε ασυμμετρία ή ανωμαλία της επιφάνειας της, όπως π.χ. οι ενώσεις των διαφόρων τμημάτων της, μπορεί να επηρεάσουν δραματικά την αεροδυναμική της συμπεριφορά. Οι μπάλες που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν είχαν τραχύτερη επιφάνεια και σταθερότερη αεροδυναμική συμπεριφορά, καθόσον η ροή γινόταν στρωτή σε πολύ χαμηλές ταχύτητες κίνησης, οπότε πρακτικά η αντίσταση τους δεν μεταβαλλόταν σημαντικά κατά την πορεία τους προς το τέρμα και φυσικά δεν ξάφνιαζαν τον τερματοφύλακα.

Ας περιγράψουμε την κίνηση της μπάλας στο φάουλ του Beckham:

1. Η μπάλα τοποθετείται σε απόσταση 26,5m από το τέρμα. Ο Beckham χτυπά την μπάλα με το εσωτερικό του δεξιού του ποδιού (εσωτερικό δεξί φάλτσο) σε ένα σημείο που βρίσκεται σε απόσταση 8cm δεξιά από το κέντρο της μπάλας.

2. Το φάλτσο χτύπημα δίνει: (α) μια αρχική ταχύτητα ίση με περίπου 130 km/h και (β) μια πρόσθετη περιστροφική (αριστερόστροφη) κίνηση στην μπάλα (spin). Η μπάλα ανυψώνεται από το έδαφος και κινείται προς το τέρμα, ενώ παράλληλα περιστρέφεται με 8 περιστροφές/δευτερόλεπτο. Η περιστροφή αυτή προκαλεί την καμπύλωση - παρέκκλιση (swerving) της πορείας τής μπάλας προς τα αριστερά (εξαιτίας της δύναμης Magnus). Αρχικά, η ροή του αέρα γύρω από την μπάλα είναι τυρβώδης και η δύναμη αντίστασης του αέρα στην κίνηση της μπάλας είναι μικρή.

3. Η μπάλα περνάει σε απόσταση περίπου 0,50m από το ανθρώπινο τείχος, ακολουθώντας καμπύλη πορεία προς το τέρμα και παράλληλα ανυψώνεται δίνοντας την εντύπωση ότι θα εκτοξευθεί πάνω από το οριζόντιο δοκάρι.

4. Η μπάλα πλησιάζει προς το τέρμα και η ταχύτητα της μειώνεται συνεχώς. Λίγο πριν το τέρμα η ταχύτητα της μπάλας φτάνει τα 67 km/h και η ροή γύρω από την μπάλα γίνεται στρωτή. Τότε, η ροή γίνεται στρωτή και αυξάνεται σημαντικά η δύναμη αντίστασης του αέρα (150% σε 1 δευτερόλεπτο), αναγκάζοντας την μπάλα να «πέσει» καταλήγοντας στο δεξί Γ της εστίας μας.

Με στοιχειώδεις υπολογισμούς φυσικής βρίσκουμε ότι η απόκλιση της μπάλας του «EURO 2008» από την αναμενόμενη ευθεία πορεία της σε ένα καλοχτυπημένο φάλτσο φάουλ, με παρόμοια στοιχεία αυτού που αναλύσαμε αυτή μπορεί να φτάσει τα 4m, ξαφνιάζοντας κάθε ανυποψίαστο (;) τερματοφύλακα. Ένα μοντέλο CFD χρειάζεται περίπου 2 ώρες για να υπολογίσει ικανοποιητικά την πορεία της μπάλας.

Ο Νικοπολίδης θα έχει στη διάθεση του περίπου 1 δευτερόλεπτο για να κάνει τους ίδιους υπολογισμούς χρησιμοποιώντας την εμπειρία και το ένστικτο του, στοιχεία που δεν έχει ο υπολογιστής.

ΠΗΓΗ: ΣΤΑΜΟΣ, Α., (2008), “Η «απρόβλεπτη » μπάλα του EURO 2008 και η υπολογιστική ρευστοδυναμική (CFD)”, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΕΕ 2494 (30/6/08), σελ. 24 & 57.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ: RENEGADE…………που έχει και απορίες: Μπορεί να αναλάβει το πανεπιστήμιο του Sheffield να ερμηνεύσει με CFD ή όπως αλλιώς, την έξοδο του Νικοπολίδη στο γκολ με τη Ρωσία;

Ένα Τραγούδι Πες μου Ακόμα

2008-07-05T14:17:00.004+03:00

Για πείτε μου τώρα..............
Πόσες φορές την ημέρα ακούτε ένα αγαπημένο τραγούδι και σας έρχεται να τα στείλετε όλα στο διάολο και να χορέψετε,....να τραγουδήσετε,...να πατήσετε το γκάζι στο τέρμα,...να πειράξετε τους περαστικούς,...να θυμηθείτε τους πεθαμένους,...να σκεφτείτε που να'ναι οι ζωντανοί,...να αναπολήσετε τη νεότερη νιότη σας,...να ανάψετε τσιγάρο,...να τηλεφωνήσετε σε μια παλιά αγάπη,...να γίνετε οι ήρωες του ονείρου σας,...να νιώσετε πως όλα είναι είναι ψέμα, μια φωτογραφία, ένα πετάρισμα των ματιών, ένα ειρωνικό χαμόγελο,...ένα τραγούδι που κάποια στιγμή θα τελειώσει...

Freegans, οι σκουπιδοσυλλέκτες

2008-06-01T19:46:00.007+03:00

Από τον Κόσμο του Επενδυτή της 24-25 Μαϊου (σελ. 29 - Α.Κ):

Επιδρομές στους κάδους απορριμμάτων οργανώνονταν συστηματικά τα τελευταία χρόνια σε δυτικές μεγαλουπόλεις σαν τη Νέα Υόρκη. Πρόσφατα, όμως, κάτι οι αυξανόμενες τιμές των τροφίμων, κάτι η μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, αναγκάζουν όλο και περισσότερους μεσοαστούς να «δηλώνουν συμμετοχή» σε αυτό το ρεύμα, που ονομάζεται «Freeganism» και το οποίο πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του '90. Από τις λέξεις «free» (ελεύθερος) και «vegan» (χορτοφάγος), οι freegans ακολουθούν έναν αντικαταναλωτικό τρόπο ζωής και εναλλακτικές στρατηγικές επιβίωσης, με βάση τις αρχές της «περιορισμένης συμμετοχής στις συμβατικές οικονομικές συναλλαγές, της ελάχιστης κατανάλωσης, της συσπείρωσης της τοπικής κοινωνίας, της γενναιοδωρίας και της συνεργασίας». Οι βουτιές στους κάδους δεν γίνονται μόνο για τα τρόφιμα αλλά και για κάθε πεταμένο αντικείμενο - από ηλεκτρικές συσκευές μέχρι έπιπλα- που μπορούν να επισκευασθεί και να χρησιμοποιηθεί. «Βλέπουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους να συμμετέχουν, άνθρωποι που μέχρι τώρα δεν αγωνιούσαν για τις τιμές των τροφίμων και τώρα ανησυχούν», λέει η Τζάνετ Κάλις, δασκάλα στο επάγγελμα και μέλος αυτού του κινήματος. «Οι freegans δεν ψάχνουν στα οικιακά απορρίμματα, αλλά σε αυτά που πετάνε οι μεγάλες αλυσίδες φαστ φουντ ή τα σούπερ μάρκετ. Αυτές οι επιχειρήσεις συνήθως αφήνουν τα τρόφιμα που πετάνε σε μαύρες πλαστικές σακούλες στο πεζοδρόμιο γύρω στις 9 το βράδυ, και μια ώρα αργότερα περνάνε τα απορριμματοφόρα και τις μαζεύουν. Προσπαθούμε να φθάσουμε εκεί εγκαίρως. Δεν διαπράττουμε καμία παρανομία, αφού βρίσκονται στο πεζοδρόμιο και είναι δημόσια περιουσία. Είναι λιγότερο αηδιαστικό απ' ό,τι ακούγεται». «Πάντα παίρνω από τις σακούλες ενός φαστ φουντ πέντε ή έξι σάντουιτς, στον δρόμο από το σπίτι για τη δουλειά», είπε στους «Times» ανωνύμως ένας άλλος freegan. «Είναι σφραγισμένα πακέτα, τρώω εγώ και δίνω και στους φίλους, που βρίσκω στον δρόμο μου. Τα τρόφιμα πλέον είναι τόσο ακριβά και η τσέπη μου δεν αντέχει. Υπολογίζω ότι έτσι εξοικονομώ περίπου 50 δολάρια την εβδομάδα». Το κίνημα έχει βρει φανατικούς οπαδούς μεταξύ των φοιτητών, οι οποίοι με τις επιδρομές στα σκουπίδια όχι μόνο κάνουν καθημερινές οικονομίες, αλλά φτιάχνουν και το νοικοκυριό τους. «Μπορεί να βρει κανείς ό,τι θέλει στα απορρίμματα», λέει ο Μάρκο Μανρίκεζ, απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο και δημιουργός της ιστοσελίδας Freegan Kitchen (δηλαδή, η κουζίνα ενός freegan), ένα blog που δείχνει πώς να παρασκευάσει κανείς λιχουδιές από τρόφιμα που έχει βρει στα σκουπίδια. «Εκτός των άλλων», λέει ο Μανρίκεζ, «με αυτόν τον τρόπο απέκτησα τον καναπέ μου, τις καρέκλες και το τραπέζι, ακόμα και τα ράφια της κουζίνας μου. Και δεν μιλάω για παλιατζούρες, αλλά και για έπιπλα με υπογραφή !»

…και οι «κηπουροί αντάρτες»

Πιο παλιό είναι το κίνημα των «ανταρτών κηπουρών», που έχει και πολιτικές ρίζες, παραπέμποντας στα δικαιώματα επί της γης και την αγροτική μεταρρύθμιση. Στην πράξη, οργανωμένοι ακτιβιστές «καταλαμβάνουν» εγκαταλειμμένα κομμάτια γης που δεν τους ανήκουν, για να τα καλλιεργήσουν η να φυτέψουν δένδρα και λουλούδια. Από τις πιο γνωστές πρόσφατες «επιχειρήσεις» ήταν τον Μάιο του 1996, όταν 500 ακτιβιστές κατέλαβαν δεκάδες στρέμματα γης στις όχθες του Τάμεση, στο νότιο Λονδίνο, και κατάφεραν να ζήσουν εκεί επί πεντέμισι μήνες. Λίγους μήνες αργότερα, το παράδειγμα ακολούθησαν περίπου 1.000 Δανοί, που μεταμόρφωσαν ένα οικόπεδο σε κήπο στο κέντρο της πόλης Guldbergsgade, μέσα σε μια νύχτα. Μιμητές των «ανταρτών κηπουρών» υπάρχουν πλέον σε πολλές χώρες του κόσμου, από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και τη Βραζιλία, μέχρι Γερμανία, Βρετανία, Νότια Αφρική και Αυστραλία. Μέσω ιστοσελΐδων οργανώνουν μυστικές επιχειρήσεις, συνήθως τη νύχτα, εφοδιασμένοι και με «σπόρους-βόμβες» (μικρές σακούλες ή πήλινα βαζάκια που περιέχουν, εκτός από σπόρους, νερό και λίπασμα), για να φυτέψουν όσα περισσότερα μπορούν ακόμα και σε περιοχές μη προσβάσιμες, μέσα σε λίγες ώρες. Τα τελευταία δύο χρόνια, η προσοχή των «κηπουρών» έχει στραφεί στα... τρόφιμα! Στο Ρίχσμοντ της Βιρτζίνια, για παράδειγμα, μια ομάδα -που αποκαλείται «Τρίκυκλοι Κήποι»- έχει αρχίσει να διεκδικεί αστικούς χώρους μέσα στην πόλη, σε μερικές από τις πιο φτωχές συνοικίες. Η προσπάθεια τους επικεντρώνεται στην καλλιέργεια λαχανικών, έτσι ώστε μέσα στο πλαίσιο της τοπικής κοινωνίας να ενισχυθεί η τοπική αγορά.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Περί δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας για μια αριστερή αριστερά

2008-03-12T00:50:00.003+02:00

Αγαπητέ Ναπολέοντα,

Συνεχίζω τη μελέτη της πρότασής σου «για μια αριστερή αριστερά», με το δεύτερο τμήμα που αφιερώνεις στη δημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας.

Δεν θα έλεγα ότι συμφωνούμε, αλλά ούτε και το αντίθετο. Για να είμαι σαφής θα έλεγα ότι μια αριστερή αριστερά μπορεί να ξεκινήσει από τις βάσεις που θέτεις και να καταλήξει εκεί που θέλω εγώ που βέβαια είναι αυτό που απορρίπτεις ως ανέφικτο, δηλαδή την άμεση δημοκρατία. Το θέμα το έχω θίξει και το έχουμε συζητήσει, εδώ σε μένα, στις 28/10 και 4/11/2007. Ειδικά σε σχόλιό μου στις 9/11/2007 στην ανάρτηση «Σε ποια κοινωνία ζούμε» αναφέρομαι με περισσότερη λεπτομέρεια στη δική μου αντίληψη δημοκρατικής οργάνωσης. Δεν επανέρχομαι λοιπόν. Θέλω, όμως, να κάνω κάποιες επισημάνσεις στο κείμενό σου. Λες:

«Γιατί η εμπειρία μας είναι από διαδικασίες ΔΗΘΕΝ δημοκρατικές, όπου οι στόχοι είναι αφενός να χειραγωγηθεί το αποφασίζον σώμα αφετέρου να διαχέεται η ευθύνη και να μην βρίσκεις άκρη, να μην βρίσκεις υπεύθυνο».

Έχω 5 παρατηρήσεις σ’αυτή την πρόταση (δεν φταίω εγώ που είναι τόσες πολλές):

Η εμπειρία μας στην οποία αναφέρεσαι και η οποία είναι πολύ περιορισμένη σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο αφορά εφαρμογή αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών από τους ταγούς του φαλιρισμένου συστήματος της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» μας ή αλλιώς της ολιγαρχικής μασκαράτας μας. Δεν μπορείς να ακυρώνεις ως δήθεν δημοκρατική μια διαδικασία που δεν την ενεργοποίησαν ποτέ αυτοί που την πιστεύουν αλλά αυτοί που τους συνέφερε. Δεν φταίει, δηλαδή, η διαδικασία για την κακιά εμπειρία μας, αλλά 100% αυτοί που την υλοποίησαν.
Επειδή μας αρέσει να ακριβολογούμε και επειδή χαρακτηρίζεις τη δημοκρατία ως μια διαδικασία θα πρέπει να πω ότι δεν υπάρχουν δήθεν διαδικασίες. Υπάρχουν διαδικασίες που αλλού στοχεύουν και αλλού οδηγούν, εξαιτίας (πάλι) των χειριστών τους. Αλλά οι διαδικασίες ως περιεχόμενο για να είναι «δήθεν» πρέπει να μην υλοποιούνται σύμφωνα με τις προδιαγραφές τους. Μιλάς για τη δημοκρατία ως μια διαδικασία αλλά δεν προσδιορίζεις το ακριβές περιεχόμενό της ως κάτι επιπλέον του διαδικαστικού. Για μένα και ο Σεραφείμ δημοκρατικός ήταν καθώς δεν διόρισε μητροπολίτη, αλλά εξέλεξε με τους όρους υλοποίησης της δημοκρατικής διαδικασίας τους. Εάν πάμε στον αδιαπραγμάτευτο πυρήνα αυτής της διαδικασίας που είναι η ελεύθερη έκφραση δια της ψήφου, τότε καμιά ψηφοφορία δεν είναι δήθεν, εκτός εάν η ατομική ψήφος εκβιάζεται. Επομένως δεν υπάρχουν δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες, εκτός εάν αναφέρεσαι σε άσκηση οποιουδήποτε είδους βίας στον ψηφοφόρο.
Δεν αντιλαμβάνομαι πώς χειραγωγείται το «αποφασίζον σώμα» από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Πάλι πέφτουμε στην ίδια παγίδα. Εάν ο ταγός της αντιπροσωπευτικής ολιγαρχικής μασκαράτας οδηγηθεί για οποιοδήποτε λόγο σε δημοψήφισμα και επιχειρήσει με οποιοδήποτε μέσο να χειραγωγήσει τον πολίτη δεν φταίει η διαδικασία του δημοψηφίσματος γι’αυτό. Σχεδόν δεν φταίει ο μασκαράς. Και σχεδόν δεν χειραγωγείται ο κόσμος. Τελευταίο δημοψήφισμα που θυμάμαι ήταν της Κύπρου. Πιστεύεις ότι χειραγωγήθηκε ο λαός στο ΟΧΙ από μια ηγεσία που καλά –καλά δεν συμφωνούσε, εάν θέλει ή δεν θέλει την εφαρμογή του σχεδίου Ανάν; Θα έλεγα ότι ολόκληρη η κινδυνολογία που αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή για τις συνέπειες της άρνησης της Κύπρου ήταν σαφής προσπάθεια χειραγώγησης η οποία δεν απέφερε αποτέλεσμα γιατί μια ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ διαδικασία λειτούργησε σωστά: Δηλαδή, κατέδειξε τη θέληση του λαού (προσωπικά θα έβλεπα με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα, εάν το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο).
Η τελευταία πρόταση της τρίτης παρατήρησης είναι πάσα για την τέταρτη. Διόλου δε διαχέονται οι ευθύνες. Είναι απολύτως σαφείς και καταγεγραμμένες. Ο κάθε ψηφοφόρος είναι υπεύθυνος και συλλογικά όλοι μαζί οι ψηφοφόροι για τις επιλογές του εκλογικού σώματος. Το αντίθετο συμβαίνει με το αντιπροσωπευτικό σύστημα. Υπεύθυνος είναι ο αντιπρόσωπος (που στη δική μας παραφθορά, ούτε αυτός δεν είναι υπεύθυνος ποτέ και για τίποτα), ο οποίος αναλαμβάνει τις ευθύνες της όποιας επιλογής του. ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΜΑΝΤΑΡΑ ΠΟΙΟΣ ΤΙΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ; ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΜΟΝΙΜΩΣ ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΧΡΗΣΤΟ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟ ΠΟΙΟΣ ΤΙΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ; Προσωποποιεί η απαίδευτη κοινωνία τις ευθύνες στους απαίδευτους αντιπροσώπους της κι έτσι βγαίνει λάδι η ίδια και αλαλάζουσα φέρουσα τη ρομφαία………Ενώ όταν η απόφαση είναι αμεσοδημοκρατική φταίνε όλοι. Εκείνοι που οδήγησαν στη λάθος επιλογή, οι άλλοι που δε μετείχαν στη διαδικασία, εκείνοι που δεν έπεισαν για το ορθό της δικής τους επιλογής,…….όλοι με διαφορετικό βαθμό ευθύνης βεβαίως.
Από θέση αρχής πρέπει να δεχτούμε ότι δεν νοείται ανεύθυνος ψηφοφόρος. Ήδη η αριστερή αριστερά που προτείνεις, ως πρώτο βήμα, εκπαιδεύει τον ενεργό πολίτη. Επομένως, θεωρώ ότι κινούμαστε στο ίδιο μήκος κύματος ως προς τη θεώρησή μας για τη συγκρότηση και τις ευθύνες του ψηφοφόρου. Έτσι, δεν μπορεί ο ίδιος ψηφοφόρος, στο ένα σύστημα να είναι «ανεύθυνος και χειραγωγούμενος» και στο άλλο «συνεπής και αποτελεσματικός».

Μια άλλη επισήμανση είναι ότι δεν καταλαβαίνω τη δημοκρατία ως διαδικασία αλλά ως πολίτευμα. Οι διαδικασίες μπορεί να είναι δημοκρατικές, αλλά η δημοκρατία διαδικασία…….μου φαίνεται πολύ περιοριστικό. Νομίζω ότι αντιλαμβάνομαι τι θέλεις να πεις, αλλά δε συμφωνώ με την ορολογία. Δεν έχει νόημα όμως να μπλέξουμε στους ορισμούς των λέξεων. Διακρίνω την ύπαρξη διάστασης στη φιλοσοφία που είναι και σημαντικότερη. Για σένα η δημοκρατία είναι μέσο. Δε διαφωνώ……αλλά και το μπρίκι είναι μέσο…….και δεν συμφωνώ με την αίσθηση που αφήνεις ότι η δημοκρατία είναι μπρίκι. Βλέπεις ο σκοπός των δύο μέσων είναι εντελώς διαφορετικής βαρύτητας. Στην περίπτωση του πολιτεύματος, είναι τόσο μεγάλη η βαρύτητα που δικαιολογημένα μπορεί να συγχέεται το μέσο, με τον σκοπό. Οι αγώνες για τη δημοκρατία δεν γίνονται για την επιλογή μιας διαδικασίας αντί των υπολοίπων. Εγώ τους αντιλαμβάνομαι ως αγώνες για την ελεύθερη έκφραση, για την ισχύ της συλλογικότητας, για την κατοχύρωση των αδυνάτων έναντι των δυνατών. Αυτά είναι πολύ περισσότερα πράγματα από στοιχεία μιας διαδικασίας. Είναι περισσότερα ακόμα και από τον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης. Είναι στάση ζωής, αρχές και αξίες. Δεν θα περιόριζα λοιπόν τη δημοκρατία σε μια απλή διαδικασία.

Λες ότι ο σύγχρονος πολίτης δεν μπορεί να είναι τόσο συγκροτημένος επί παντός επιστητού για να μπορεί να παίρνει θέση σε αμεσοδημοκρατικές αποφάσεις από το πετρέλαιο της οικοδομής έως την επένδυση σε δομημένα ομόλογα. Συμφωνώ. Ποιος είπε ότι πρέπει να είναι απόλυτα συγκροτημένος; Γιατί απαξιώνουμε την παλιά καλή κοινή λογική που μπορεί να βοηθά των καθένα μας να κάνουμε σωστές κρίσεις χωρίς να είμαστε επαΐοντες; Δεν είναι απαραίτητο ο συμμετέχων σε αμεσοδημοκρατική διαδικασία να κατεβάζει «πλατφόρμα» για την αγορά του πετρελαίου………Είναι απαραίτητο σε εύλογο χρόνο να γνωρίζει τις βασικές διαστάσεις του ζητήματος (η γενική παιδεία που έχεις αναφέρει), ώστε να μπορεί να αξιολογήσει τις προτάσεις εκείνων των ενοίκων που έκαναν τον κόπο να ψάξουν τα πάντα για την καλύτερη προμήθεια πετρελαίου. Η διαφορά του αντιπροσωπευτικού συστήματος με το αμεσοδημοκρατικό στο παράδειγμά σου είναι θεμελιώδης: Είναι άλλο να εκλέγεις το διαχειριστή, έστω στη βάση της αξιοσύνης του, και στη συνέχεια να του εκχωρείς το δικαίωμα της απόφασης για την προμήθεια του πετρελαίου, μέχρι τις επόμενες εκλογές και άλλο να ακούς τον εκάστοτε άξιο ένοικο της οικοδομής (εδώ δεν είναι αποκλειστικά ο αντιπρόσωπος αυτός) να επιχειρηματολογεί κάθε φορά και να σε οδηγεί να αποφασίσεις μόνος σου πώς θα πάρεις πετρέλαιο (εναλλάσσοντας και τους προμηθευτές).
Και μήπως μπορούν να είναι τόσο καταρτισμένοι όσο τους περιγράφεις οι αντιπρόσωποι μας (όχι αυτοί που έχουμε, αλλά, έστω, οι ιδανικοί); Εάν μεν μπορούν κάποιοι να είναι τόσο καταρτισμένοι, τότε θεωρητικά μπορούν όλοι. Εάν δεν μπορεί κανένας, τότε γιατί να έχουμε αντιπρόσωπο;

Επανέρχομαι πάντως και κλείνω μ’αυτό που είπα στην αρχή: Νομίζω ότι μια σύγχρονη αριστερή αριστερά μπορεί να ξεκινήσει από τα πρακτικά ζητήματα που θέτεις εδώ και μακροπρόθεσμα να καταλήξει εκεί που θέλω εγώ. Βαδίζουμε στην ίδια προοπτική……

Περί αυτεξούσιων, άφοβων πολιτών για μια αριστερή Αριστερά

2008-03-06T15:35:00.002+02:00

Αγαπητέ Ναπολέοντα,

Ξεκίνησα, αρκετά καθυστερημένα, την ενημέρωσή μου γύρω από τις ιδέες σου για μια αριστερή Αριστερά. Επειδή, μετά χαράς μου διαπιστώνω ότι έχει αναπτυχθεί ήδη σημαντικός σχολιασμός και προβληματισμός γύρω από τα θέματα που θίγεις, θεωρώ ότι τα δικά μου σχόλια θα χαθούν ανάμεσα στα πολλά που έχουν ήδη διατυπωθεί. Γι’αυτό σκέφτηκα να καταθέσω τις απόψεις μου εδώ όπου είναι ευκολότερο να τις συζητήσουμε και ενδεχομένως να διευρύνουμε τον κύκλο των συζητητών. Αυτό μέχρι να τοποθετηθώ στις έως τώρα κατατεθειμένες απόψεις. Από την στιγμή που θα συγχρονιστούμε θα σχολιάζω στο χώρο σου συμμετέχοντας κανονικά στη συζήτηση. Στην ουσία τώρα……………..

Το θέμα μας είναι ζουμερό, επίκαιρο (από το 1989 έως σήμερα) και ελκυστικό. Και γι’αυτό………….προβληματικό. Όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί (και είμαστε τόσοι πολλοί ζωή να’χουμε) έχουμε να πούμε και από κάτι για το τι πρέπει να είναι η σύγχρονη αριστερά.

Εσύ ξεκινάς με τον πολίτη και τα ζητούμενα από τη ζωή. Κωδικοποιώντας, ελπίζω σωστά, υποστηρίζεις ότι εν αρχή είναι η αντίληψη για τη ζωή και κατ’επέκταση η παιδεία που συνδημιουργεί και υποστηρίζει αυτή την αντίληψη. Θα έλεγα ότι είναι μια σωστή και απαραίτητη βάση αυτή που θέτεις που, όμως, θα αργήσει να φέρει την αριστερή Αριστερά. Ο κύριος και σημαντικότερος λόγος είναι ότι ο άνθρωπος κατά κανόνα αδυνατεί να συλλάβει το απώτερο νόημα της ύπαρξής του ώστε να ορίζει για τον εαυτό του το «γνώθι σαυτόν». Ποιο είναι το απώτερο νόημα; Ότι είναι θνητός. Η συνείδηση του πεπερασμένου της ύπαρξης είτε δεν υπάρχει, είτε εάν υπάρχει οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα με εκείνους που δεν την κατέχουν. Το αποτέλεσμα αυτό είναι η αποκτήνωση.

Όταν δεν υπάρχει ο ορισμός της ύπαρξης δια του θανάτου ο άνθρωπος κυνηγά τα μέσα για μια υλιστικά καλύτερη ζωή θεωρώντας ότι είναι άτρωτος. Όταν υπάρχει η παραπάνω στάση ζωής, κατά κανόνα οδηγεί στην χρήση και κατάχρηση των παραπάνω μέσων στη λογική της απόλαυσης του εφήμερου. Λυπάμαι που δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στον άνθρωπο. Όταν έχει τα μέσα εξαγριώνεται και αυτό το θεωρώ κανόνα. Η πνευματικότητα που προϋποτίθεται για το «γνώθι σαυτόν» αποκτάται δια του ασκητισμού τον οποίο μπορεί να υποστηρίξει μόνο η βαθιά πεποίθηση της πεπερασμένης ύπαρξης. Επομένως, συμπεραίνω πως το «γνώθι σαυτόν» σε καθιστά κάτι παραπάνω από αριστερό. Σε καθιστά άνθρωπο και σου ανοίγει δύο δρόμους: 1. την πορεία προς την πνευματικότητα (στις θρησκείες τη θέωση) και 2. την πορεία προς τον υλισμό. Η εποχή μας όπως και όλες οι εποχές δείχνουν ότι ο άνθρωπος συντριπτικά πορεύεται στο δεύτερο δρόμο.

«Επομένως τι;», θα ρωτήσεις. Επομένως, η αριστερά και η δεξιά δεν έχουν να κάνουν με το «γνώθι σαυτόν» αλλά με το πώς διατηρείς ήμερο το θηρίο. Και εδώ είναι αποκλειστικά θέμα διαχείρισης και διανομής των πόρων. Δηλαδή, η κοινωνική σύμβαση για τη χρήση των πόρων θα είναι είτε στη λογική της εξαγρίωσης (καπιταλισμός και φιλελευθερισμός), είτε στη λογική της εξημέρωσης (σοσιαλισμός και κουμμουνισμός).

Η παιδεία και η εκπαίδευση είναι, σαφώς, θεμελιώδης παράμετρος στη λύση του προβλήματος. Αλλά δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από αυτή. Το κλειδί είναι η διανομή των πόρων. Αυτή την καθορίζει το εκάστοτε σύστημα εξουσίας. Η λογική ότι αυτό το σύστημα θα δημιουργεί πολίτες που θα το αναιρέσουν είναι εγγενώς αντιφατική. Η παιδεία δε φέρνει την αριστερά αλλά την συντηρεί. Την αριστερά, την φέρνει η ανέχεια των μαζών. Αυτά επί της αρχής……………αλλά έχω και κάποια σχόλια επί του πρακτέου.

Θίγεις το θέμα της παιδείας και κάνεις συγκεκριμένη πρόταση για μια παιδεία – εργαλείο της αριστερής κοινωνίας. Η τελική πρότασή σου όμως είναι μίγμα παιδείας, εκπαίδευσης και καλλιέργειας δεξιοτήτων. Για μένα αυτά είναι διακριτά μεταξύ τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να τα υπηρετεί όλα και ταυτόχρονα, δεν είναι η δουλειά του. Από το εκπαιδευτικό σύστημα μπορείς να ζητάς την εκπαίδευση και τις δεξιότητες, αλλά την παιδεία την καλλιεργείς με ένα σύνολο πολιτικών σε περισσότερες εκφάνσεις της κοινωνικής και ατομικής ζωής. Δηλαδή, οι κατευθύνσεις που προτείνεις εκτός ενός συνολικού πλαισίου πολιτικών δεν οδηγούν κατ’ανάγκη σε παιδευμένα άτομα κατά τη γνώμη μου. Γι’αυτό θέλω και σύγχρονα, καθαρά κτίρια και επιμορφούμενους καθηγητές και γονείς και ένα σωρό άλλα πράγματα. Και σίγουρα δεν θέλω τα σημερινά αριστερά κόμματα της Ελλάδας που δεν ορίζουν για ποιο λόγο αγωνίζονται για ένα δημόσιο, δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα δίνοντας την εντύπωση ότι υπερασπίζονται συντεχνιακές και συντηρητικές, καθεστωτικές πρακτικές.

Ας αλλάξει, λοιπόν, η στόχευση του εκπαιδευτικού συστήματος. Αλλά αφού έρθει η αριστερά. Για να έρθει πρώτα προηγούνται άλλες στοχεύσεις. Θα καταλάβεις ποιες προκρίνω όταν θα τοποθετηθώ και στις επόμενες επισημάνσεις σου.

Το νου σας ρεμάλια .........

2008-02-27T19:36:00.008+02:00

ΡΕ ΑΪ ΣΙΧΤΙΡ............, που ξεσηκωθήκατε λαμόγια να "προασπίσετε" την φήμη σας από "ανυπόστατες" φήμες και "ψεύδη" που σας συκοφαντούν και σας δυσφημούν.

Ρε αλήτες........, που όταν βγάζετε τα λυσσακά σας για τα ψηφαλάκια ή τα κωλοσυμφέροντά σας με διαρροές, με πληρωμένους ρουφιάνους και "κύκλους" δεν τρέχει κάστανο αλλά όταν σας την λέω εγώ, ανώνυμα, από'δω τρελαίνεστε και πρέπει να με φιμώσετε.

Πάρτε χαμπάρι ρεμπεσκέδες ότι εδώ μέσα λέω ότι γουστάρω, όπως το γουστάρω και λογαριασμό δε δίνω σε κανένα........Ρωτήσατε ρε κηφήνες κάνα καφετζή ποιος από τους πελάτες του καφενείου σας αποκάλεσε "μαλάκα" και "πιανόλα" και "λαμόγιο" για να του κάνετε μήνυση για δυσφήμηση; Γιατί σ'αυτό το καφενείο που δεν το καταλαβαίνετε κιόλας αλλά που το παρακολουθούν οι "αντ'αυτού" σας, σας έπιασε το κόψιμο;

Ρε αρχίδια, που θυμηθήκατε την "επωνυμία" αλλά στο όνομα της αγέλης του κόμματος έχετε ξεγράψει και προσωπικότητα και ιστορία και αρχές.

Ακούστε να καταλάβετε κάτι καλά.......Επώνυμος δεν είναι αυτός που υπογράφει, αλλά αυτός που παίρνει την ευθύνη. ΚΙ ΕΣΕΙΣ, ΛΑΜΟΓΙΑ, ΕΙΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΜΕ ΜΕΝΑ.
Να κλείσετε τα καφενεία, να κλείσετε τις λαϊκές, να βάλετε κάμερες και να εφορμάτε στα σπίτια γιατί όλος ο κόσμος σας λέει: ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ, ΚΛΕΦΤΕΣ, ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ, ΛΑΜΟΓΙΑ, ΜΑΛΑΚΕΣ και άλλα που δεν τα επιτρέπει η αγωγή μου........Και ύστερα να κάνετε νομοθετικό πλαίσιο για την ελευθερία του Internet.

Και σεις συντρόφια της Blogoσφαιρας μην τρελαίνεστε........Στο press-gr έγινε πέσιμο λόγω εκβιασμού. Και εάν εκβίαζε ο οποιοσδήποτε να πάει μέσα. Μανιφέστα και παπαριές δεν χρειάζονται. Με διαβάζετε γιατί σας κάνω κι αν δεν σας κάνω με γράφετε. Όλα τα άλλα είναι μπούρδες.
Ο εγχώριος Γκαιμπελόπουλος όμως και οι συν αυτώ φοβούνται ακριβώς αυτό....... Ότι εδώ μέσα όλο και περισσότεροι, ανεξέλεγκτα, διαβάζουν όλο και περισσότερους που γράφουν πράγματα όπως αυτό. Και τους χαλάει η σούπα..............

Κι όσο για σας καλόπαιδα εκδοτάρες που αν δε βάλετε τρεις ταινίες του τύπου "Η ψωλάρα του γηροκομείου" ή "Η ιστορία της τέχνης του Μεσοπολέμου: Αφιέρωμα στη Γουιάνα" ΔΕΝ ΣΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ............

κι όσο για σας καλόπαιδα διευθυντές τηλεοπτικών σταθμών που η "έγκριτη ματιά" και "η ενημέρωση" που προσφέρετε, εξαντλείται στο κλέψιμο των ειδήσεων του ραδιοφώνου, το ρεπορτάζ με το κινητό από τα παράθυρα και το ξεφτίλισμα όποιου βάζετε στόχο................

κι όσο για σας κωλόπαιδα δημοσιογράφοι που τροφοδοτείτε ανώνυμα τα blogs γιατί κωλώνετε να γράψετε επώνυμα στις στήλες σας αυτά που ξέρετε..................

Μην ταράζεστε με τις "ανώνυμες συκοφαντίες". Οι επώνυμες, δημόσιες ρεμούλες σας και οι διαπομπεύσεις που κάνετε και, ΚΥΡΙΩΣ, η ασυλία που απολαμβάνετε προκαλούν μεγαλύτερο εμετό.

Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι

2008-02-24T10:28:00.005+02:00

Πριν κλείσει μήνας από την τελευταία ανάρτησή μου επανέρχομαι δηλώνοντας ότι αυτός ο χώρος δεν είναι ανενεργός. Έχουν γίνει όμως πάρα πολλά τον τελευταίο μήνα που δεν μου επέτρεψαν την πολυτέλεια να ιεραρχήσω ψηλά την ενασχόλησή μου με το tabularasa παρακάμπτοντας υποχρεώσεις και προσωπικά θέματα.
Όχι ότι άλλαξε κάτι σήμερα, αλλά είμαι υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στην παρότρυνση του φίλου (ή φίλης, συγγνώμη, δεν μπορώ να προσδιορίσω) Κλαζομενίου (βλ. σχόλια Δεσποινίς ετών 39) για να εξακολουθήσει αυτός κι εσείς να με έχετε "φίλο".
Κατόπιν μακρύ προλόγου λοιπόν θα ήθελα να ασχοληθώ με την αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΝ.
Θεωρώ την όλη συζήτηση για την εκλογή Τσίπρα πολύ κοντόφθαλμη με τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται. Για μένα δεν υπάρχει "εκλογή Τσίπρα" αλλά "κίνηση Αλαβάνου". Σήμερα, 24/02/2008 κανείς δεν μπορεί να κρίνει τον ίδιο τον Αλέξη (δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά φαντάζομαι ότι εξυπηρετεί το πολιτικό του προφίλ η προσφώνησή του με το μικρό του όνομα τουλάχιστον από συνομηλίκους του όπως εγώ). Εκτός από υποψήφιος δήμαρχος, στην πολιτική σκηνή της χώρας, δηλαδή στο Broadway της εγχώριας πολιτικής, δεν έχει παίξει κανέναν άλλο "μεγάλο" ρόλο. Και, φευ, πόσα ταλέντα δεν έκαναν το "μπαμ" στην πρώτη τους ερμηνεία η οποία και έμεινε να τους συνοδεύει για όλη τους τη ζωή... Επομένως δεν μπορούμε να συζητάμε το ρόλο του νεοεμφανιζόμενου, έστω, πολλά υποσχόμενου, πρωταγωνιστή σε ένα έργο του οποίου το σενάριο φαίνεται θολό. Μπορούμε όμως να συζητάμε για έναν εκ των σεναριογράφων, κατά τη γνώμη μου του σημαντικότερου από πλευράς συνεισφοράς, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ του κ. Αλέκου Αλαβάνου.
Εάν πραγματωθεί η εμφανιζόμενη από δημοσκοπήσεις ως κυοφορούμενη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας θα έχουν συντελέσει πολλά. Μια πολύ σημαντική παράμετρος όμως θα είναι το γεγονός της ανάδειξης από τον κ. Αλαβάνο μιας "εύπεπτης" αριστεράς για την ελληνική κοινωνία. Εξηγούμαι για τον χαρακτηρισμό: Τι θέλει, διαχρονικά, η ελληνική κοινωνία από την αριστερά; Το έχω ξαναπεί: Ένα άλλοθι για τις δεξιές πρακτικές της. Μια πλατφόρμα συναισθηματικής συνέχειας με την πάλαι ποτέ έκφραση λαϊκής κυριαρχίας τη δεκαετία του '60. Μια ωραιοποίηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού με κοινωνικές ευαισθησίες, όχι βέβαια σε επίπεδο θεσμικό (προς Θεού) αλλά περιπτωσιολογικό. Δεν είναι λοιπόν ζητούμενο για την κοινωνία η αριστερά, αλλά η "σύγχρονη" αριστερά, η "εκσυγχρονισμένη" αριστερά, η "κεντροαριστερά". Αυτή η αριστερά που χρόνια τώρα έπρεπε να βρει μια πολιτική έκφραση και για την οποία πολύ προσπάθησε το ΠΑΣΟΚ αλλά απέτυχε οικτρά, δεν μπορούσε να βρει αντίκρυσμα στο ΚΚΕ που αντίθετα με το "Μακεδονικό", στο ιδεολογικό δεν δέχεται διπλή ή σύνθετη ονομασία στην έννοια της αριστεράς. Από την άλλη πλευρά ο ΣΥΝ δεν μπορούσε να πείσει ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα forum θεωρητικών της αριστεράς ή διαλογιζομένων περί αυτής. Στην πράξη η επαμφοτερίζουσα στάση του απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, η διαρροή στελεχών του και η θολή πολιτική πρόταση που συνίστατο αποκλειστικά στο "ποιο είναι το σωστό" και όχι "πώς γίνεται το σωστό" ή έστω "με ποιον τρόπο θα δημιουργηθούν οι συνθήκες να γίνει το σωστό" δεν καθιστούσαν τον ΣΥΝ έκφραση της αριστεράς που θέλει η κοινωνία.

Ώσπου έρχεται ο κ. Αλαβάνος και, πολιτικά ευφυώς, στρίβει το καράβι. Βοηθούσης και μιας καραμπινάτης δεξιάς κυβέρνησης και της πολιτικά παράλυτης δεξιάς αντιπολίτευσης υιοθετεί δυναμικά την πρακτική του ΚΚΕ για πάλη στο δρόμο, οξύνει τη ρητορεία του και προσφέρει τη συνιστώσα που του έλειπε για να θεωρηθεί ελκυστικό αριστερό κόμμα, δηλαδή την στάση διαμαρτυρίας. Κεφαλαιοποιεί όμως ταυτόχρονα και τις πολιτικές του καταβολές: Δεν είμαστε ΚΚΕ (δεν έχει σημασία που σχεδόν όλοι οι πρωτοκλασάτοι προέρχονται από το ΚΚΕ), δεν είμαστε παλαιολιθικοί, σταλινικοί, είμαστε η σύγχρονη αριστερά που πιάνει τον κοινωνικό σφυγμό στα κινήματα, στην οικολογία, στον αντιρατσιστικό αγώνα και που μπορούμε εξίσου καλά να παίξουμε ξύλο στο πεζοδρόμιο όπως οι ΚΚέδες (ίσως και καλύτερα γιατί εμείς δεν χρησιμοποιούμε καδρόνια...).
ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν λεώ ότι ο κ. Αλαβάνος δεν εφάρμοσε την πολιτική του πρόταση, ότι έκανε απλώς μια πολιτική κίνηση, δεν μπορώ να τον αδικήσω τόσο κατάφωρα. Λέω όμως πως αυτή η κίνηση αποδείχθηκε πολιτικά αποτελεσματική για τον ίδιο και το χώρο του καθώς τον ενδυνάμωσε και, κυρίως και σημαντικότερο, του έδωσε τη δυναμική του νεωτεριστικού ρεύματος σε ένα σαθρό πολιτικό σύστημα. Αυτή η δυναμική θα ήταν πραγματικά ουσιαστική εάν συνοδεύονταν και από προγραμματική πρόταση. Η αφελής σύγκριση κάποιων δημοσκοπήσεων με την πραγματική εκλογική πορεία του ΠΑΣΟΚ του 1974-1981 και η αφελέστερη εξαγωγή συμπερασμάτων περί ομοιοτήτων είναι τραγική και ανάξια σχολιασμού. Λέω μόνον αυτό: Το ΠΑΣΟΚ το 1974 - 1981 είχε κυβερνητική πρόταση που το ανέδειξε στην εξουσία. Ο ΣΥΝ του 2008 κατά δήλωση του νεοεκλεγέντος προέδρου του δεν έχει τίποτα! Πώς κάλυψε λοιπόν, εξίσου ευφυώς ο κ. Αλαβάνος το κενό; Προκειμένου, ενόψει πραγματικών προσωπικών προβλημάτων, προγραμματισμένων εσωκομματικών διεργασιών και ανάγκης διατήρησης της δυναμικής του ΣΥΝ και μετεκλογικά, ως πολιτικά υποσχόμενου φορέα για τον τόπο, αναδεικνύει στην ηγεσία τον εκλεκτό του, ο οποίος υπερτερεί σαφώς στη σημειολογία των αντιστοίχων του στα άλλα κόμματα. Συνεχίζει, έτσι, να διεμβολίζει το σαθρό πολιτικό σύστημα προσπορίζοντας για το χώρο του κρίσιμα πολιτικά οφέλη τα οποία σε κάποιο βαθμό και με κάποιο τρόπο θα απεικονιστούν σίγουρα στην επιρροή του στην κοινωνία.

Ο ΣΥΝ λοιπόν με την ηγεσία του κ. Αλαβάνου έπαιξε από την αρχή και παίζει δυναμικά στο πολιτικό παιχνίδι με αναμφισβήτητη επιτυχία έως σήμερα. Από'δω και μπρος όμως έχει τεράστιες δυσκολίες:
Είτε η πρότασή του θα είναι κάτι παραπάνω από το αριστερό άλλοθι που θέλει η ελληνική κοινωνία, οπότε ο ΣΥΝ θα φουσκώσει και θα ξεφουσκώσει με την ίδια ταχύτητα,
είτε η πρότασή του θα είναι ακριβώς το άλλοθι που θέλει η ελληνική κοινωνία, οπότε ο ΣΥΝ θα συντελέσει σε μια μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωση των πολιτικών σχηματισμών της χώρας και ενδεχομένως σε μια βραχυχρόνια αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης. Αυτό είναι και το πιθανότερο σενάριο κατά τη γνώμη μου.....Και θα το χρωστάμε μεταξύ άλλων στον κύριο Αλαβάνο και όχι στον κ. Τσίπρα.

Δεποινίς ετών 39

2008-01-26T21:56:00.000+02:00

Στις 12 Δεκεμβρίου εάν δεν κάνω λάθος έγινε η μεγάλη απεργία ως αντίδραση στις κυοφορούμενες "απορρυθμίσεις" στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Είχα αποφασίσει να συμμετάσχω στην προγραμματισμένη πορεία και του καιρού βοηθούντος το έπραξα.
Πηγαίνω σε πορείες.........Νεότερος πήγαινα περισσότερο..........Έπρεπε κάποιοι να συνεχίζουν τον αγώνα όταν οι άλλοι σταματούσαν (κάτι σαν τις DURACELL). Μετά άρχισα εγώ να σταματώ......Οι υποχρεώσεις κυρίως και ταυτόχρονα μια εντύπωση ματαιότητας για έναν προδομένο αγώνα (για οποιοδήποτε αγώνα) που καταγράφονταν απλά στην προϋπηρεσία των κομμάτων για τις εκάστοτε εκλογές με αποθάρρυναν. Κατέληξα να πηγαίνω στα "μεγάλα" ζητήματα. Εκεί που πάνε οι πολλοί. Δεν θα μου επέριπτε, δα, και κανένας ευθύνη για εγκατάλειψη του αγώνα. Ανέκαθεν ήμουν ο πιο "μάχιμος" της παρέας........Εγώ βέβαια κάνοντας την αυτοκριτική μου με κατηγορούσα, με έβρισκα ένοχο και με καταδίκαζα σε μικρότερο "κήρυγμα" (προς φίλους, συγγενείς, κλπ.) προσηλυτισμού σε αγωνιστικές μορφές δράσης για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Μου αναγνώριζα πάντως και το ελαφρυντικό της συμμετοχής σε κάποιες πορείες, έστω κι αν είχαν λιγοστέψει στον αριθμό, έστω κι αν ήταν λίγο "must".
Στις 12 Δεκεμβρίου έπαθα πάλι αυτό που παθαίνω σχεδόν σε κάθε πορεία. Είδα τέσσερις - πέντε ανθρώπους που τους θυμάμαι από τις μαθητικές καταλήψεις του 1991 (τις πρώτες του είδους, τις αγνότερες, τις αποτελεσματικότερες και τις πιο αιματοβαμμένες). 15 χρόνια μετά, από τα 18-20 έως τα 35 σήμερα και υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αποτελούν σταθερό σημείο αναφοράς μιας πολιτικής έκφρασης, της αμφισβήτησης στο δρόμο. Τα παιδιά αυτά είναι σε διαφορετικούς χώρους, εμφανώς σε διαφορετικές τάξεις και από τότε με διαφορετικές απόψεις (τις οποίες φαντάζομαι διατηρούν). Δεν είναι σημαίνουσες προσωπικότητες (ή τουλάχιστον δεν είναι διάσημες) ούτε στους πολιτικούς τους χώρους, ούτε στην κοινωνία. Ένιωσα ότι όλοι μαζί αποτελούσαμε στις 12 Δεκεμβρίου τους εκπροσώπους μιας γεννιάς. Πόσο δίκιο είχα όμως;
Τι κάναμε στη ζωή μας ενδιάμεσα;
Ποιοι έμειναν πιστοί στην ένταξή τους στον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα, ποιοι προσπαθούν να τιμούν τις καταβολές τους προσπαθώντας να επιτύχουν και κοινωνικά και οικογενειακά και ποιοι απλώς ποζάρουν;
Για ποιους από μας είναι ένα ωραίο ρετρό για βαυκαλισμό και για ποιους η συνέχεια του αγώνα;
Αυτή η γλυκιά μελαγχολία που ένιωσα ήταν άραγε γιατί αισθάνθηκα πώς κάποιοι (περισσότερο ή λιγότερο) επιμένουμε ακόμα ή γιατί είδα πώς ήμουν κάποτε και πώς είμαι τώρα;
Το βασικό ερώτημα είναι: Μπορεί να είναι αποτελεσματικός ένας αγωνιστής πάνω από τα 30;

Σεισσσσσμμμμμόοοοοοοοοοςςςς

2008-01-23T21:53:00.000+02:00

Έφτασα λοιπόν στο αμήν...............
Μετά από τόσες ημέρες παρακολούθησης της συγκλονιστικής ιστορίας που ταλανίζει το πολιτικό σύστημα της χώρας αποφάσισα να καταθέσω τη γνώμη μου.
Οι λέξεις της προηγούμενης πρότασης δεν είναι κλισέ, ούτε υπερβολικές. Η ιστορία είναι όντως συγκλονιστική: έχει μια απόπειρα αυτοκτονίας η οποία κατά τραγικό τρόπο δεν ολοκληρώνεται....έχει μια προφυλάκιση με οριακή εφαρμογή του νόμου και έντονη αίσθηση σκοπιμότητας.....έχει την εμπλοκή του γραφείου του πρωθυπουργού......έχει τον πόλεμο μεταξύ εκδοτών και δημοσιογράφων που δεν έχει τέλος......έχει ψέμα.........έχει σπέρμα........έχει "αίμα". Έχει όλα τα χαρακτηριστικά χολυγουντιανής υπερπαραγωγής από αυτές που βγαίνοντας από την αίθουσα λες ότι κάπως έτσι είναι αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ........Εδώ όμως τα μαθαίνουμε και με ταχείς ρυθμούς. Μέσα σε 20 ημέρες βγήκαν στο γυαλί ως γεγονότα, φήμες που διαμορφώνουν μια κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Στημένοι διαγωνισμοί προσλήψεων, σεξουαλική εκμετάλλευση, το όνειρο του δημοσίου υπέρ πάντων, αμοραλισμός, προδοσία, αχαριστία, ψευτιά, πουστιά, γελοίος καθωσπρεπισμός και τρόμος........πολύς τρόμος για τη συνέχεια.
Αποφάσισα να κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί πλέον αποδείχτηκε περίτρανα η βαθιά σήψη του πολιτικού συστήματος. Μέχρι σήμερα υπήρχαν υποστηριχτές φατριών, τιμητές απίστευτων θεωριών συνωμοσίας, κράχτες - εκ του ασφαλούς - που προέτρεπαν για τα στοιχεία στον εισαγγελέα. Σήμερα όμως όλοι αυτοί κρύβονται. Κι αυτό επειδή η σαπίλα αποκαλύπτεται με ρυθμούς μεγαλύτερους από αυτούς που μπορεί να χωνέψει μια δύσπιστη, ευφάνταστη και επιρρεπής στη σκανδαλολογία κοινωνία. Το σύστημα ταλανίζεται επικίνδυνα. Για όλους εμάς που έχουμε μεγαλώσει αρκετά για να αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο λειτουργίας ενός "δημοκρατικού συστήματος εξουσίας δυτικού τύπου" είναι αναπόφευκτη η διαπίστωση ότι το χτύπημα είναι μεγάλο. Ουδέποτε στην Ελλάδα στο παρελθόν και σε ελάχιστες περιπτώσεις στην Ευρωπαϊκή και Βορειοαμερικανική πολιτική ιστορία έχουν κληθεί τόσοι άνθρωποι του πρωθυπουργού στον ανακριτή. Πολλώ δε μάλλον που ο ανακριτής αυτός έχει κάνει χειρισμούς που είναι συζητήσιμοι αφήνοντας περιθώριο για σκέψεις περί επηρεασμού της δικαιοσύνης. Ουδέποτε στο παρελθόν στην Ελλάδα υπήρξε τέτοια αποκάλυψη της πολιτικοεκδοτικής διαπλοκής και δη ΜΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΛΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ. Το ΕΘΝΟΣ από νταβατζής έγινε πάλι εθνικός κατασκευαστής...., το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ από σκληρή αντιπολίτευση έγινε (έστω κατά το 40%) δημοσιογραφικό απόρρητο.......και το ΒΗΜΑ και τα ΝΕΑ από εφημερίδες της δημοκρατικής παράταξης έγιναν ρουφιάνοι του Μαξίμου της δεξιάς (όποιος γνωρίζει και δε μιλάει είναι το ίδιο ρουφιάνος μ'αυτόν που συγκαλύπτει τα ενοχοποιητικά στοιχεία δίνοντάς τα στον "ένοχο").
Ο κόσμος δεν τελεί σε σύγχυση από τον καταιγισμό των αποκαλύψεων όπως συχνά πυκνά ακούγεται . Γνωρίζει πολύ καλά ποιοι καίγονται και ποιοι διασώζονται (;) από αυτή την ιστορία.......και παρακολουθεί με άγρια χαρά την αποκαθήλωση όλων των "επιτυχημένων " και μη, τιμητών της "νομιμότητας" και της "αλήθειας" αυτού του σάπιου συστήματος.
Και το ευτύχημα είναι ότι αυτή η κατάντια σε επίπεδο ηγεσίας (πολιτικής, δικαστικής, κοινωνικής) που εκτράφηκε επί πολλά χρόνια με την ευθύνη του ΠΑΣΟΚ - το οποίο ορθώς βρίσκεται στη γωνία από τους πολίτες ως παντελώς αναξιόπιστο περί θεμάτων διαφθοράς (όσοι δεν είναι του Καραμανλή είναι φίλοι του) - αποκαλύπτεται με άγρια, καταιγιστική ομορφιά παλιού γουέστερν όπου περιμένεις να κάτσει η σκόνη για να δεις τι έχει απομείνει. Και μέχρι να τελειώσει ο φαύλος κύκλος των αποκαλύψεων θα έχουν απομείνει ελάχιστα και για τους πιο ηλίθιους αυτής της χώρας. Αυτή είναι η ελπίδα μου............όχι μεγάλη βέβαια.............γιατί ήλπιζα και στην φυσική αντίδραση ενός ανθρώπου που βλέπει τα πάντα γύρω του να γίνονται στάχτη............και δεν αντέδρασε!
Θα θεωρούσα όμως τον εαυτό μου ένοχο συγκάλυψης εάν δεν αναδείκνυα τη σημασία μιας πολύ σημαντικής περιόδου όπως αυτή που διάγουμε.
Λυπάμαι όλους εκείνους που από συμφέρον, αδυναμία, υποχρέωση, βλακεία ή ατυχία ενεπλάκησαν στην υπόθεση και βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη από τιμητές............κατάπτυστοι. Τους λυπάμαι ανθρώπινα.............όταν τους βλέπω αμήχανους, κάθιδρους, καταβεβλημένους ή εξαφανισμένους. Πληρώνουν τα λάθη τους, βέβαια, και τις επιλογές τους...........αλλά και πάλι τους λυπάμαι.
Συμπονώ τον ανακριτή που και να θέλει να υπερασπιστεί το σύστημα που υπηρετεί είναι αδύνατον να το πράξει χωρίς βαρύτατο προσωπικό κόστος.
Χαίρομαι που επιτέλους και στην Ελλάδα υπάρχει ένα τέτοιο σκάνδαλο. Δείχνει ότι δεν είμαστε τόσο χοντρόπετσοι και ότι υπάρχουν και όρια που στέλνουν έναν άνθρωπο κάτω από το μπαλκόνι και τους υπόλοιπους σε αναμμένα κάρβουνα.
Ενδιαφέρομαι για τον άνθρωπο Ζαχόπουλο ως πειραματόζωο συμπεριφοράς. Δεν έχουμε συνηθίσει σε ανθρώπους απλούς που ανέρχονται απότομα, γίνονται μικροί "θεοί", γκρεμίζονται και λυγίζουν μέχρι του σημείου να επιλέξουν την αυτοκτονία.
Ελπίζω το πλήγμα του πολιτικού συστήματος να είναι τόσο καίριο που θα ρίξει την κυβέρνηση και θα οδηγήσει τους πολίτες έξω από τα μαντριά των μεγάλων στάβλων.
Και τέλος περιμένω ανυπόμονα: Ποιος από αυτούς που το έχουν ήδη στο στόμα, θα μας πει το μεγάλο μυστικό; Άντε γιατί θέλω να αναρτήσω θέμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα.

Για μικρές γατούλες......

2008-01-04T19:13:00.000+02:00

Επειδή πιστεύω ότι υπάρχουν σημεία καμπής στην ιστορία........
Επειδή δεν μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για μακρύ χρονικό διάστημα........
Επειδή η χρεωκοπία είναι πασίδηλη και ανυπόφορη..........
Επειδή το πολύμορφο και ισχυρά διαπλεκόμενο σύστημα αποδοκιμάζει ανοικτά την ακολουθούμενη πολιτική...............
Πιστεύω ότι υπάρχουν τα στοιχεία εκλογής ενός Αφρο-αμερικανού (ή Αφρικανο-Αμερικανού εσχάτως) στην προεδρεία των ΗΠΑ για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Τα αποτελέσματα στην Άϊοβα τα κρίνω ως πραγματικά ελπιδοφόρα για τον 46χρονο γερουσιαστή, όχι τόσο επειδή κέρδισε κάποιους λίγους εκλέκτορες ή επειδή έδωσαν μια ισχυρή ώθηση στην καμπάνια του αλλά κυρίως επειδή έχουν ποιοτικά χαρακτηριστικά που εάν επανεμφανιστούν στο Νιου Χαμσάϊρ θα σηματοδοτούν ένα συγκεκριμένο προφίλ υποψηφίου που προκρίνουν οι δημοκρατικοί για τις προεδρικές εκλογές.
Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι τα ακόλουθα (πηγή: New York Times):
1) Ψήφισαν 239000 πολίτες σε σχέση με τις 125000 του 2004. Δηλαδή, σε ποσοστό, 90% περισσότεροι ψηφοφόροι άσκησαν το δικαίωμα τους. Το 57% αυτών ήταν ψηφοφόροι για πρώτη φορά και το 41% ψήφισαν υπέρ του Ομπάμα έναντι 29% της Κλίντον. Το συμπέρασμα μου είναι ότι στην Άϊοβα οι Δημοκρατικοί παίρνουν σοβαρά την υπόθεση της υποψηφιότητας του κόμματος για τις εκλογές και οι νέοι προτιμούν το νέο.
2) Ο Ομπάμα επικρατεί της Κλίντον ανεξαρτήτως: α) φύλλου (35-23% στους άνδρες, 35-30% στις γυναίκες), β) φυλής (33-27% στους λευκούς, 72-16% στους μαύρους, 49-26% στις άλλες φυλές), γ) εισοδήματος (34-32% με εισόδημα λιγότερο από $50000, 36-23% με εισόδημα περισσότερο από $50000) και κριτηρίου προτεραιότητας γύρω από την τρέχουσα πολιτική κατάσταση: Είτε οι ψηφοφόροι θεωρούν την οικονομία, είτε τον πόλεμο στο Ιράκ, είτε το σύστημα υγείας σημαντικότερο ψηφίζουν Ομπάμα.
Επίσης:
1) Φαίνεται οι ψηφοφόροι του να είναι πιο συσπειρωμένοι αλλά να κερδίζει και τους ψηφοφόρους της τελευταίας στιγμής,
2) Τον προτιμούν οι singles (43-24%) αλλά χάνει τους παντρεμένους για μια ποσοστιαία μονάδα (28-29%),
3) Κερδίζει στις ηλικίες 17-29 (57-11%) και 30-44 (42-23%) αλλά χάνει στις ηλικίες 45-64 (27-28%) και 65+ (18-45%).
Το σημαντικότερο όμως όλων των στοιχείων είναι ότι σύμφωνα με το 52% των Δημοκρατικών ψηφοφόρων της Άϊοβα που πιστεύουν στην ανάγκη αλλαγών, το 51% πιστεύει ότι αυτός μπορεί να τις πετύχει. Μόνο το 8% πιστεύει ότι ο υποψήφιος πρέπει να έχει "εκλεξιμότητα" στις εκλογές του Νοεμβρίου, ενώ το υπόλοιπο 19% θέλει τον υποψήφιο ανθρώπινο και το 20% έμπειρο.
Η Χίλαρι Κλίντον δήλωσε (σε δική μου μετάφραση): "Το πιο σημαντικό όσο προχωρούμε στη διαδικασία (των εκλογών για το χρίσμα) είναι να εστιάσουμε στα δύο μεγάλα ερωτήματα: Πώς θα κερδίσουμε το Νοέμβριο τις εκλογές και ποιος θα είναι ο καλύτερος πρόεδρος".

QUIZ: Μήπως μπορείτε να μαντέψετε ποιος θα είναι ο υποψήφιος πρόεδρος των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ;

Συνταγή

2007-12-30T23:48:00.000+02:00

Για όσους έτυχε να έχουν την αφορμή θα γνωρίζουν ότι επικρατεί η παιδαγωγική αντίληψη πως το παιδί, από πολύ μικρή ηλικία, θα πρέπει να έχει απόλυτη ελευθερία, ενθάρρυνση, αγάπη, παιχνίδι, ηρεμία, κατανόηση.......και άλλα τέτοια όμορφα για να μπορέσει να αναπτύξει την κρίση του, να είναι ισορροπημένο, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, να γίνει κοινωνικό.......και άλλα τέτοια όμορφα.
Αντίθετα ένα παιδί που ζει μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με ένταση, που δέχεται την απόρριψη στις κακές του στιγμές, που "φορτώνεται" με δραστηριότητες και ευθύνες, που συγκρίνεται συνεχώς με πρότυπα.......και άλλες τέτοιες συμπεριφορές γίνεται ψυχωτικό, κομπλεξικό, αδύναμο, αντικοινωνικό και εμφανίζει.......και άλλες τέτοιες συμπεριφορές.
Εγώ επειδή έχω την αφορμή γνωρίζω αυτές τις αντιλήψεις. Και αν κρίνω από κάποια ζωντανά παραδείγματα μπορώ να επιβεβαιώσω, εντελώς εμπειρικά, την αλήθεια των παραπάνω αντιλήψεων. Εκείνο που δε γνωρίζω είναι ο μηχανισμός ανάπτυξης συγκεκριμένων συμπεριφορών μέσα από συγκεκριμένες συνθήκες στην παιδική ηλικία. Και εκείνο που μου φαίνεται ιδιαίτερα περίεργο είναι πώς ένα παιδί που μαθαίνει (ή έστω παροτρύνεται) από πολύ μικρή ηλικία να μοιράζεται τα παιχνίδια του, να μην ασκεί βία (κάθε είδους) για να πάρει αυτό που θέλει, να συζητάει όταν κάτι το απασχολεί, να κατανοεί την ύπαρξη ενός προγράμματος στη ζωή του (παιχνίδι, φαϊ, ύπνος, κλπ.), πώς λοιπόν αυτό το παιδί δεν θα καταλήξει να γίνει ο ανθρωπάκος των 10 μικρών Μήτσων (τον θυμάστε; αυτός με τις ασκήσεις θάρρους) αλλά θα καταφέρει να ζήσει καλά σε έναν κόσμο - ζούγκλα που τα περισσότερα παιδιά μεγαλώνοντας με βία, πίεση και παροχές άλλοθι για την ανεπάρκεια των γονέων πιθανότατα θα καταλήξουν άρπαγες και επίβουλοι για την καλοπέραση τους. Μήπως γνωρίζετε να μου πείτε;

Υ.Γ.: Το τελευταίο θέμα της χρονιάς δεν είναι τυχαίο ότι έχει να κάνει με παιδιά. Σε δυο μέρες θα γεννηθεί ένα νέο έτος, ένα νέο παιδί του ατέρμονου χρόνου που θα σημαδέψει μεγαλώνοντας τη ζωή όλων μας μ'εκείνα και με τ'άλλα. Όπως και τα παιδιά.......Κι όπως λέμε για τα παιδιά "Γερό να'ναι..." έτσι και για το 2008 θα πω "Με υγεία...". Όλα τ'άλλα παλεύονται. Καλή Χρονιά

Σταχυολογήματα

2007-12-23T00:49:00.001+02:00

Από τον Συγγρό (ΚτΕ) της προηγούμενης εβδομάδας ξεπατικώνω δύο πολύ ωραία και διδακτικά ανέκδοτα. Καλή διασκέδαση και περίσκεψη:

1.
Έντεκα άνθρωποι κρατούσαν το ίδιο σκοινί που κρεμόταν από ένα ελικόπτερο. Δέκα ήταν άντρες και μία γυναίκα. Το σκοινί δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει και τους έντεκα, γι' αυτό και αποφάσισαν ότι ένας άνθρωπος θα έπρεπε να πέσει, διαφορετικά θα έπεφταν όλοι... Δεν κατάφερναν να διαλέξουν τον άνθρωπο, αλλά ξαφνικά η γυναίκα με δυνατή φωνή ανακοίνωσε ότι προσφερόταν από μόνη της να πέσει. Στο κάτω κάτω, είπε, ήταν συνηθισμένη να θυσιάζει τα συμφέροντα της μιας και:

Σαν μητέρα, πάντα έδινε προτεραιότητα στα παιδιά.

Σαν σύζυγος, παραμέριζε τα συμφέροντα της γι' αυτά του συζύγου της.

Σαν κόρη, υποτασσόταν στον πατέρα της.

Σαν επαγγελματίας, άφηνε τα αφεντικά της να παίρνουν τη δόξα για τις δικές της επιτυχίες.

Σαν γυναίκα, κοιτάζοντας ψηλά στο άπειρο και βάζοντας το χέρι στην καρδιά, η αποστολή της ζωής της ήταν να θυσιάζεται για τους άλλους χωρίς να περιμένει τίποτα σε αντάλλαγμα.

Συγκινημένοι οι άντρες ξέσπασαν σε χειροκροτήματα... και έπεσαν.

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Ποτέ μην εμπιστεύεσαι την αυταπάρνηση μιας γυναίκας, μπορεί να είναι γενναία... αλλά δεν είναι ηλίθια!

Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων αγοράζει ένα σπίτι σε μια μικρή κωμόπολη. Δύο μήνες μετά την εγκατάσταση τους, τους κάνει επίσκεψη ο δήμαρχος και τους ρωτά:

Πώς σας φαίνεται το χωριό μας; (δίνουν μια συνηθισμένη απάντηση).

Είστε ευχαριστημένοι από το σπίτι σας; (δίνουν μια συνηθισμένη απάντηση).

Χρειάζεστε κάτι που μπορούμε να κάνουμε για σας; (δίνουν μια συνηθισμένη απάντηση).

Πώς περνάτε τον καιρό σας; Ο γέρος απαντά: Το πρωί ξυπνάμε κατά τις 7 και ξεκινάμε με σεξουαλική δραστηριότητα. Στις 8 παίρνουμε το πρωινό μας και μετά το μπάνιο μας και ξανά σεξουαλική δραστηριότητα. Μετά ξεκινάμε για την αγορά και στο γυρισμό ταχτοποιούμε τα ψώνια μας και έχουμε σεξουαλική δραστηριότητα. Το μεσημέρι κατά τη 1 τρώμε και μετά έχουμε σεξουαλική δραστηριότητα. Μετά πάμε για ύπνο μέχρι τις 4 και ξυπνώντας έχουμε σεξουαλική δραστηριότητα. Αργότερα βλέπουμε τηλεόραση μέχρι τις 8, διακόπτοντας βεβαίως το πρόγραμμα λόγω σεξουαλικής δραστηριότητας. Μετά θα φάμε κάτι ελαφρύ και θα συνεχίσουμε με σεξουαλική δραστηριότητα. Στη συνέχεια θα διαβάσουμε κάτι στο κρεβάτι και θα κοιμηθούμε, αφού πρώτα έχουμε σεξουαλική δραστηριότητα.

Ο δήμαρχος, που ακούει τόση ώρα με τις τρίχες σηκωμένες στο κεφάλι, ρωτά τον γέρο: Τι ηλικία έχετε;

Εγώ 86 και η γυναίκα μου 78, του απαντά.

Σκύβοντας στο αυτί του γέρου ο δήμαρχος τον ρωτά: Τι εννοείτε παρακαλώ με τον όρο «σεξουαλική δραστηριότητα»;

Και ο γέρος τού απαντά: Μου σπάει τα αρχίδια!

Δεν προλαβαίνω

2007-12-19T21:46:00.000+02:00

Ο Δεκέμβριος δεν είναι καλός μήνας για γράψιμο. Ενώ είχα πολλές αφορμές και όρεξη να τις αξιοποιήσω και να γράψω δυο αράδες δεν το έκανα τρέχοντας να προλάβω το κλείσιμο των υποχρεώσεών μου, την εξόφληση των λογαριασμών μου, τα δώρα των ημερών και ένα σωρό άλλα πράγματα. Έχω μια "εντελώς ανόητη" προσέγγιση στο θέμα. Θέλω το πρωί της Πρωτοχρονιάς να μην έχω καμμια εκκρεμότητα από το 2007. Είναι δυνατόν; Εκεί είναι η ανοησία......ωστόσο, εξακολουθώ να λειτουργώ έτσι και δεν έγραψα τίποτα τόσο καιρό.
Αυτό βέβαια το παθαίνω και στον ημερήσιο, εβδομαδιαίο και μηνιαίο προγραμματισμό μου. Δηλαδή, ξεκινώ το πρωί να σχεδιάσω τις δουλειές της ημέρας και βάζω τόσα πολλά πράγματα σαν να είναι η ημέρα της συντέλειας. Φυσικά, προλαβαίνω λιγότερα από τα μισά. Λέω τη Δευτέρα ότι θα έχω κάνει "αυτά" μέχρι την Παρασκευή και όταν κάθομαι να δω τι είπα, βλέπω δουλειά δύο μηνών. Εντούτοις, δεν τα διαγράφω...... Αυτό το κακό βέβαια είχε φανεί από νωρίτερα. Θυμάμαι σε μια εξεταστική κατέβηκα σε 12 μαθήματα και υπήρχαν και 3 ακόμα τα οποία υποχρεωτικά μπορούσα να δώσω στο θερινό εξάμηνο. Πέρασα τελικά τα 10 και μου έμεινε η στενοχώρια γιατί δεν πέρασα τα άλλα 5!! Προσέξτε, όχι τα άλλα 2, αλλά τα άλλα 5, δηλαδή και τα 3 στα οποία δεν είχα κατεβεί γιατί απλώς δεν ήταν στην εξεταστική περίοδο. Άντε να το εξηγήσεις αυτό και να μη σε δείρουν. Τέλος πάντων, πρέπει να φύγω......έχω δύο ώρες ακόμα πριν κλείσει η 19η και έχω τόσα να κάνω......Θα ξαναπεράσω σύντομα. Τα λέμε.

Λίγο ακόμα να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα

2007-12-09T12:00:00.000+02:00

Διάβασα σήμερα το πρωί το φύλλο της "Καθημερινής" της προηγούμενης εβδομάδας. Το συνηθίζω αυτό καθώς δεν βρίσκω τον χρόνο να διαβάσω εφημερίδα στην ώρα της. Εξάλλου τα σαββατοκυριακάτικα φύλλα έχουν αυτό το πλεονέκτημα......δεν αναφέρονται μόνο στην επικαιρότητα.
Είχα κρατήσει το φύλλο γιατί είχα εντοπίσει κάποια άρθρα του ενδιαφέροντός μου. Μετά μεγάλης μου χαράς διαπίστωσα ότι υπήρχαν κι άλλα άρθρα τα οποία επίσης με ενδιέφεραν και τα οποία διάβασα ευχάριστα. Στέκομαι εδώ σε δύο από αυτά που περιγράφουν δύο συγκρουόμενους κόσμους σήμερα. Το πρώτο με τίτλο "Έλα μωρέ,αυτά θέλει ο κόσμος" του Α. Παπαχελά περιγράφει τον έναν κόσμο: της εντυπωσιοθηρίας (πού τη βρήκα τη λέξη......) του παλαιότερου και σύγχρονου καθρέφτη της κοινωνίας, δηλαδή των μέσων και του τύπου. Στο σημείωμά του ο κ. Παπαχελάς "προβληματίζεται" για την επίπλαστη πραγματικότητα που καταγγέλλει ότι παράγουν τα μέσα και ο τύπος ψυχρά, ασυνείδητα και ανερυθρίαστα . Εγώ θα προσέθετα στον κ. Παπαχελά και κάτι που δε λέει: το κάνουν και υποβολιμαία. Το σημείωμα καταλήγει με μια υποκρισία, μια υπεκφυγή και ένα τραγικό λάθος:
1. Η υποκρισία είναι ότι εξοργίζεται από τους συναδέρφους του που έχουν απάντηση στο ερώτημα γιατί παραπληροφορούν......Κύριε Παπαχελά εάν πραγματικά εξοργίζεστε, εκθέστε τους. Έχετε κάνει ένα καλό ξεκίνημα......Θίξατε το θέμα, εκθέσατε τον προϊστάμενο σας στην ΑΥΓΗ της εποχής των φοιτητικών σας χρόνων (είναι σαφής η πρόθεσή σας να μιλήσετε με στοιχεία), γιατί δεν μιλάτε με ονόματα και για το σήμερα για να πειστώ κι εγώ ότι όντως προβληματίζεστε, όντως εξοργίζεστε και θυμώνετε και όντως επιζητείτε να συμβάλλετε σε μια άλλη δημοσιογραφία που δεν παραπληροφορεί;
2. Η υπεκφυγή του κ. Παπαχελά είναι διπλή και κατά το ήμισυ παραδεκτή και από τον ίδιο. Λέει στην τελευταία γραμμή ότι: "μάλλον δεν θέλει να έχει απάντηση στο γιατί" οι συνάδερφοι του επιδίδονται στο σπορ του κιτρινισμού. Κρίμα! Δείχνει τόσο δέσμιος (δεν ξέρω σε τι) που αναιρεί όλη την "αγωνία" του. Λέει επίσης ότι: "όσο θα μπαίνουν στο επάγγελμα νέα παιδιά με άλλο επίπεδο από το δικό μας, θα αλλάζουν και αυτές οι γραφικές παραδοξότητες". Πάλι υπεκφυγή αλλά αυτή τη φορά όχι από μια θέση αλλά από τη ζωή την ίδια. Τι μας λέει: Ας βγάλουν το φίδι από την τρύπα οι επόμενοι! Δεν θα μπω σε συζήτηση γι'αυτό αν και θα μπορούσα να πω πάρα πολλά (π.χ. γιατί να ασχοληθούν οι επόμενοι αφού έτσι το βρίσκουν ή γιατί πολεμούνται μετά μανίας οι επόμενοι που πάνε να αλλάξουν κάτι, κλπ.) Θα αναφερθώ μόνο στο δεύτερο άρθρο που κράτησα από το ίδιο φύλλο της ίδιας εφημερίδας: "Οι Κοινωνικά Ευαίσθητοι Πολίτες είναι εδώ" των Σπ. Καραλη και Ελ. Καρανάτση. Αυτός είναι ο δεύτερος κόσμος ......Ένας κόσμος ανθρώπων που δεν περιμένουν υποκριτικά κάποιον άλλον να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Ένας κόσμος επιστημόνων, παπάδων, νέων και ηλικιωμένων, κλπ. που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Τολμούν να στιγματίσουν και να παλέψουν τα κακώς κείμενα. Και είναι ένας κόσμος αυτός τόσο μεγάλος και πλούσιος, όσο μεγάλος και αποκρουστικός είναι ο αντίθετος κόσμος της απάθειας, της ακινησίας, του εφησυχασμού, του ψευτοπαρεμβατισμού και της απάτης. Και στον πρώτο κόσμο υπάρχει η ελπίδα στην κοινωνία μας σήμερα και είναι μεγάλη. Για να γκρεμίσουμε το δεύτερο κόσμο θέλει λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα....
Και επειδή χρωστάω κάτι ακόμα: Το συνειδητό ψέμα και η διατήρηση της αποχαύνωσης από τους κατ'επάγγελμα διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν είναι "γραφική παραδοξότητα" αλλά αποτρόπαιο έγκλημα κατά της κοινωνίας κύριε Παπαχελά. Και αυτό σας το χρεώνω ως τραγικό λάθος.........με επιείκεια.

Υ.Γ.1: Για να μην δημιουργηθούν υπόνοιες πρέπει να ξέρετε ότι δεν έχω απολύτως καμιά σχέση με το δημοσιογραφικό χώρο.
Υ.Γ.2: Μου πήρε κάμποση ώρα να ετοιμάσω αυτή την ανάρτηση. Δεν την ήθελα τόσο μεγάλη αλλά είναι ο κόπος μου βρε παιδιά, συγχωρήστε με!

Πού θα ήθελες να δεις το Tabula rasa τυπωμένο

2007-12-05T00:29:00.000+02:00

Η Lianne ευγενώς με κάλεσε σε ένα παιχνίδι με τον τίτλο από πάνω. Πρώτη φορά με καλούν σε τέτοιο παιχνίδι και αν θέλω να με ξαναπαίξουν πρέπει να ανταποκριθώ. Και επειδή θέλω έκατσα και σκέφτηκα πού πραγματικά θα ήθελα να δω το λογότυπο του ιστολογίου μου τυπωμένο.
Όσο το σκεφτόμουν τόσο διαπίστωνα την υπέρμετρη ματαιοδοξία μου. Έτσι κατέληξα σε τρία πράγματα που θα ήθελα να συνδυαστούν με το tabula rasa τόσο επειδή ταιριάζουν και εννοιολογικά όσο και, κυρίως, επειδή είμαι ψωνάρα.......
Πρώτα λοιπόν θα ήθελα το λογότυπο να είναι γραμμένο σε κάτι πραγματικά χρήσιμο που θα θυμίζει καθημερινά στον καθένα πόσο απαραίτητο ήταν αυτό το ιστολόγιο στη διαμόρφωση μιας υπεύθυνης και ειλικρινούς στάσης ζωής με αισθητική και πολύ....χρώμα.

Στη συνέχεια θα ήθελα το ιστολόγιο μου να συνδεθεί με τα μεγάλα προβλήματα των καιρών μας και του μέλλοντος. Να αποτελέσει ένα σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενεές ακόμα και εάν πρέπει για τον σκοπό αυτό να βουτήξει εκατομμύρια φορές σε παγωμένα νερά.
Και τέλος θα ήθελα να δω τον καημό μου να εκπληρώνεται. Στη χώρα που όλοι είναι συγγραφείς θα ήθελα κι εγώ να δω το λογότυπο του ιστολογίου μου σαν τίτλο ενός βιβλίου μου με πραγματική συνεισφορά στην ελληνική λογοτεχνική παράδοση και στη διάπλαση των παίδων.
Με βρίσκετε υπερβολικό; Εμ δε φταίω εγώ με τα παιχνίδια που πάτε και σκαρφίζεστε..............
Για να δούμε τι απόψεις έχουν οι 22FONOI, η ΤΡΙΑΝΤΑΡΑ και το Μουνί.
Υ.Γ.1: Ελπίζω να έπαιξα σωστά το παιχνίδι. Αν όχι δε φταίω εγώ.....δε μου εξήγησε κανείς.

Μετάλλαξη

2007-12-02T22:21:00.000+02:00

Πάλι εδώ. Ξεζουμισμένος από την απορροφητική ικανότητα της οθόνης και πιθανότατα με πονοκέφαλο που θα τον βγάλω ξαπλώνοντας. Ωστόσο, δεν έχω επιλογή. Το άλλοθι που προσφέρει η δουλειά και η αποφυγή της πραγματικής καθημερινότητας με σέρνουν να δένω μόνος μου το σχοινί που με κρατάει καρφωμένο στην καρέκλα μου. Απομόνωση;

Πώς μπορεί να μιλά κανείς για απομόνωση στο διαδίκτυο; Χωρίς πολύ σκέψη η απομόνωση είναι έξω στο μικρόκοσμό μας. Δηλαδή, πόσο μπορεί να απλώνεται ο κόσμος μας μια κανονική ημέρα της ζωής μας; Όσο και να γεμίσει το 24ωρο με οικογένεια, φίλους, γνωστούς και αγνώστους, γνωριμίες και εκπλήξεις, είναι αδύνατο να αγγίξεις το ένα τρίτο από αυτά που μπορείς να γνωρίσεις διαδικτυακά. Εδώ μπορείς να δεις πράγματα που δεν θα τα δεις ποτέ σε δέκα ζωές. Αλλά εδώ είναι η απομόνωση......Ίσως η αναφορά να γίνεται αποκλειστικά στο βιωματικό. Η θρυλούμενη απομόνωση ίσως να ανταποκρίνεται μόνο στην άποψη ότι δεν ζεις αλλά παρακολουθείς. Μπούρδες.........όταν χάνεις λεφτά σε ένα ηλεκτρονικό καζίνο, όταν τριγυρνάς σε εικονικές πολιτείες και συναλλάσσεσαι με πραγματικό, ζεστό χρήμα, όταν μιλάς με κάποιον που τον βλέπεις και τον ακούς έστω από την κάμερά του, τι από όλα αυτά είναι ψεύτικο, τι από όλα αυτά δεν είναι βιωματικό; Μπορεί να μου πει κάποιος που λατρεύει το μότο "μην μένετε στο σπίτι;" Αγριολούλουδα είμαστε να χρειαζόμαστε τον επιβλαβή ήλιο για πειραγμένη φωτοσύνθεση; Μήπως στο δρόμο μπορώ να πω ότι αισθάνομαι, να κυκλοφορώ ντυμένος όπως θέλω, να αφιερώνω το χρόνο μου σε ασύνδετα θέματα, να είμαι ρε παιδί μου όπως γουστάρω χωρίς να αυτοδεσμεύομαι (το λιγότερο); Γιατί απελευθερώνει τόσο το ψευδώνυμο; Τελικά που ζεις; Έξω η μέσα;

Υ.Γ.: Πάλι άλλο ήθελα να πω κι άλλο μου βγήκε......

Singing the blues

2007-11-30T22:37:00.000+02:00

Θα επιμείνω......έχω αλλάξει τρεις φορές το κείμενο μου ταλαντώνοντας τη γραφή μου μεταξύ σχολίου και κειμένου. Μου θυμίζει λίγο τα εφηβικά μου χρόνια και ένα τετράδιο με ποιήματα μοναχικά, σκοτεινά και απαισιόδοξα......για γέλια. Ακόμα και το τετράδιο ήταν το κλασσικό μπλε του σχολείου......καμιά διαφοροποίηση.
Είναι κάπως σκληρό να παραδέχεσαι στον εαυτό σου ότι δεν μπορείς να φτάσεις εκεί που θα ήθελες. Ίσως είναι πολύ σκληρό γι'αυτό και δε γίνεται συχνά, αλλά όταν το αποφασίσεις και αναμετρηθείς μαζί του είναι επίπονο. Ευτυχώς που υπάρχει και το βάλσαμο των άλλων επιτευγμάτων σου......κι αν δεν έχεις κανένα στη ζωή σου κάποιο θα βρεις να ονοματίσεις επίτευγμα γιατί σου χρειάζεται ένα αντίβαρο στη μετριότητά σου. Εντάξει, δεν μπορείς να γράφεις, να τραγουδάς, να σκιτσάρεις, να,να,να.......αλλά είσαι άξιος για άλλα........έχεις δυο παιδιά, δυο καλούς φίλους, μια τακτοποιημένη ζωή.....λίγα είναι αυτά; Βαυκαλίζεσαι με ένα στίγμα ανύπαρκτο που δικαιολογεί τη μετριότητά σου. Και οι μέρες περνούν. Και κάθε φορά που διαβάζεις κάτι καλό ή που κάθεσαι προσηλωμένος μπροστά σε μια ερμηνεία το ξαναθυμάσαι........ότι θα'θελες αλλά δεν μπόρεσες, ότι προσπάθησες αλλά ήσουν για γέλια. Και σε πονάει. Αλλά δε βαριέσαι.........δεν το'χουν όλοι (Πάλι σχόλιο μου βγήκε).

Εις μνήμην

2007-11-22T14:15:00.001+02:00

Καλή αντάμωση...

Δεν είναι για μας...

2007-11-18T10:44:00.000+02:00

Μεταφέροντας από αναφορά στον τύπο ("Κόσμος του Επενδυτή", 17-18/11/2007) "τουλάχιστον 200 ιδιωτικές επιχειρήσεις κάνουν αγώνα δρόμου για να κλείσουν όσο γίνεται περισσότερες θαλάσσιες εκτάσεις στις ακτές του Ειρηνικού και του Ατλαντικού προκειμένου να εγκαταστήσουν μονάδες συλλογής της κυματικής ενέργειας και μετατροπής της σε ηλεκτρική." Όπως αναφέρεται στο ίδιο άρθρο Σκοτία, Πορτογαλία, Δανία και Νορβηγία πρωτοστατούν στην Ευρώπη καταρτίζοντας αντίστοιχα προγράμματα. Δε χρειάζονται και πολλά σύμφωνα με το άρθρο του κ. Σ. Φωτίου: 10 έως 50 εκ. δολάρια για την ανάπτυξη της μονάδας, 3 εκ. δολάρια για την ετήσια συντήρησή της και παράγετε 6700kW προς χρήση.
Μήπως να γκρεμίσω το αυθαίρετο στο παραθαλάσσιο οικοπεδάκι και να αναζητήσω στρατηγικό επενδυτή; Μπα, δε βαριέσαι...........
Αυτά είναι για χώρες με............θάλασσα!

Το καλό να λέγεται....

2007-11-16T20:27:00.000+02:00

Πριν μπαγιατέψει εντελώς το θέμα λέω να πω δυο λόγια για την εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ.
Το κάνω μόνο και μόνο γιατί θεωρώ ότι κάποια πράγματα που είναι οφθαλμοφανή δεν μπορούν να αμφισβητούνται με κανένα τρόπο. Με εκνευρίζει αφάνταστα η αμφισβήτηση γεγονότων (όπως επίσης και η αθέτηση συμφωνιών και η υπέρβαση προθεσμιών αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Λοιπόν:
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 1: Ουδέποτε στο ελληνικό παρελθόν κινητοποιήθηκαν 738.000 πολίτες σε πολιτική διαδικασία εκτός εκλογών. Με δεδομένο ότι αυτή η διαδικασία οδήγησε σε εν δυνάμει μελλοντικό πρωθυπουργό είναι αδιαμφισβήτητο ότι μια κοινωνική συνιστώσα που προσεγγίζει το ποσοστό του εκλογικού σώματος που κατέγραψε συνολικά η κοινοβουλευτική αριστερά στις τελευταίες εκλογές ΕΛΑΒΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΘΕΣΗ για το πώς βλέπει το άμεσο μέλλον της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης και πιθανόν αυριανής κυβέρνησης.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 2: Ουδέποτε στο ελληνικό παρελθόν εξελέγη ηγέτης κόμματος (ΚΑΝΕΝΟΣ) από τόσο ευρεία βάση.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 3: Είναι αδύνατον να επηρεάσεις 407.407 πολίτες με όρους "καμαρίλας", "κολλητών", "ρουσφετιού", κλπ., όπως αντίθετα μπορείς να το κάνεις σε "συνέδρια", "συνδιασκέψεις", "κοινοβουλευτικές ομάδες" και άλλες "αναγκαίες" δομές του πολιτικού μας συστήματος.
ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ 4: Το επιχείρημα του καταλληλότερου πρωθυπουργού απέτυχε απέναντι στο επιχείρημα της ανανέωσης της πολιτικής πρότασης. Και δεν απέτυχε απλώς, αλλά απέτυχε οικτρά δεδομένου ότι επανεξελέγη ένας τετράκις αποτυχημένος (σε εκλογές) αρχηγός, έναντι ενός υποψηφίου που μετ'επιτάσεως και αποκλειστικά μας προέβαλε την καταλληλότητά του να ανακτήσει τα "ανάκτορα".
Σταματώ εδώ με τα γεγονότα για τα οποία δεν δέχομαι αμφισβήτηση και προχωρώ στις εκτιμήσεις οι οποίες σηκώνουν συζήτηση:
ΕΚΤΙΜΗΣΗ 1: Με τον τόπο που πολιτεύτηκε ο ΓΑΠ πέτυχε: 1) Να φέρει μια βαθιά τομή στο πολιτικό σύστημα της χώρας η οποία μόνο θετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει, 2) Να αποδεσμευτεί τουλάχιστον κατ'εικόνα από τα εκδοτικά συγκροτήματα του ΠΗΓΑΣΟΥ και του ΔΟΛ (και όχι μόνο) και να έχει την ευχέρεια να θέσει τους δικούς του όρους διεξαγωγής του πολιτικού παιχνιδιού.
ΕΚΤΙΜΗΣΗ 2: Με τον τρόπο που αντέδρασε η κοινωνία έδειξε: 1) Ότι υπάρχει ακόμα πολιτικό κριτήριο σε πολύ μεγάλη μάζα πολιτών. Το 6% του εκλογικού σώματος που δεν είναι οργανωμένα μέλη του ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν μια ωραία Κυριακή με καλό καιρό και εν μέσω πολιτικής ραστώνης στην πραγματικότητα, σε μια διαδικασία για την οποία δεν ήξεραν καν εάν θα λοιδωρηθούν οι ίδιοι. Πήγαν όμως γιατί λειτούργησαν πολιτικά (δεν με νοιάζουν τα κίνητρα αλλά η επιλογή να πάνε) και αυτό δείχνει μικρόβιο μέσα τους...
ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ: Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων διαθέτουν ικανή αυτονομία έναντι των επιχειρηματικών συμφερόντων για να κάνουν τομές. Εάν συνεργαστούν μπορούν να ανανεώσουν τους όρους του πολιτικού σκηνικού (πάντα στα πλαίσια που επιβάλουν οι ευρύτερες στρατηγικές τους οι οποίες ουδόλως σχετίζονται με τα λαϊκά - κοινωνικά συμφέροντα). Θα το πράξουν; Εδώ είμαστε.....βλέπουμε και κρίνουμε...

Δράση - Αντίδραση

2007-11-11T11:25:00.000+02:00

Ένα προσφιλές αντικείμενο "ψυχαγωγικών" τηλεοπτικών παραγωγών είναι η ανάδειξη της τηλεοπτικής εκκεντρικότητας προς τέρψιν των τηλεθεατών. Χρόνια τώρα έχουν μετατραπεί σε persones, συντελεστές της τηλεόρασης που απλά "κράζουν" άλλους συντελεστές της τηλεόρασης ή, αρχικά, ανύποπτους ψωνισμένους οι οποίοι στη συνέχεια αντιλαμβανόμενοι ότι τους παρέχονται τα 15 λεπτά τους εξαχρειώνονται περισσότερο μήπως και τα κάνουν 17, 20 ή μισή ώρα.
Το θέμα μου δεν είναι σήμερα γιατί κάποιοι βγάζουν λεφτά προβάλλοντας το ψώνιο, τη διανοητική αναπηρία, το ξεκατίνιασμα ή τη γελοιότητα. Ούτε ασχολούμαι με τα αίτια που οδηγούν τα ψώνια, τους διανοητικώς υπολειπόμενους και τους γελοίους να στέκονται μπροστά στην κάμερα. Ούτε, τέλος, με ενδιαφέρει ποια διαστροφή ή εσωτερική ανάγκη οδηγεί τους τηλεθεατές να χάνουν τον ύπνο τους, τις οικογενειακές τους στιγμές, τη διασκέδαση με φίλους και τον προσωπικό τους χρόνο βλέποντας αυτές τις αηδίες.
Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι η νομιμοποίηση κάποιων να τους ξεσκίζουν όλους μαζί (παραγωγούς, προϊόντα, καταναλωτές) στο όνομα της ανάσχεσης του επελαύνοντος χυλού.
Με άλλα λόγια: Έως ποιο σημείο δικαιούται ο Λαζόπουλος να ξεσκίζει τη Σαρρή; Μπορεί στην προσπάθειά του να αντισταθεί στον ευτελισμό να απαξιώνει προσωπικά και επαγγελματικά αυτόν που ευτελίζει έως του τραγικού θεάματος να τον κάνει να κλαίει δημοσίως; Έχει όρια ο τρόπος και το περιεχόμενο της κριτικής (αυτό δεν είναι σάτυρα) αυτού του φαινομένου και ποια είναι αυτά;
Δεν θέλω να κατευθύνω την κουβέντα......Θα περιμένω να ακούσω γνώμες και μετά θα πω και τη δική μου......

Posted by makryglop, 7/9/2007

Υ.Γ.1: Το θέμα μου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Καρατζαφέρης. Ο καθένας βέβαια μπορεί να πει ό,τι θέλει αλλά θα ήθελα να μην αποπροσανατολιστούμε....
Υ.Γ.2: Δεν μπόρεσα να αποκλείσω τα συναφή video από αυτό που ήθελα να προβάλω. Αν μπορεί να βοηθήσει κάποιος με τον κώδικα (τι σβήνω, τι κρατάω) θα χαρώ.

Σε ποια κοινωνία ζούμε.....

2007-11-04T15:33:00.000+02:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο "Περί δημοκρατίας..." διατυπώθηκαν θέσεις που κατά την άποψή μου αναδεικνύουν τρία κυρίαρχα ζητήματα (*) τα οποία και παραθέτω ιεραρχημένα με το βαθμό ενδιαφέροντος που τους αποδίδω:
1. Η ανάγκη μετάβασης σε άλλου τύπου εφαρμογή της δημοκρατίας ως πολιτεύματος.
2. Η ανάγκη "αναβάπτισης" της υπάρχουσας εφαρμογής της δημοκρατίας ως πολιτεύματος μέσα από διεργασίες ενεργοποίησης των πολιτών.
3. Η ανάγκη αντιμετώπισης του φασισμού από το ατομικό στο κοινωνικό επίπεδο.

Τα δύο πρώτα ζητήματα συνδέονται άμεσα καθώς το δεύτερο προκύπτει από τη θέση ότι δεν υπάρχει ρεαλιστική προοπτική σε "περισσότερη" δημοκρατία της αντιπροσωπευτικής εξαιτίας της πληθυσμιακής παραμέτρου που δεν επιτρέπει τίποτα αποτελεσματικότερο.
Αυτή η παράμετρος είναι αποτρεπτική με την επικρατούσα αντίληψη της κοινωνίας (**) και την ταύτισή της με διοικητικά όρια. Έτσι έχουμε "τοπικές κοινωνίες" που περιχαρακώνονται στα όρια του Καποδίστρια ή "κοινωνία", γενικά, που σημαίνει τους εν Ελλάδι διαμένοντες ή "κοινότητα" για υπερεθνικούς σχηματισμούς (ίδε Ε.Ε.). Ωστόσο, θα μπορούσαμε με το ίδιο σκεπτικό να "περπατήσουμε ανάποδα" και να μιλήσουμε για "κοινωνία επαγγελματιών", "κοινωνία γειτονιών", "κοινωνία πολυκατοικιών....και ορόφων". Τότε η πληθυσμιακή παράμετρος παύει (ανάλογα με το επίπεδο) να επιδρά καταλυτικά στη δυνατότητα συμμετοχής στην κοινωνική οργάνωση και οι τελευταίες δεν είναι αντιπροσωπευτικές αλλά άμεσες.
Προφανώς, δεν αναφέρομαι σε τίποτα καινούργιο. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά από την ΕΑΜοκρατούμενη κατοχική Ελλάδα και την κομμούνα του Παρισιού μέχρι την κατάληψη Βαρβάρα. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι κατά την άποψή μου ποιο είδος δημοκρατίας μπορεί να εφαρμοστεί καθώς θεωρώ ότι όλα είναι a priori εφαρμόσιμα. Το πρόβλημα το εντοπίζω στον ορισμό που κάνει ο καθένας μας ως προς την κοινωνική ομάδα στην οποία εντάσσεται. Εάν θεωρούμε ότι η κοινωνική δράση μας πρέπει να στοχεύει στα θέματα του δήμου, του νομού ή της χώρας μοιραία η μεγάλη πλειοψηφία περιορίζει την ενεργό κοινωνική συμμετοχή της στην ημέρα των αντίστοιχων εκλογών. Εάν θεωρήσουμε όμως ότι η κοινωνία μας είναι πρώτα απ'όλα η οικοδομή μας, εν συνεχεία η γειτονιά μας, κ.ο.κ. και οργανώσουμε τις κοινωνικές δομές μας μ'αυτό το μοντέλο, τότε η άμεση δημοκρατία μπορεί να πάρει σάρκα και οστά ακόμα και στα μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα.
Ο αντίπαλος εν προκειμένω είναι οι υφιστάμενες δομές και φυσικά εννοώ αυτούς που τις υπηρετούν, οι οποίοι δεν μπορούν να επιτρέψουν στους πολλούς ούτε καν να διανοηθούν άλλες μορφές οργάνωσης διότι έτσι θα απωλέσουν τα προνόμια των οφικίων τους.

*: Η σύνοψη της κουβέντας που έγινε στο "Περί δημοκρατίας..." είναι εντελώς υποκειμενική...Ελπίζω οι συμμετέχοντες εκεί να μη διαφωνούν ριζικά...αλλά πάλι εάν διαφωνούν εδώ είμαστε......
**: Αναφέρομαι στην "ελληνική κοινωνία" καθώς σε άλλα μέρη του κόσμου υπάρχουν διαφορετικές οπτικές.
Υ.Γ.: Για το τρίτο θέμα επιφυλάσσομαι να τοποθετηθώ σε άλλη ανάρτηση.

Περί δημοκρατίας......

2007-10-28T09:22:00.000+02:00

Στο περί δημοκρατίας θέμα λοιπόν.......
Στις "Εκλεκτικές συγγένειες" η αναφορά είναι στη σύγχρονη Ρωσία και τις σύγχρονες ΗΠΑ αντίστοιχα (οικογένειες Μπους και Κλίντον). Και αν η πρώτη χαρακτηρίζεται από τους δυτικούς ως ελλειματική δημοκρατία, η δεύτερη αποτελεί πρότυπο για τους ίδιους για την ελευθερία και την επικοινωνία ιδεών. Και στις δύο περιπτώσεις ο έλεγχος της εξουσίας επιτυγχάνεται με δημοκρατικά μέσα καθώς ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει.....όπως και εδώ και παντού στις "δημοκρατίες" του πλανήτη. Βέβαια, οι ευρωπαϊκές "δημοκρατίες" είναι πιο αγκυλωτικές για τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Υπάρχει πολυφωνία, μια κάποια τέταρτη εξουσία και σχετικά κοινωνικά ανακλαστικά που απαντώνται από το συνδικαλισμό έως τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα. Δε συμφωνώ με τον/την Καραμούζα που βλέπει ενός ανδρός αρχή (αν και με το "(πολύ)" καταλαβαίνω ότι βλέπεις κι εσύ Καραμούζα μια μερική εφαρμογή της "αρχής").
Εκείνο όμως που καθιστά ίδιους τους όπου γης "δημοκράτες άρχοντες" είναι η υπηρεσία που προσφέρουν στην αναπαραγωγή του ίδιου εξουσιαστικού συστήματος, του οποίου είναι μέλη, προ πάντων και αποκλειστικά. Και το χειρότερο, ενδυόμενοι δημοκρατικό μανδύα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η ανάγκη για διαιώνιση του ίδιου συστήματος άσκησης της εξουσίας υπερέχει οποιουδήποτε πολιτεύματος στις συνειδήσεις των ουσιαστικών (με την έννοια της απήχησης) εκφραστών της πολιτικής ζωής αρκεί να έχει εξασφαλιστεί και ένα άλλοθι (δημοκρατία) για τους υποτελείς. Επομένως, ο "εχθρός",σωστά ειπώθηκε, δεν είναι το πολίτευμα αλλά η εξουσία που το φαλκιδεύει. Δεν ενδιαφέρει το προσωπείο αλλά το πρόσωπο. Δεν έχει σημασία πως ονομάζεις τον τρόπο άσκησης της εξουσίας αλλά πώς την ασκείς (κάτι που σαφώς επισημάνθηκε από όλους).
Και επειδή ρώτησε ο ναπολέων και το άφησα αναπάντητο. Το πρώτο βήμα για την ανατροπή αυτού του καθεστώτος σε κοινωνικό επίπεδο είναι η ανατροπή του σε ατομικό. Δεν το έχω πετύχει αλλά το κυνηγώ καθημερινά.....να αυτοκαταργώ την αυθεντία μου, να θέτω εν αμφιβόλω την εξουσία μου και κυρίως (και σημαντίκότερο για μένα), να παρέχω όπλα στους συνανθρώπους μου να με αμφισβητούν. Από'κει και πέρα κάνω και διάφορα άλλα τετριμμένα......

Υ.Γ.: Καραμούζα καλώς όρισες. Εύχομαι να σε βλέπουμε συχνά!

Συμβαίνουν...................στην Ελβετία

2007-10-23T01:51:00.000+03:00

Ελβετία λοιπόν όπως μας λέει εύγλωττα το αρνί στη γλώσσα του. Και αν το Fort Knox της Ευρώπης παραπέμπει σε μεσοπόλεμο σχεδόν έναν αιώνα μετά.......τον μεσοπόλεμο τα ερωτηματικά είναι αμείλικτα. ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΚΛΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ; Αλλιώς το ξεφουρνίζω την Τετάρτη.......μαζί με ολόκληρη τη σχετική ανάλυση.

Συμβαίνουν παντού

2007-10-21T11:39:00.000+03:00

Το κουίζ γύρω από την διεθνή πολιτική συγκυρία συνεχίζεται.....Αντιγράφω από τον τύπο:
"....Η διαφαινόμενη σαρωτική νίκη του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος έχει πυροδοτήσει ένα κύμα ενθουσιασμού μεταξύ των οπαδών του, όπως εξίσου κι ένα ισχυρό κίνημα αντίδρασης από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Όμως ακόμα και οι βίαιες διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών μοιάζουν να δουλεύουν για λογαριασμό του Λαϊκού Κόμματος........Υπαριθμόν ένα εχθρός του κόμματος παραμένουν οι ξένοι μετανάστες και η στρατηγική που ακολουθεί είναι τόσο επιτυχημένη που ήδη έχει γίνει αντικείμενο μελέτης προς μίμηση από τα νεοναζιστικά κόμματα της Γερμανίας."

Θα μπορούσε να συμβαίνει παντού στον κόσμο, έτσι δεν είναι; Είναι εντελώς "οικεία" η περιγραφή. Πού όμως πραγματικά συμβαίνει; Η απάντηση μαζί με τις εκκρεμότητες από τις "Εκλεκτικές Συγγένειες" μεσοβδόμαδα.....Μήπως υπάρξουν κι άλλες απόπειρες απαντήσεων στο μεταξύ.....

Εκλεκτικές συγγένειες

2007-10-19T22:24:00.000+03:00

Λοιπόν ακούστε τι γίνεται σε δύο "χαρακτηριστικές" "δημοκρατίες" του πλανήτη (οι δύο λέξεις είναι εσκεμμένα εντός ξεχωριστών εισαγωγικών).
Στην πρώτη ο πρωθυπουργός είναι πεθερός του υπουργού Άμυνας, ο υπουργός Ενέργειας είναι σύζυγος της υπουργού Υγείας και ο γιος του Υπουργού Δικαιοσύνης εργάζεται στο γραφείο του προέδρου και είναι παντρεμένος με την κόρη του επιτελάρχη του προεδρικού μεγάρου.
Στη δεύτερη δύο οικογένειες βρίσκονται αδιάλλειπτα στο προεδρικό μέγαρο τα τελευταία 28 χρόνια με σοβαρή προοπτική να φτάσουν τα 36.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν και ζητούν απάντηση είναι τα ακόλουθα:

1. Μήπως γνωρίζετε για ποιες δημοκρατίες μιλάμε; Εάν όχι μήπως μπορείτε να τις τοποθετήσετε χονδρικά στο χάρτη;

2. Πόσο δημοκρατίες σας φαίνονται;

3. Μήπως βιαστήκατε να ψάξετε τα γενεαλογικά δένδρα και τις συγγένειες των δικών μας, εγχώριων, πολιτικών;

4. Μήπως να δοκιμάσουμε άλλο πολίτευμα;

Οι απαντήσεις έπονται......

Οι Αυστραλοί πώς το κάνουν;

2007-10-17T10:04:00.000+03:00

Ένα νέο κίνημα έχει εμφανιστεί από τον περασμένο Μάρτιο και εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς σε όλο τον πλανήτη. Η Ώρα της Γης όπως αποδίδεται στα ελληνικά είναι ένα κίνημα (http://earthhour.smh.com.au/) εθελοντικού blackout για μια ώρα με σκοπό τη μείωση στην κατανάλωση ρεύματος που αντίστοιχα οδηγεί στη μείωση των εκπομπών CO2.
Ξεκίνησε στο Σίδνεϊ με το 60% του πληθυσμού της πόλης (2,5 εκατομμύρια) να κλείνουν συγχρόνως όλα τα φώτα στα σπίτια τους για μια ώρα, προκαλώντας μείωση κατά 10% στην κατανάλωση ρεύματος. Το εγχείρημα θα εφαρμοστεί στο Los Angeles στις 20 Οκτωβρίου.
Αρκεί όμως μια ώρα blackout; Και τι ώρα θα είναι αυτή; Στις 20:30 που παίζει η Εθνική; Στις 22:15 που έχει Sex and the City; Ή μετά που θα βγω να πιω καμμιά μπύρα; Στο σκοτάδι θα την πιω;
Μήπως να προστατέψουμε το περιβάλλον το πρωϊ; Και πότε θα μαγειρέψουμε; Πώς θα κάνουμε τις δουλειές μας;
Α, να κόψουμε το ρεύμα το μεσημέρι! Τώρα βέβαια θα χάσουμε την Τατιάννα........Όχι δε γίνεται να χάσουμε την Τατιάννα.
Σας παρακαλώ, άλλος τρόπος να προστατέψουμε το περιβάλλον δεν υπάρχει;
Αυτοί οι Αυστραλοί δουλειές δεν έχουν, τηλεόραση δε βλέπουν, πώς το κάνουν;

Ζήτημα οπτικής...συνέχεια

2007-10-12T16:57:00.001+03:00

Προ τριετίας στα ανοικτά των ακτών της Νέας Γης έγινε ο παρακάτω, πραγματικός διάλογος, μέσω ραδιοεπικοινωνίας μεταξύ Καναδών και αμερικανικόύ πολεμικού σκάφους.
Κ: "Παρακαλούμε αλλάξτε την πορεία σας κατά 15 μοίρες νότια για να αποφύγετε σύγκρουση...".
Α: "Συνιστούμε να αλλάξετε εσείς την πορεία σας κατά 15 μοίρες βόρεια, για να αποφύγετε σύγκρουση...".
Κ: "Αρνητικό. Πρέπει εσείς να αλλάξετε την πορεία σας...".
Α: "Σας ομιλεί ο κυβερνήτης αμερικανικού πολεμικού σκάφους. Επαναλαμβάνω αλλάξτε αμέσως την πορεία σας...".
Κ: "Αρνητικό. Πρέπει εσείς να αλλάξετε την πορεία σας...".
Α: "Είμαστε το αεροπλανοφόρο USS Linkoln, το δεύτερο μεγαλύτερο σκάφος του αμερικανικού στόλου στον Ατλαντικό. Συνοδευόμαστε από τρία αντιτορπιλικά, τρία καταδρομικά και μεγάλο αριθμό πλοίων συνοδείας. Σας διατάζω να αλλάξετε την πορεία σας, αλλιώς θα ληφούν εναντίον σας μέτρα για να διασφαλισθεί η ασφάλεια του σκάφους...".
Κ: "Σας ομιλεί....φάρος....Κάντε ό,τι νομίζετε...".

Ζήτημα οπτικής

2007-10-11T21:12:00.000+03:00

Όταν η NASA ξεκίνησε την εκτόξευση αστροναυτών στο διάστημα, ανακαλύφθηκε ότι τα στιλο δε δούλευαν σε μηδενική βαρύτητα, καθώς το μελάνι δεν κυλούσε στην επιφάνεια γραφής. Για να λύσουν αυτό το πρόβλημα προσέλαβαν την Anderson Consulting (Accenture σήμερα). Τους πήρε μια δεκαετία και $12000000. Έφτιαξαν ένα στιλο που δούλευε σε μηδενική βαρύτητα, ανάποδα, μέσα σε νερό, σε κάθε είδους επιφάνεια, συμπεριλαμβανομένου και του κρυστάλλου και σε θερμοκρασίες από πάγο μέχρι και πάνω από 300 βαθμούς Κελσίου.
Οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν μολύβι.....